Juwenalia w Pile odbywają się od 12 lat, ale po raz drugi wspólne święto pilskich studentów zjednoczyło wszystkie pilskie uczelnie, a wiec Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, Wyższą szkołę Biznesu oraz Państwową Wyższą Szkołę zawodową. Nowością tegorocznych Juwenaliów w Pile jest włączenie się do obchodów również słuchaczy Pilskiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku. To niezwykłe, że pilskie juwenalia łączą nie tylko młodzież z różnych uczelni, ale także pokolenia, powiedział poseł Adam Szejnfeld.

Poseł Adam Szejnfeld, senator Mieczysław Augustyn oraz władze miasta i powiatu oraz wszystkich uczelni wzięły udział w uroczystości przekazania kluczy do bram miasta. Ty samym prezydent Piotr Głowski przekazał młodzieży Piłę we władanie na dwa dni i dwie noce. Uroczystość zakończyły koncerty i zabawa ciągnąca się niemalże do rana.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Poseł Adam Szejnfeld w dniu 18 maja br. wziął udział się w zebraniu Koła miejskiego i władz powiatowych PO w Pile. W spotkaniu uczestniczył także senator Mieczysław Augustyn, prezydent Piotr Głowski, starosta Mirosław Mantaj oraz marszałek Tomasz Bugajski. Zebranie poświęcone było omówieniu ważnych spraw lokalnych i krajowych. Jednym z głównych tematów była reforma emerytalna oraz najbliższe działania władz samorządowych w Pile oraz powiecie pilskim.

Zebrani działacze lokalnych struktur Platformy Obywatelskiej omówili bieżące sprawy związane z działalnością pilskiego koła PO oraz struktur powiatowych, problemach lokalnej społeczności oraz sytuacji w kraju. Wszyscy zebrani zgodzili się, że reformy, które chce przeprowadzić PO, wraz z budzącą ogromne kontrowersje reformą emerytalną, są potrzebne i z całą pewnością odczujemy ich pozytywne skutki.

Koło Platformy Obywatelskiej w Pile, przyjęło także nowych członków.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

To już XII edycja Turnieju Piłki Nożnej o Puchar Posła Adama Szejnfelda, najdłużej rozgrywanej konkurencji OHP w całej Wielkopolsce. Poseł Adam Szejnfeld, patron i główny sponsor turnieju, jak co roku obserwował  zmagania młodych sportowców, następnie wręczał puchary oraz nagrody zawodnikom. Turniej odbył się w dniu 18.05.2012 r. na stadionie miejskim w Szamocinie, który wybudował Adam Szejnfeld będąc burmistrzem Szamocina. Za tą inwestycje został wtedy odznaczony złotym medalem Polskiego Związku Piłki Nożnej w Warszawie.

Turniej organizowany przez Ochotniczy Hufiec Pracy w Szamocinie  jest najdłużej rozgrywanym turniejem na terenie Wielkopolski, ma on nie tylko charakter konkurencyjny, ale również integracyjny, w którym udział bierze zarówno młodzież gimnazjalna OHP jak również młodzież z gimnazjów publicznych i niepublicznych. W tym roku w wydarzeniu udział wzięło 9 drużyn z całej Wielkopolski oraz 1 z województwa zachodniopomorskiego.

Puchar posła Adama Szejnfelda otrzymała drużyna z Ochotniczego Hufca Pracy z Wałcza. Miejsce nr 2 należało do drużyny złożonej z uczniów Gimnazjum im. Powstańców Wielkopolskich z Wysokiej, zaś 3 miejsce wywalczył Środowiskowy Hufiec Pracy w Próchnowie.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Gazeta Finansowa

Z posłem Adamem Szejnfeldem rozmawia Roman Mańka

W Polsce uprawiana jest propaganda klęski!

Niedawno Ruch Palikota zgłosił w Sejmie projekt ustawy dotyczący finansowania partii politycznych na zasadzie odpisu 1 proc. od podatków. Dlaczego Platforma Obywatelska nie poparła tego pomysłu?

