Zobacz cały wiwiad Senatora RP Adama Szejnfelda:

Wywiad Adama Szejnfelda w Polskim Radiu

Wizyta prezydenta Andrzeja Dudy i premiera Donalda Tuska w Waszyngtonie, to chyba ważny sygnał dla świata, prawda? Zwłaszcza dla Rosji.

Wizyta na takim szczeblu, i to premiera oraz prezydenta Polski razem, w „Białym Domu” bardzo mnie cieszy, ale zarazem i niepokoi, zwłaszcza, że zaraz po niej Premier Donald Tusk zwołał szczyt „Warszawa-Berlin-Paryż”.  W związku z tym, wszystko wskazuje na to, że chodziło nie tylko o doniosłe uczczenie rocznicy przystąpienia Polski do NATO, ale i o coś poważniejszego, gorszego…. Mianowicie o omówienie faktycznych i potencjalnych zagrożeń dla pokoju wynikających z polityki Federacji Rosyjskiej.

W jakim bylibyśmy dzisiaj miejscu, gdyby nie było nas w NATO? Nasza sytuacja byłaby chyba nie do pozazdroszczenia.

Pozycję Polski w Europie i na świecie postrzegam nie tylko poprzez członkostwo w NATO, ale i w Unii Europejskiej. Szczególnie dzisiaj jest to istotne, kiedy wojny, nawet te pełnowymiarowe, nie są do końca takimi, jakie znamy z czasów XX wieku. Wywoływanie chaosu, osłabianie wiarygodności sojuszy, walka za pomocą hejtu i postprawdy, wprowadzanie na terytorium innego państwa „zielonych ludzików”, używanie migracji w charakterze broni, ataki w cyberprzestrzeni, wojna energetyczna, terroryzm, aż w końcu podważanie podstaw ekonomicznych i gospodarczych funkcjonowania państw może być bardziej prawdopodobną formą ataku, niż „wysyłanie samolotów, czołgów i piechoty”. Dlatego tylko silne finansowo oraz gospodarczo państwo może się oprzeć hybrydowej inwazji. Tę ekonomiczną siłę od 20. lat daje Polsce właśnie członkostwo w Unii Europejskiej. Bezpieczeństwo militarne natomiast otrzymujemy z tytułu członkostwa w NATO. Oba te czynniki działają łącznie, uzupełniają się i tworzą synergię. Nigdy, nikomu nie wolno tego zniszczyć. Każdy kto zamachnie się na nasze członkostwo nie tylko w NATO, ale i w UE, będzie zdrajcą polskiego interesu stanu!

Myśli pan, że kwestie bezpieczeństwa państwa są dzisiaj ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej?

Kwestia bezpieczeństwa zawsze była i będzie ważna, zmienia się tylko rodzaj oraz zakres zagrożenia i metody opowiadania na nie.  Obawiam się jednak, że tak poważne zagrożenie dla pokoju, które obserwujemy teraz, nie miało miejsca od końca drugiej wojny światowej, nawet w czasach „zimnej wojny” …

Jak, pana zdaniem, skończy się konflikt w Ukrainie?

Nie skończy się.

Jak to?

Przypominam, że ta wojna nie trwa dwa lata, ale już dziesięć lat. Równe. Ukraina nie może zgodzić się na utratę bezprawnie zagarniętych przez Federację Rosyjską terytoriów, a Rosja – póki żyje Putin – nie może się z nich wycofać. Ta wojna, jeśli któraś ze stron jej definitywnie nie wygra, będzie zatem tliła się, jak pożar torfowiska, całymi latami, dekadami zagrażając także i innym krajom, w tym Polsce. Dlatego tak ważne jest zjednoczenie demokratycznego świata w obronie Ukrainy i na rzecz pokonania Rosji.

Prezydent Duda i premier Donald Tusk z prezydentem Stanów Zjednoczonych Joe Bidenem spotkali się razem, ale chyba o większej współpracy głowy państwa z rządem nie ma co marzyć, zwłaszcza w kwestiach wymiaru sprawiedliwości?

Prezydent i premier nie spotkali się razem, lecz byli zaproszeni razem, a to jest różnica. I nad tą różnicą ubolewam, gdyż chyba nigdy wcześniej nie była nam potrzebna zgodna kohabitacja organów władzy tak, jak teraz. Niestety, niemalże każdego dnia dowiadujemy się i przekonujemy, że prezydent nie jest prezydentem wszystkich Polaków, lecz jedynie swojego obozu politycznego. Ubolewam nad tym, ale raczej już tego nie zmienimy.

Jest pan prawnikiem, jak przywracać zmiany w wymiarze sprawiedliwości bez wsparcia prezydenta? Do wprowadzenia tych zmian potrzebne są ustawy, a te, aby mogły wejść w życie, musi podpisać Andrzej Duda.

Wiele zła w polskiej rzeczywistości prawnej zaistniało nie tylko na podstawie prawa stanowionego, ale także wdrażanych pragmatyk, zasad i procedur niszczących praworządność oraz demokrację. W takim razie, w pierwszym rzędzie będziemy je zmieniali już teraz, od razu. Inne będą przywracane ustawowo, nawet jeśli głowa państwa nadal będzie chciała występować przeciwko państwu. Wytrzymaliśmy osiem lat, to wytrzymamy jeszcze i rok. Jeśli działania wbrew interesom demokratycznego państwa prawnego i społeczeństwa obywatelskiego będą kontynuowane, to i one znajdą swój sprawiedliwy finał w właściwym czasie. Przed sądem.