Nasze stanowisko do tej propozycji było ambiwalentne, dlatego Platforma Obywatelska wstrzymała się od głosu. Z jednej strony jesteśmy bowiem od zarania, a więc od momentu powstania PO, przeciwnikami finansowania partii politycznych z budżetu państwa, ale z drugiej, zaproponowany przez Ruch Palikota mechanizm niewiele zmieniał w tej krytykowanej zasadzie. Odpis podatkowy stanowi bowiem również formę finansowania z budżetu państwa.

Ale ludzie mieliby wówczas większą kontrolę nad finansowaniem partii politycznych?

Warto podkreślić, iż Platforma Obywatelska pomimo dużego oporu klasy politycznej wiele osiągnęła w zakresie ograniczenia zakresu finansowania partii politycznych. Subwencję państwową udało się nam zredukować aż o 50 proc. Pierwotnie wnosiliśmy o całkowitą, 100 proc., likwidację finansowania partii politycznych z budżetu, jednak żadna z formacji parlamentarnych nie chciała tej inicjatywy poprzeć. Wreszcie po długotrwałej presji i w kontekście kryzysu gospodarczego przeforsowaliśmy obniżenie dotacji o połowę. Idea Ruchu Palikota utrzymywała finansowanie partii politycznych w ramach środków budżetowych, tyle tylko, że przy zastosowaniu innej ścieżki, zaś mechanizm 1 proc. wg teoretycznych szacunków, dawałby do dyspozycji ugrupowaniom jeszcze więcej pieniędzy niż otrzymywały do tej pory: to mogłoby być nawet ok. pół miliarda złotych rocznie. Taki zakres finansowania jest dla nas nie do przyjęcia. Z kolei sama kontrola obywateli nad finansowaniem partii politycznych wg propozycji Ruchu Palikota mogłaby być złudna. Obecnie subwencje bezpośrednie są obwarowane ścisłymi rygorystycznymi przepisami. Wystarczy przywołać przykład koalicyjnego PSL, który z tytułu nieprawidłowości w rozliczeniach musi zapłacić do budżetu państwa aż 20 mln zł kary.

Nie umorzyliście im…

To zasada państwa prawnego. Nawet, gdy się jest ugrupowaniem rządzącym i działa nie lege artis, czyli niezgodnie z zasadami, trzeba ponosić tego konsekwencje. A więc istnieje kontrola. Trzeba postępować według przepisów i ściśle ustalonych procedur.

Nic nie stoi na przeszkodzie, aby finansowanie na zasadzie 1 proc. było również obwarowane rygorystycznymi procedurami rozliczania otrzymywanych pieniędzy?

Rozwiązanie zaproponowane przez Ruch Palikota budzi wiele wątpliwości prawnych, w tym również natury konstytucyjnej. Po pierwsze, jego implementacja oznaczałaby zróżnicowanie obywateli. Jedyni bowiem, ci którzy odprowadzają podatek dochodowy, mogliby brać udział w finansowaniu partii politycznych, inni nie, na przykład rolnicy. Po drugie, naruszone zostałyby gwarancje tajemnicy poglądów politycznych obywateli.

Ten ostatni argument wydaje się absurdalny, gdyż ankieterzy podczas prowadzonych badań preferencji politycznych również pytają o sympatie polityczne?

Ale są to deklaracje anonimowe.

Ale jednak składane w obecności ankietera… Sytuacja jest dość podobna. W ramach finansowania partii politycznych na zasadzie 1 proc. obywatele deklarowaliby swoje sympatie w obecności urzędnika skarbowego, który byłby zobowiązany do zachowania ich w tajemnicy.

Nie tylko konkretny urzędnik miałby do tych danych dostęp. Cały system, w którym pracuje kilkadziesiąt tysięcy osób, zostałby wypełniony informacjami o preferencjach politycznych obywateli. I bez względu na stopień poufności łatwo można byłoby do nich dotrzeć. Jednak ja nie wartościuję, które zastrzeżenia są mniej czy bardziej zasadne, ale przedstawiam ich cały katalog. Jeżeli mamy do czynienia z rozwiązaniem, które idzie w dobrym kierunku, ale wywołuje tyle poważnych wątpliwości, i to natury prawnej, konstytucyjnej, funkcjonalnej, finansowej, itd., to nie można do tego bezrefleksyjnie podchodzić. To jest poważana, newralgiczna kwestia i trudno ją porównywać do zagadnienia odpisu od podatków na rzecz organizacji pożytku publicznego. Partie polityczne nie mogą się w żaden sposób równać ze stowarzyszeniami czy fundacjami obywatelskimi. W tym przypadku nie zachodzi prosta analogia.