Nie ma pan wrażenia, że żyjemy w dwóch prawnych rzeczywistościach? Mamy Trybunał Konstytucyjny, którego orzeczenia ignoruje strona rządząca i wzywa do tego instytucje państwa. Mamy Krajową Radę Sądownictwa, kilka izb Sądu Najwyższego, z których opiniami nie liczą się rządzący. Kuriozalna sytuacja!

To nie wrażenie, ale surrealistyczna rzeczywistość. PiS wykreował ją poprzez instrumentalnie wykorzystywany resort sprawiedliwości, służby specjalne oraz głowę państwa.

Kiedy będzie można uporządkować kwestie związane z wymiarem sprawiedliwości? Dopiero, kiedy zmieni się prezydent?

Używając języka medycznego powiedziałbym, że obecnie możemy w zasadzie stosować jedynie leczenie objawowe. Ostateczne usunięcie przyczyn choroby będzie możliwe dopiero po usunięciu faktycznych i formalnych przeszkód w zastosowaniu radyklanej terapii, w tym zabiegów chirurgicznych.

Tylko jak funkcjonować przez te półtora roku?

Przyzwoicie!

Wcześniej, czy później musiało do tego dojść – w przestrzeni publicznej pojawiają się tematy, które dzielą koalicję rządzącą. Jednym z nich jest aborcja. Jakie rozwiązanie jest najlepsze? Jak wyjść z tego impasu?

Najlepszym sposobem na rozwiązywanie trudnych tematów jest ich nieunikanie. Jestem przekonany, że pan marszałek Hołownia popełnił największy błąd w swojej dotychczasowej karierze politycznej, mianowicie chciał uniknąć nieuniknionego. Nie ma jednak tego złego co na dobre nie wychodzi. To także wyjdzie na dobre wolności i równości.

Referendum proponowane przez Trzecią Drogę to zły pomysł? Dlaczego?

To zły pomysł i to z wielu powodów, ale wystarczyłoby podać tylko jeden, bo jest zasadniczy. Chodzi o to, że nie powinno poddawać się głosowaniu oczywistości. A w mojej opinii prawa człowieka definiują nasze jestestwo same przez się, a nie poprzez normę prawną, poprzez paragraf. Gdyby chcieć to poddawać głosowaniu, a potem ustawowemu regulowaniu, to sam ten fakt podważałby już nasze prawa człowieka, w tym prawo do wolności.

Myśli pan, że prezydent Andrzej Duda nie podpisze żadnej ustawy liberalizującej prawo aborcyjne?

Myślę, że Pan prezydent nie myśli.

To znaczy?

Oczywiście, że nie podpisze. Mówiłem już wcześniej, pan prezydent myśli wyłącznie o swoim interesie, swojej partii i swoim kościele.

Więc co, podobnie jak z wymiarem sprawiedliwości, trzeba czekać na nowego prezydenta?

Nie na nowego prezydenta, tylko na prezydenta obywateli, na prezydenta wszystkich Polek i wszystkich Polaków, a nie na prezydenta jednej tylko partii politycznej, czy też jednego tylko z kościołów.

A tak swoją drogą, nie boi się pan, że koalicje rządzącą więcej dzieli niż łączy?

Nie znam dwóch partii, których coś nie dzieli, a cóż dopiero bardzo wielu partii i środowisk politycznych. To oczywiste. Tworząc zatem koalicję należy zwracać przede wszystkim uwagę i pielęgnować to, co partnerów łączy, a nie dzieli. To jedyna droga do sukcesu.

Kolejny kłopot rządu, to rolnicy. Tu chyba nie ma prostych rozwiązań. Co może i co powinien zrobić rząd?

W tej sprawie mamy do czynienia z wieloma aspektami. I tym wewnętrznym – krajowym, i tym wewnątrzunijnym, aż w końcu z tym najgorszym – związanym z wojną w Ukrainie. Dopóty wszystkie strony sporu tego nie zrozumieją, rozwiązania oraz stabilizacji na rynku rolnym nie będzie.

Ma pan jakiś pomysł, jak dojść do porozumienia z rolnikami? Sprawić, żeby zaprzestali protestów? Wiele spraw nie zależy od polskiego rządu, ale od Unii Europejskiej. Jak wyjść z tej patowej sytuacji?

To bardzo szeroki temat, ale ujmując sprawy możliwie syntetycznie powiem, iż przede wszystkim należy wykorzystać wreszcie tranzytowe położenie Polski. Będzie to służyło i Ukrainie, i polskim rolnikom, i polskiemu budżetowi. Na tranzycie bowiem się zarabia a nie traci. By to osiągnąć konieczne są jednak inwestycje w infrastrukturę tranzytową. Po drugie należy poddać analizie i ewentualnej korekcie tymczasowo stosowaną przez Ukrainę i UE pogłębioną strefę wolnego handlu stosowaną w ramach układu stowarzyszeniowego. Konkretnie sądzę, iż przede wszystkim należy egzekwować zwiększenie skuteczności procedur oraz zdecydowane zbliżenie ukraińskich przepisów, procedur i norm, do tych przepisów, procedur i norm, które obowiązują w UE, a więc i w Polsce. Sądzę, iż to od razu zmniejszyłoby napływ towarów z Ukrainy do Polski i do innych krajów Wspólnoty. No i po trzecie, należy przyjrzeć się „Zielonemu Ładowi”. Suma summarum jest on moim zdaniem korzystny dla rolników, lecz jego niektóre elementy być może należałoby zawiesić lub ograniczyć, na przykład ugorowanie. Jestem też przeciwny hiperbiurokracji, jaką narzuca się na gospodarstwa rolne.  Kończąc trzeba przypomnieć, że gdyby nie Unia Europejska i jej fundusze, z których na rolnictwo poszło ok. 80. mld euro, to dzisiaj polska wieś i rolnictwo byłyby w opłakanym stanie. Nie ma zatem żadnych podstaw, aby wrogo nastawiać ludzi do Wspólnoty. Wręcz przeciwnie!