Jakie jest prawdziwe stanowisko Platformy Obywatelskiej w zakresie finansowania partii politycznych?

Jesteśmy za całkowitym zniesieniem finansowania partii politycznych z budżetu państwa.

I będziecie nadal forsować tego typu rozwiązanie w Sejmie?

Racjonalność działań wymaga podejmowania określonych inicjatyw wówczas, kiedy istnieją przynajmniej minimalne szanse na ich przeprowadzenie. To dotyczy zwłaszcza partii rządzących, gdyż jakikolwiek niezrealizowany postulat obniża ich autorytet i poczucie skuteczności w sprawowaniu władzy. Rzucanie grochem o ścianę nie jest ulubioną grą Platformy Obywatelskiej. Jednak, jeżeli pojawią się pozytywne przesłanki, szansa na całkowite zlikwidowanie finansowania partii politycznych z budżetu, będziemy takie rozwiązanie konsekwentnie forsować. Jeśli jednak, tak jak do tej pory, wszystkie siły polityczne będą nadal mówiły fundamentalne „nie”, to nie zachowamy się populistycznie i nie zgłosimy projektu oderwanego od realiów politycznych, pozbawionego możliwości realizacji.

Jesteśmy kilka miesięcy po zakończeniu poprzedniej kadencji rządu Donalda Tuska. W jaki sposób ją Pan ocenia, negatywnie czy pozytywnie?

Oczywiście pozytywnie. Jechałem niedawno w towarzystwie kierowcy, który wrócił do Warszawy ze Szczecina. Ponieważ wiedział, że jestem posłem z Piły zaczął ze mną rozmawiać o aktualnej sytuacji na drogach. Powiedział do mnie mniej więcej coś takiego: „Wie Pan, ja mam już prawie 60 lat i jeszcze nigdy w życiu nie widziałem, aby Polska się tak dynamicznie rozwijała. Nie jestem wyborcą ani zwolennikiem Platformy Obywatelskiej, lecz mówię, jako zwykły zawodowy kierowca, to co widzę i co czuję. Trasa, którą jechałem jest jedną z najpiękniej zrobionych dróg w Polsce. Jestem pod wielkim wrażeniem zmian zachodzących w ostatnich latach w naszym kraju; nie chodzi mi jedynie o drogi, ale również o budowle, rozmaite obiekty, itd.”. Dlaczego przytaczam tę anegdotkę? To jest bowiem najlepsza odpowiedź na zadane przez Pana pytanie. Jeżeli politycy reprezentujący rząd chwalą się różnego rodzaju osiągnięciami, to można powiedzieć, że są stroną i oceniają określone dokonania subiektywnie. Politycy opozycyjni natomiast zawsze przedstawiają opinie przeciwne, negatywne. Jednak najważniejszy jest głos zwykłych ludzi, którzy bez emocji politycznych mogą dokonywać obiektywnych ocen. Nigdy wcześniej Polska tak szybko się nie rozwijała, jak w ostatnich czterech latach i nigdy wcześniej nie osiągała podobnie dobrych rezultatów ekonomicznych, gospodarczych, społecznych oraz politycznych na arenie międzynarodowej. A więc zadane przez Pana pytanie dla mnie jest całkowicie retoryczne…

Nie do końca. Mamy przecież sytuację pękających autostrad, odcinków nieoddawanych na czas?

Polska jest w ostatnich latach największym palcem budowy w Europie. Gdy inwestycje sięgają niewyobrażalnie wcześniej gigantycznej kwoty setek miliardów złotych, to muszą się zdarzyć poślizgi, niedociągnięcia, błędy. Jednak to nie one dominują i nie one powinny świadczyć o postępie i rozwoju, ale bilans dokonań. W Polsce jednak zawsze rzeczywistość chcemy pokazać i ocenić wyłącznie poprzez nawet nieliczne, ale negatywne przypadki. Nigdy nie opiszemy jakiegoś stanu na podstawie pozytywnych przypadków. U nas zapomina się na przykład, że budujemy nie tylko drogi krajowe i autostrady – mamy ich już ponad 1600 km a następne 1300 jest w budowie – ale również tysiące kilometrów dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich. Nie spotkałem się jeszcze z dyskusją, w ramach której ktoś, mówiąc o infrastrukturze drogowej, wspomniałby o budowie dróg gminny, czy powiatowych. A miliony obywateli Polski jeździ wyłącznie tymi drogami….

Ale to samorządy budują nie rząd…

Samorządowcy niewiele mogliby poradzić w zakresie budownictwa drogowego bez sprzyjającej polityki obecnego rządu i finasowaniu inwestycji z budżetu. Te ponad 6000 kilometrów dróg lokalnych powstało dzięki wsparciu rządu koalicji PO-PSL. Ostatnio zapytałem się burmistrza jednego z miast, dlaczego nie wybudował boiska w ramach programu Orlik. Odpowiedział, że nie otrzymał dofinansowania. Ten przykład pokazuje, że bez odpowiedniego wsparcia rządu, samorządy niewiele chcą lub mogą zrobić. W Polsce wiele gmin nie potrafi samodzielnie, w ramach własnego budżetu, wygospodarować 300 tys. zł środków finansowych na realizację takich inwestycji jak Orliki. Fakt ten nie oznacza, że są to już tak biedne samorządy, że nie mogłyby się podobnych inwestycji podjąć, ale one wolą poczekać, rok czy dwa, na wsparcie z zewnątrz, na pieniądze od rządu bądź z funduszy unijnych. W tym kontekście należy podkreślić, iż autostrady stanowią jedynie mały, ale owszem strategicznie ważny, fragment dynamicznie rozbudowywanego systemu infrastruktury w Polsce. W ramach tego systemu, inwestycje lokalne i regionalne były realizowane także przy pomocy państwa. Właśnie jednym z najlepszych osiągnięć obecnego rządu jest umiejętność wciągania różnych podmiotów (w tym samorządów) we wspólnotę celu, w coś w rodzaju spółek wspólnego interesu.

Jednak wiele z oddawanych odcinków dróg ujawnia poważne dysfunkcje. W wielu miejscach mamy do czynienia z popękanymi warstwami asfaltowo-bitumicznymi?

W Polsce mamy do czynienia z ciągłym uprawianiem propagandy klęski. Wynika to z naszej mentalności, gdyż najchętniej zwracamy uwagę na czarne strony rzeczywistości. W naszym kraju obowiązującą narracją jest ta, w której dominuje przekonanie o niemocy i niechybnej konieczności poniesienia klęski.

Z drugiej strony Platformie Obywatelskiej zarzuca się używanie propagandy sukcesu. Gdzie jest w takim razie prawda?

Gdy na uprawianą przez wszystkich propagandę klęski odpowiada się racjonalnymi argumentami i pokazuje pozytywne przykłady, zaraz pojawia się zarzut o propagandzie sukcesu. Jak w takim razie można się zachować? Milczeć?! Przecież to jest kompletnie demagogiczna sytuacja. Propaganda klęski stała się w naszym kraju modna, bo odpowiada naszej naturze. Wszystko inne nie pasuje do polskiego szablonu, więc jest ośmieszane pogardliwym skojarzeniem z czasów PRL-u. Najlepszy przykładem są wyniki naszej gospodarki z czasów kryzysu. Tak zwana „zielona wyspa” była wtedy faktem i absolutnym hitem w Europie. Nadal jest pokazywana, jako wzór dla innych państw, ale w Polsce została ośmieszona, wyszydzona, wyklęta…

Jest taki ekonomista… Prof. Krzysztof Rybiński otwarcie kwestionuje paradygmat „zielonej wyspy”.