Dlaczego pozwala się rolnikom blokować przejścia graniczne? Donald Tusk oświadczył, że przejścia graniczne z Ukrainą oraz wskazane odcinki dróg i torów kolejowych zostaną wprowadzone na listę infrastruktury krytycznej. Ta decyzja spotkała się z ostrą krytyką rolników, którzy dalej blokują granice.

W sytuacji masowych protestów, zwłaszcza takich, w których władza w dużej części podziela postulaty uczestników, raczej nie podejmuje się rozwiązań radykalnych. Wszystkie jednak strony powinny podchodzić do wspólnego interesu ze zrozumieniem i w zakresie stosownej kultury, czego nie widzieliśmy na przykład podczas ostatnich rolniczych protestów w Warszawie. Tam jednak wyraźnie mieliśmy do czynienia z próbą upolitycznia tematu, co nie służy rolniczej sprawie.

Jakie, pana zdaniem, będą wiodące tematy kampanii samorządowej?

Bezpieczeństwo i rozwój. Zdecydowanie. Bezpieczeństwo nie tylko w tym wymiarze, o którym wcześniej rozmawialiśmy, czyli zagrożenia militarnego. Chodzi mi bardziej o bezpieczeństwo polegające na eliminacji wykluczenia zdrowotnego, kulturalnego, edukacyjnego czy komunikacyjnego. Ważne będą też sprawy z zakresu ochrony środowiska naturalnego i klimatu. Jeśli chodzi o rozwój, to oczywiście wykorzystanie na tę rzecz szans wynikających z uzyskania przez Polskę środków z KPO oraz funduszy unijnych na rzecz polskiego samorządu i społeczeństwa obywatelskiego.

Myśli pan, że wyborcy interesują się tym, co dzieje się na komisjach śledczych, że rozliczenie poprzedniego rządu jest dla nich ważne i może mieć wpływ na wynik wyborów samorządowych?

Sprawa rozliczeń jest fundamentalnie ważna, najważniejsza. Nie oznacza to natomiast występowania jakiś nadzwyczajnych emocji związanych z obradami samych Komisji Śledczych. Jest ich bowiem po prostu dużo, pracują całymi godzinami i dniami a nikt aktywny zawodowo, czy społecznej zwyczajnie nie ma czasu, by na bieżąco je śledzić. Ważny zatem będzie efekty tych prac, a nie jedynie ich przebieg. I tego efektu powiem szczerze się boję. Dlaczego? Ludzie ewidentnie – i słusznie – pragną zobaczyć winnych złodziejstwa, afer i matactw nie tylko na ławach oskarżonych, ale wręcz w więzieniach. Jeśli tak się nie stanie stracą zaufanie i do rządzących, i do państwa. Nic gorszego nie mogłoby się stać.

Która z tych komisji, pana zdaniem, jest najważniejsza? Która najbardziej uderza w zasady demokratycznego państwa?

Królową komisji, matką wszystkich matek jest komisja dotycząca inwigilacji. Wolę używać takiego skrótu niż tylko „Afera Pegasusa”, bo po pierwsze stosowano także i inne systemy śledzenia i podsłuchiwania, ale co najgorsze, w tym przypadku to nie narzędzia są dla mnie istotą sprawy, lecz cele ich stosowania. A te wiążą się nie tylko z zamachem na wolności i prawa obywateli, lecz także na konstytucyjny ustrój państwa. Za podniesienie natomiast ręki na państwo i jego konstytucję powinny być zastosowane najbardziej surowe kary!

Wielu kandydatów Prawa i Sprawiedliwości nie idzie do wyborców samorządowych pod szyldem swojej partii. Dlaczego, pana zdaniem?

Na złodzieju czapka gore!

Ministerstwo Finansów nie przedłuży obniżenia stawki VAT na żywność po 31 marca, to może spowodować wzrost kosztów żywności. Nie boi się pan, że to się wyborcom nie spodoba? Że nie przysporzy wam zwolenników w wyborach samorządowych?