Nie wiem czy to bardziej ekonomista, czy bardziej polityk…. Najlepiej do wyobraźni przemawiają liczby, przedstawiane przez niezależne instytucje polskie oraz zagraniczne. Statystyki są nieubłagane i nie można z nimi dyskutować. Gdy niemalże wszystkie kraje Unii Europejskiej przezywały recesję my mieliśmy wzrost gospodarczy. Łącznie skumulowany wzrost PKB za ostatnie cztery lata wyniósł w Polsce 15%, a w tym czasie w Europie kształtował się na poziomie około zero procenta. Polska była „zieloną wyspą”, jednak, kiedy niedawno zrobiono na ten temat badania socjologiczne, ponad 70 proc. respondentów uznało, że jest to kłamstwo. Polacy uważają, że nie było żadnej „zielonej wyspy” mimo, że w niemal wszystkich krajach europejskich wystąpił ujemny bilans PKB, zaś jedynie Polska mogła wylegitymować się dodatnim wzrostem gospodarczym. I to nie były śladowe wartości po przecinku, na poziomie 0,1 czy 0,2 proc, czy w granicach jakiegoś błędu statystycznego. Tak więc negatywne opinie, stanowiska krytyczne, zawsze w Polsce będą przyjmowane z większą łatwością, niż przekaz pozytywny. Tacy jesteśmy. Nie liczą się fakty, ale odczucia. U nas cały czas obowiązuje narracja klęski. Zaś, jeśli ktoś się z tego paradygmatu próbuje wyłamać, to jest uważany: albo jako człowiek uprawiający propagandę sukcesu, albo jako człowiek sprzyjający aktualnej władzy. Mówię aktualnej, bowiem ta postawa negacji nie jest polityczna, nie jest partyjna, ona jest immanentną naszą cechą ujawniającą się w każdej sytuacji. Propaganda klęski zawsze jest u nas w modzie. Nawet w prywatnej sferze życia, kiedy Polacy usiądą w domu przy stole, to tylko narzekają. My jesteśmy tak zakodowani, posiadamy taki genotyp. Proszę zwrócić uwagę, o czym rozwija Polacy na urlopie. Nie o tym, że jest pięknie i słonecznie, ale, że pokój w hotelu było brudny, a zupa na obiad zimna. Polski genotyp narzuca ocenę, że wszystko jest do kitu. Najchętniej sięgamy po złe przykłady: nikt nie powie, że w Polsce oddano do użytku ponad 6 tys. pięknych, dobrych, dróg gminnych i powiatowych, dzięki czemu utworzono kilkaset tysięcy nowych miejsc pracy, ale każdy odnotuje, że powstało50 spękań na autostradzie, których usunięcie będzie kosztowało pewnie nawet nie promil całej wartości podejmowanych inwestycji.

Proszę zwrócić uwagę, że ostatnio znów mówi się o drugiej polskiej zielonej wyspie. Na przykład według najnowszych prognoz Komisji Europejskiej wzrost gospodarczy w Polsce osiągnie  w tym roku 2,7% w skali rok do roku i będzie najszybszy w całej Unii Europejskiej, w której wzrost ma się zatrzymać, wyniesie 0,0%. Już mogę się z panem założyć, że ocenione to zostanie, jako kłamstwo i propaganda sukcesu. I nie ważne, że nie są to oceny polskiego rządu, ale Komisji Europejskiej.

W takim razie spróbujmy wyłamać się z paradygmatu propagandy klęski. Tak się składa, że często jeżdżę pociągami. Na polskiej kolei widać wiele pozytywnych zmian: budowane są nowe dworce, pociągi się mniej spóźniają, kolejki są jakby trochę mniejsze. Oczywiście polska kolej pozostawia jeszcze wiele do życzenia, a nowy minister transportu Sławomir Nowak jest mniej krytykowany niż Cezary Grabarczyk.