Po pierwsze wygląda na to, że to PiS się tego nie bał bowiem po 1 styczna br., ich rząd już nie planował przedłużać utrzymywania obniżonej stawki VAT. Po drugie mówimy nie o podatku VAT na poziomie 23 proc., lecz tylko 5 proc. Po trzecie inflacja spada i raczej nie grozi nam jej ponowny radykalny skok. Po czwarte, wchodzimy w etap, kiedy część towarów nie będzie drożała jak do tej pory, a część będzie nawet i taniała. No i po piąte – co najważniejsze dla mnie, jako człowieka zajmującego się ekonomią i gospodarką – w Polsce trzeba skończyć ze  ślepym rozdawnictwem „pustego” pieniądza, a więc takiego, którego nie ma i który należy uzupełnić zaciąganymi przez państwo kredytami. To bowiem i tak w dłuższej perspektywie czasu odbija się szkodą na wszystkich, ale szczególnie na tych najuboższych. Trzeba też pamiętać, iż powszechne rozdawnictwo – a obniżka nie dla wybranych, lecz dla wszystkich, jest tego formą – bardziej służy bogatym niż biednym i dlatego jestem zwolennikiem pomocy dokładnie adresowanej wobec potrzebujących, a nie realizowanej na zasadzie „zrzucania pieniędzy z helikoptera”, co do tej pory stosował PiS, raczej nie po to, aby pomagać ludziom, lecz po to, aby „kupować” ich poparcie.

Jaki wynik wyborów samorządowych Koalicja Obywatelska uznałaby za sukces?

Wybory samorządowe dotyczą różnych szczebli jednostek – i rad, i organów wykonawczych, i na dodatek na różnych poziomach. Trudno zatem jednoznacznie definiować wygraną czy przegraną. Zasadniczym kryterium zatem przyjmuje się, kto w większej licznie województw przejął rządy oraz która z partii wygrała w większej liczbie miast prezydenckich. Sukcesem zatem będzie zwycięstwo Koalicji Obywatelskiej w sejmikach oraz w miastach prezydenckich.

A jakiego wyniku się pan spodziewa?

Wygranej. Zdecydowanie.

Cały wywiad:

https://plus.polskanews.pl/adam-szejnfeld-najlepszym-sposobem-na-rozwiazywanie-trudnych-tematow-jest-ich-nieunikanie/ar/c1-18387695

Senator Adam Szejnfeld: To co mówiło się o polskim społeczeństwie – że jest bierne i patrzy tylko na pieniądze – jest nieprawdą!

W pilskim okręgu wyborczym do Senatu na kolejną kadencję został wybrany Adam Szejnfeld z Koalicji Obywatelskiej. Swoich konkurentów zostawił dość mocno w tyle. Co mówi o wynikach wyborów?

Adam Szejnfeld znów w Senacie

O ogromnym poparciu i sukcesie może mówić Adam Szejnfeld, który kolejną kadencję będzie pracować w Senacie. W okręgu wyborczym nr 88 obejmującym powiaty: chodzieski, czarnkowsko-trzcianecki, pilski, wągrowiecki i złotowski, nie miał sobie równych.

Adam Szejnfeld zdobył aż 49,81% poparcia, oddano na niego 105 030 głosów! Jak na jego tle wypadli inni kandydaci? Janusza Kubiak z PiS ma na swoim koncie 62 985 głosów, Józef Kołos z Konfederacji – 23 030 głosy, a Justyna Agnieszka-Przybył z Komitetu Wyborczego Nowa Demokracja – Tak – 19 817 głosów.

Co mogło przeważyć za zwycięstwem Adama Szejnfelda? Z pewnością spore doświadczenie w polityce, z którą związany jest od ponad 40 lat. Senator przechodził przez różne etapy i sytuacje. Zaczynał w trudnym czasie PRL-u. Przypomnijmy, że był najmłodszym internowanym działaczem NSZZ „Solidarność” z terenu ówczesnego Województwa Pilskiego.

12 grudnia 1981 roku został aresztowany i osadzony w areszcie Milicji Obywatelskiej w Chodzieży. Dzień później przewieziono go do Zakładu Karnego we Wronkach, gdzie usłyszał zarzut „nawoływania od obalenia siłą ustroju PRL”. Z Wronek trafił do Zakładu Karnego w Gębarzewie, gdzie spędził kolejne pół roku.

Adam Szejnfeld nie poddał się i po opuszczeniu więzienia nadal działał w strukturach “Solidarności”, w której przez lata pełnił wiele funkcji. To nie były łatwe lata. Pełne prześladowań, ale także nadziei na lepsze jutro.

- Swój czas w polityce mogę liczyć na wiele sposobów. Jeżeli chodzi o ogólną działalność polityczną to na poważnie zaczęła się ona w 1980 roku, kiedy założyłem pierwszą komisję “Solidarności” i zwołałem pierwsze zebranie. Było to 43 lata temu. W tym roku, minęły 33-lata odkąd zostałem pierwszym nowo wybranym burmistrzem w wolnej Polsce, w Szamocinie. Jeżeli zaś chodzi o politykę typowo parlamentarną, to zajmują się nią już od 26 lat – wymienia senator Adam Szejnfeld.

Co mówi o wynikach wyborów do Sejmu i Senatu? Otóż, nie spodziewał się żadnego innego scenariusza.

- To musiało tak się skończyć. Wszystko przed wyborami o tym mówiło. Na przykład gdy widziałem, jak na marsz 1 października zgłosiło się dwa i pół razy więcej ludzi niż na marsz 4 czerwca, kiedy przejazdy był darmowe, a w październiku każdy musiał zapłacić za przejazd, to był wyraźny sygnał o wielkiej mobilizacji. Poza tym, codziennie nieznani mi ludzie na ulicy dawali gesty wsparcia. Mówili, że trzymają kciuki, poklepywali po ramieniu. Takie rzeczy nie zdarzały się cztery czy osiem lat temu – mówi Adam Szejnfeld.

Polityk na bieżąco śledził także sondaże na temat frekwencji.

- Sondaże pokazywały, że im bliżej było wyborów, tym bardziej wzrastały słupki z deklaracjami o wzięciu udziału w wyborach. Wiedziałem, że to nie bierze się znikąd i musi przełożyć się na nasze zwycięstwo – podkreśla Adam Szejnfeld.

Frekwencja przerosła najśmielsze oczekiwania i jest największa w historii III RP. W całym kraju wynosi prawie 72%.

- Ludzie podzielili nasz pogląd, że te wybory są tak samo ważne jak w 1989 roku. Te wybory bez względu na to kto by je wygrał, były najważniejsze w historii od 1989 roku. Co mam na myśli? Gdyby wygrał PiS to byłaby zgoda społeczeństwa na to, żeby w Polsce wprowadzić system białoruski lub rosyjski i wyprowadzić nasz kraj z Unii Europejskiej. Wygrana opozycji oznacza z kolei to, że ludzie postawili weto i nie chcą wracać do czasów, jakie znają z okresu PRL-u, nie chcą żeby Polska upodobniała się do Rosji czy Białorusi – mówi senator. I dodaje:

- To co mówiło się o polskim społeczeństwie np. że jest bierne i patrzy tylko na pieniądze to jest po prostu nieprawda!

Senator twierdzi, że to co przez ostatnie osiem lat działo się w obozie sprawującym władze, było jak zły sen.

- Nie wyobrażam sobie, żeby Polska mogła dalej funkcjonować pod tymi rządami. To musiało się zmienić – mówi. I dodaje, że aż nieprawdopodobne jest to, co się działo.

- Wszystkie bariery i granice zostały zniesione.

Adam Szejnfeld dziękuje wszystkim wyborcom za głosy i wsparcie podczas tegorocznych wyborów parlamentarnych.

- Przede wszystkim chciałbym wyrazić radość, że tak gremialnie m.in. mieszkańcy Piły i Wielkopolski poszli na wybory. To było prawdziwe pospolite ruszenie.

Martin Nowak

- Dzień dobry… Ja pana znam! – Radośnie oznajmił mi przypadkiem spotkany mężczyzna.

- Taaak? – zareagowałem z odrobiną wątpliwości, bo i miejsce, i okoliczności na to nie wskazywały.

- Tak, tak! Znam pana, znam. Tylko… skąd?… – głośno myślał.

- Eee, chyba nieee… – odpowiedziałem ze śmiechem. Ciągle mylą mnie z moim bratem, zażartowałem.

- Nie, nie, nawet głos pana znam. Znam, znam na pewno – upierał się.

- Te włosy, te włosy! Tak, tak, te włosy! Już wiem!… – krzyczał z radości mój rozmówca.

- Taaak? Więc?… – zachęciłem go.

- Pan jest muzykiem. Pan jest dyrygentem! – z dumą oznajmił mój rozmówca!

- Ha, ha, ha… – parsknąłem niepohamowanym śmiechem, lecz chcąc mu zrobić przyjemność, zaraz przybrałem odpowiednią pozę.

Senator Adam Szejnfeld to kolejny polityk Platformy Obywatelskiej, który popiera list parlamentarzystów PO i KO, w którym zaapelowano o debatę wewnętrzną i zmiany w partii. Przyznał, że on również krytycznie ocenia funkcjonowanie Platformy.

List, do którego w ubiegłym tygodniu dotarła PAP, podpisało do tej pory 51 posłów, senatorów i europosłów zarówno z samej PO, jak i spoza partii. Wśród nich znaleźli się m.in. b. lider PO Grzegorz Schetyna, b. szef klubu PO Sławomir Neumann, obecny wiceszef PO Bartosz Arłukowicz i szef senackiego klubu KO Marcin Bosacki. Sygnatariusze listu zaapelowali o podjęcia „poważnej debaty”, prowadzącej do „wieloaspektowej przemiany wewnętrznej” PO i KO. „Bez daleko idących zmian nie mamy szans utrzymania pozycji lidera opozycji, a w przyszłości wygrania wyborów” – zaznaczyli autorzy listu.

Senator Adam Szejnfeld to kolejny polityk, który autoryzował list. W rozmowie z PAP podkreślił, że inicjatywę, podjętą przez sygnatariuszy listu, popiera od początku. „Mojego podpisu pod listem do tej pory nie było jedynie z powodów technicznych” – wyjaśnił Szejnfeld.

Jak dodał, krytycznie ocenia funkcjonowanie Platformy Obywatelskiej, a w swych ocenach jest nawet bardziej radykalny, niż autorzy listu. „Od dawna mam uwagi do funkcjonowania naszej partii, dlatego uważam, że wszyscy ci, którym zależy na jej ideowych wartościach oraz na utrzymaniu jej silnej pozycji na politycznym rynku w Polsce, powinni działać na rzecz koniecznych zmian” - powiedział Szejnfeld.

Nie chciał jednak zaprezentować konkretnych ocen i oczekiwań. „Uważam, że najpierw powinniśmy je przedyskutować, i to nie tylko w gronie sygnatariuszy tego listu, czy osób podobnie myślących, ale także w szerokim gronie całej Platformy Obywatelskiej” – zaznaczył polityk.

W jego odczuciu sytuacja, zarówno ta wewnętrzna, jak i zewnętrzna PO i KO jest na tyle poważna, że nie wolno już dłużej milczeć. „Myślę, że nie ma tutaj żadnego błędu po stronie tych, za pośrednictwem których list ujrzał światło dzienne. Kiedy się pali bowiem dom, nie można ukrywać faktu, że jego domownikom grozi katastrofa” – stwierdził Szejnfeld.

Anna Karmowska

Dyrektor Biura Senatorskiego

Biuro Senatorskie Adama Szejnfelda w Pile

64-920 Piła, ul. Grunwaldzka 2/10

e-mail: szejnfeld.biuro@gmail.com

tel. +48 602 738 542

REGON 385025697

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

www.facebook.com/PoselSzejnfeld/

www.twitter.com/szejnfeld

www.instagram.com/szejnfeld/

www.youtube.com/user/AdamSzejnfeld

- Dał się Pan poznać jako poseł Ziemi Pilskiej, jeszcze w latach dziewięćdziesiątych, działalnością na rzecz najmniejszych polskich firm, ale konsumenci pamiętają pana przede wszystkim, jako obrońcę ludzi oszukiwanych przez „System argentyńskim”.

Tak, to prawda. Działalność piramid finansowych zwanych „System argentyńskim” była bezczelnym okradaniem i to często najbiedniejszych ludzi, z ostatnich ich pieniędzy. Nie mogłem patrzeć na krzywdę tych ludzi, którzy także i tu w Pile, czy w Chodzieży, zwracali się do mnie o pomoc. Po długim czasie walki z tym niecnym procederem udało mi się doprowadzić do ustawowego zakazania tej podstępnej działalności.

- Zasłynął Pan jednak w skali całej Polski z chwilą powstania „Pakietu Szejnfelda”.

Niewątpliwie był to największy plan deregulacji polskiego prawa administracyjnego, finansowego i gospodarczego w całym okresie ostatnich trzydziestu lat polskich przemian.  Przygotowałem dziesiątki ustaw, zmieniłem nimi setki innych ustaw i rozporządzeń. Jednym z największych aktów była tzw. wielka ustawa deregulacja, czyli ustawa o ograniczaniu barier administracyjnych dla przedsiębiorców i obywateli.

- Czy może Pan przypomnieć niektóre rozwiązania.

Było tego mnóstwo, ale na przykład wprowadziłem m.in.: domniemanie uczciwości podatników, zamianę kultury zaświadczeń na kulturę oświadczeń, ograniczenie kontroli firm, prawo do zawieszania działalności gospodarczej, ograniczenie administracyjnej reglamentacji działalności gospodarczej, milczącą zgodę administracji, zmniejszenie opłat administracyjnych, ułatwienia w zakładaniu spółek prawa handlowego, odpowiedzialność majątkową urzędników, upadłość konsumencką, czy ustawę o partnerstwie publiczno-prywatnym….

-  Jeszcze do niedawna był Pan reprezentantem Wielkopolski w Parlamencie Europejskim. Co w Pana ocenie udało się osiągnąć Parlamentowi w minionej kadencji?

Och, trudno byłoby je tu wszystkie przytoczyć. Często podnoszonym sukcesem, takim odczuwalnym dla zwykłego obywatela jest np. skuteczne doprowadzenie do całkowitego zniesienia opłat roamingowych. Równie ważne jest zmniejszenie opłat za przesyłanie paczek w ruchu międzynarodowym. Znacznie tańsze będą teraz także płatności transgraniczne związane z wymianą walut. Dla Polaków zapewne ważne będą również rozwiązania na rzecz eliminacji podwójnej jakości produktów. Ale chcę powiedzieć, że to co mamy dobrego z Unii, to nie tylko kwestie działalności samego Parlamentu, Komisji czy Rady Europejskiej. Przypomnę w tym miejscu najnowszą sprawę, a mianowicie ostatnie orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie „Frankiewiczów”. To ewidentny dowód na to, że Unia służy nie tylko państwom, społeczeństwom, w tym rolnikom czy przedsiębiorcom, ale też i pojedynczym obywatelom w ważnych dla nich sprawach!

- A co postrzega Pan, jako osobisty wkład?

Byłem na przykład zaangażowany w prace nad bardzo ważną dla Polski dyrektywę o delegowaniu pracowników oraz pakiet mobilności, który swoimi zapisami uderzał w polskie przedsiębiorstwa. Broniłem naszego interesu przed partykularnymi działaniami firm i rządów innych państw. Brałem także udział w pracach na przepisami dotyczącymi podwójnej jakości produktów. Współprzygotowałem również stanowisko Parlamentu Europejskiego w sprawie szkodliwej dla konsumentów praktyki zwanej „planowanym starzeniem produktów”. Pracowałem nad stworzeniem mandatu negocjacyjnego Parlamentu Europejskiego w sprawie Europejskiego Korpusu Solidarności. Byłem również Stałym Sprawozdawcą Parlamentu Europejskiego do spraw Relacji Handlowych UE-Korea Południowa. Prowadziłem jednocześnie sprawę zatwierdzenia „Protokołu w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi”. To porozumienie jest dziś główną, światową inicjatywą mającą na celu zwalczanie nielegalnego obrotu papierosami. Temat ten w sposób szczególny dotyczy Polski, bowiem jesteśmy jako kraj na drodze transgranicznego przemytu.

To są bardzo ważne zagadnienia, ale czy była panu też „bliska koszula”, a więc sprawy naszego regionu?….

Ach, oczywiście! Zawsze starałem się słuchać moich wyborców i reagować tam, gdzie nierzadko skomplikowane unijne przepisy, ograniczały możliwości rozwijania działalności. Dzięki mojemu zaangażowaniu udało się na przykład doprowadzić do wpisania, bardzo popularnej w Wielkopolsce „golonki peklowanej”, będącej naszym regionalnym daniem i przysmakiem, na listę produktów objętych wyłączeniem z rygorystycznych unijnych przepisów żywieniowych. Dzięki temu zniesiono unijny zakaz sprzedaży i konsumpcji naszej golonki. Z sukcesem zabiegałem również o to, by Komisja Europejska odstąpiła od planów całkowitego wycofania z rynku lamp halogenowych. Przedwczesna decyzja o wycofaniu lamp halogenowych stanowiłaby bowiem zagrożenie dla około 10 tys. miejsc pracy dla całej europejskiej branży oświetleniowej, ale co ważne dla nas, groziła podobnym konsekwencjami także pilskiemu Philipsowi. Inny przykład: po wielu miesiącach starań Komisja Europejska ostatecznie wycofała się z planów wprowadzenia nowych regulacji, które mogłyby okazać się zabójcze m.in. dla polskich producentów oraz importerów akumulatorów i baterii. Zagrożone były miejsca pracy w sektorze zatrudniającym bezpośrednio w Unii Europejskiej, w tym w Polsce, ponad 30 tysięcy pracowników. A firmy tej branży mamy przecież i u nas, w Chodzieży.

Tyle o przeszłości. A co o przyszłości?

Po wielu latach pracy i działalności w samorządzie, potem w polskim Sejmie i europejskim parlamencie, przyszedł czas na Senat. Chcę nadal służyć naszym mieszkańcom, firmom i konsumentom. Człowiek bowiem powinien robić to, na czym się zna, to w czym poprzez swoją wiedzę oraz lata doświadczeń nabył odpowiednie kompetencje.

Dziękuję bardzo za rozmowę.

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

www.facebook.com/PoselSzejnfeld/

www.twitter.com/szejnfeld

www.instagram.com/szejnfeld/

Michał Michalak, Interia.pl

Rozmawia z Adamem Szejnfeldem posłem do Parlamentu Europejskiego.

PRAWO DO NAPRAWY

- Jaka jest skala problemu „planowanego starzenia” produktów – czy mamy dane na ten temat?

- Badanie tego zjawiska oraz klasyfikowanie jest niezwykle trudne. Wszyscy mamy poczucie, że mimo postępu technicznego, współczesne produkty żyją zaskakująco krótko… Ale w praktyce występuje problem z tym, aby udowodnić producentowi celowe stosowanie rozwiązań technicznych i technologicznych, których celem miałoby być skrócenie cyklu życia na przykład laptopa albo pralki. Mimo to, nie możemy ignorować odczuć konsumentów. Dlatego Parlament Europejski wezwał Komisję Europejską do zbadania tego problemu, a w przypadku wykrycia nieprawidłowości, podjęcia działań zmierzających do wyeliminowania praktyk szkodliwych dla konsumentów. W tej sprawie nie powinny być biernie także instytucje ochrony konkurencji i konsumentów poszczególnych państw członkowskich.

- Parlament Europejski wezwał Komisję Europejską do działań ułatwiających m.in. naprawę produktów – czy mają Państwo sygnały ze strony KE, czy i kiedy jest gotowa zająć się tym problemem? Czy nie obawia się Pan, że producenci będą próbowali storpedować „prawo do naprawy”?

- Jestem przekonany, że jest to fundamentalnie ważna sprawa. Być może ważniejsza niż długość życia produktów. Nie może być tak, że jesteśmy zmuszani do rezygnacji z użytkowania jakiś przedmiotów, tylko dlatego, że zepsuła się ich drugorzędna część, a nie ma, jak jej wymienić lub naprawić. To musi być wyeliminowane. Dzisiaj często konsumenci skarżą się, że naprawa zepsutego sprzętu jest niemożliwa albo nieopłacalna, bo koszt naprawy jest niewiele mniejszy niż zakup nowego produktu. Doskonałym przykładem są tutaj urządzenia elektryczne i elektroniczne, które coraz częściej są „nierozkładalne”, więc nie można ich naprawić. W sprzęcie wyższej klasy stosowane są też różne ograniczenia dla usługodawców, np. brak instrukcji naprawy, patenty, licencje i inne instrumenty ochrony własności przemysłowej, które utrudniają, albo radykalnie zwiększają koszt naprawy. Wydłużenie więc cyklu życia produktów poprzez solidną produkcję, a potem prawo i możliwość naprawy jest bardzo ważne. I to nie tylko z punktu widzenia konsumentów, ale również i ochrony przyrody. Z jednej strony musimy bowiem dążyć do optymalnego wykorzystania malejących zasobów naturalnych, a z drugiej strony ograniczać odpady, które trafiają do środowiska.

- Czy w krajach poza UE są już takie regulacje, czy może Unia byłaby tutaj pionierem?

- Nie ma dobrej skali porównawczej, ale uważam, że Europa jest zdecydowanym liderem w dbałości o prawa konsumentów. Wiele jest jednak jeszcze do zrobienia. Oczywiście nie oznacza to, że wszystko, co możliwe powinno być uregulowane prawnie. Nie na wszystkie bolączki świata należy stosować bowiem system nakazów, zakazów i kar. Trwałość produktu, wydłużony okres gwarancji, dostępność części zamiennych, czy łatwość dokonania naprawy, to przecież także elementy oferty handlowej producenta, a więc i gry rynkowej. Nie można zabijać rynku, unifikując wszelkie normy i obowiązki. Minimalne jednak ramy chroniące prawa konsumentów i nasze środowisko powinny funkcjonować. Jestem o tym przekonany.

Specjalne strefy ekonomiczne to potrzebny i skuteczny instrument przyciągania inwestorów, czy raczej mechanizm prowadzący do zachwiania uczciwej konkurencji na rynku? Bez względu na to kto, po której stronie sporu o specjalne strefy ekonomiczne stoi, trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem, iż stosunkowo szybko stały się one ważnymi punktami na gospodarczej mapie Polski. Dzisiaj jednak, gdy nasz kraj znajduje się w zupełnie innej rzeczywistości niż w okresie transformacji gospodarczej, warto zastanowić się, jaką rolę w przyszłości powinny spełniać.

Idea tworzenia specjalnych stref ekonomicznych w pierwszej połowie lat 90-tych była odpowiedzią na wysokie bezrobocie strukturalne spowodowane zamykaniem dużych zakładów pracy w wielu regionach kraju. Z uwagi na brak kapitału w Polsce, potrzebni byli zagraniczni inwestorzy, którzy tworzyliby nowe miejsca pracy. Doświadczenia ostatnich dwudziestu lat skłaniają do wniosku, iż strefy przyniosły pozytywne rezultaty, choć zasadniczo raczej nie zmieniły krajobrazu inwestycyjnego. Najprężniej bowiem rozwijają się strefy będące częścią największych aglomeracji na zachodzie i południu kraju, choćby z uwagi na infrastrukturę czy dostęp do wykwalifikowanych pracowników. Okazało się, iż „krwioobieg gospodarczy” oraz kultura pracy są ważniejsze, niż liczba rąk do pracy, czy niska cena robocizny….

Nic więc dziwnego, że pojawiają się głosy, iż strefy nie do końca wypełniają swoją pierwotną rolę i nie ma potrzeby, aby utrzymywać dłużej tego rodzaju instrument udzielania pomocy publicznej. Niemniej jednak należy pamiętać o tym, iż dzisiaj niemal wszystkie kraje Europy Środkowo-Wschodniej, z którymi konkurujemy o inwestycje, oferują podobne, czy nawet dalej idące rozwiązania. Wydaje się, że rezygnacja ze stref byłaby tym bardziej niezrozumiała, że przez ostatnie lata zbudowały one silną markę, co potwierdzają liczne wyróżnienia w prestiżowych międzynarodowych rankingach. W konsekwencji strefy stały się swego rodzaju wizytówką polskiej gospodarki i zwiększają szanse już nie tylko na bezpośrednie inwestycje zagraniczne, ale i te rodzime, polskie.

Nie oznacza to oczywiście, że możemy osiąść na laurach. Aby strefy w jeszcze większym stopniu niż obecnie były kołami zamachowymi inteligentnego rozwoju, trzeba raczej postawić na jakość, a nie na ilość inwestycji. W praktyce oznacza to konieczność przygotowania oferty atrakcyjnej dla tych przedsiębiorców, którzy przeznaczają znaczące środki finansowe na badania i rozwój, potrafią współpracować ze światem nauki i są nastawieni na płynny transfer innowacji, wiedzy i technologii do przemysłu.

Z pewnością należy również położyć nacisk na zmianę wizerunku stref jako enklaw wielkich zagranicznych koncernów. Już dzisiaj bowiem to małe i średnie przedsiębiorstwa, w tym wysoce innowacyjne start-upy, zaczynają dominować w niektórych strefach. Oczywiście dla nich uzbrojony teren gotowy pod zabudowę nie będzie wystarczającym magnesem. Z pewnością bardziej docenią mniejsze przestrzenie biurowe i hale pod wynajem, inkubatory przedsiębiorczości, parki przemysłowe i technologiczne, czy w końcu działalność doradczą nastawioną na ich potrzeby. Coraz bardziej widoczna jest również stopniowa specjalizacja branżowa poszczególnych stref, które mogą stać się fundamentem nowoczesnych klastrów.

Bez wątpienia w ciągu ostatnich dwudziestu lat diametralnie zmieniły się nasze oczekiwania wobec specjalnych stref ekonomicznych. Z tych powodów powinny one już przejść od „montowni” do hubów innowacji. Dzisiaj, gdy Polska aspiruje do członkostwa w grupie G20, SSE mogą mieć także swój udział w modernizacji polskiej gospodarki, pod warunkiem jednak asertywnego zarządzania dopuszczaniem określonych inwestycji. Warto mieć to na uwadze szczególnie teraz, w czasie powrotu do debaty na temat sensu, charakteru oraz horyzontu czasowego, a przede wszystkim zasięgu terytorialnego funkcjonowania specjalnych stref ekonomicznych w Polsce.

Adam Szejnfeld

Poseł do Parlamentu Europejskiego

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

www.facebook.com/PoselSzejnfeld/

www.twitter.com/szejnfeld

www.instagram.com/szejnfeld/