To prawda. I ten pozytywny proces będzie dalej postępował. Do tej pory wybudowaliśmy lub zmodernizowaliśmy ok. 2000 km linii kolejowych a w budowie i modernizacji jest kolejne 2100 km. Jednak nie jestem przekonany do poglądu, że nagła zmiana człowieka na ministerialnym stanowisku od razu wywołuje pozytywne rezultaty. Minister Grabarczyk przygotowywał pewne rozwiązania, dzięki czemu minister Nowak może je wdrażać z większym tempem i natężeniem decyzyjnym. Po prostu jedne osoby darzymy większą sympatią a inne mniejszą, a to przekłada się również niekiedy na oceny merytoryczne. Generalnie zgadzam się, że na polskiej kolei dzieje się coraz lepiej. Podobnie w wielu innych dziedzinach można pokazać plusy, wzrost i rozwój. Jednak porównania Polski do krajów wysoko rozwiniętych muszą być obarczone zastrzeżeniem, że one budowały swój dobrobyt, wysoki poziom zarobków, czy dużą siłę nabywczą pieniądza, przez ostatnie sto lat; zaś my dochodzimy do tego przez ostatnie tylko dwie dekady. Przed nami więc jeszcze wiele do zrobienia i to niemalże w każdej dziedzinie.

A nie sądzi Pan, że w Polsce jest zbyt wielkie rozwarstwienie społeczne, istnieje dużo biedy, ubóstwa, są przypadki, że ludzie nie mają z czego żyć, poziom zasiłków socjalnych jest bardzo niski?

Cechą charakterystyczną krajów modernizujących się, przechodzących od gospodarki centralnie sterowanej do wolnorynkowej jest znaczny poziom rozwarstwienia społecznego, jednak w miarę postępującego rozwoju następuje spłaszczanie tego zjawiska.

W Polsce rozwarstwienie społeczne się spłaszcza?

Oczywiście, że tak i to bardzo. Dla mnie najważniejsza jest jednak wielkość klasy średniej. Jej powiększanie się jest dowodem rozwoju społeczno-gospodarczego. Nie skrajności bowiem – bieda i bogactwo – decydują o rozwoju ale warstwa ludzi samodzielnych finansowo i decyzyjnie. To jest klasa średnia.

Jednak badania Unii Europejskiej pokazują, że struktura rozwarstwienia społecznego w Polsce jest jedną z najbardziej głębokich w Europie, nawet wyprzedziliśmy pod tym względem Rumunię.

No cóż, mówiliśmy już wcześniej o mechanizmie budowania negatywnych ocen. Nie znam tych badań, ale wiem, że często tak dopiera się określone przykłady, badania, albo interpretuje dane, by potwierdzić z góry postawioną tezę. Ten mechanizm wpisuje się w nurt propagandy klęski, uprawianej w Polsce przez prawie wszystkich. Na przykład przeprowadzane w Polsce badania na temat spożycia alkoholu dowodzą, że jesteśmy alkoholikami, kompletnymi pijakami, tymczasem analizy sporządzane w Unii pokazują, że jesteśmy w tej dziedzinie na szarym końcu, na 19. miejscu w Europie. Wszystkie kraje wysoko rozwinięte, Francja, czy Niemcy, są przed nami w tych statystykach. U nas twierdzi się jednak inaczej i bez problemu stosowne instytucje podeprą się własnymi danymi udawadniającymi ich stanowisko. Wiele zależy więc od tego, kto stoi za badaniami i jaką stosuje metodologię.

Dla mnie rozwarstwienie społeczne w Polsce jest zjawiskiem dość ambiwalentnym: z jednej strony mówi się o wielkiej biedzie, zaś z drugiej wszędzie gdzie się nie pojedzie widać rosnące, jak grzyby po deszczu, wille. Mieszkałem kilka lat w Niemczech i nie widziałem tam tylu ekskluzywnych domów, co w naszym kraju…

Hyyymmm… mogę panu podać ciekawy przykład. Miejscowość Złotów w północnej Wielkopolsce. Wiele lat temu spotkałem się z informacjami na temat poziomu życia w tym mieście, mówiącymi, że tam jest bardzo drogo. Za metr kwadratowy nieruchomości trzeba było zapłacić więcej niż w wielu innych miejscowościach Wielkopolski, pomijając oczywiście Poznań. Podobnie ceny czynszu, wynajmu mieszkań, lokali użytkowych, różnego rodzaju usług czy towarów były jednymi z najwyższych. Te dane wprowadziły mnie w zdumienie, dlatego, że wiedziałem iż to miasto i powiat wykazywało jeden z najwyższych poziomów bezrobocia w regionie. Zastanawiałem się, jak może być tak drogo w miejscu, gdzie z uwagi na dużą liczbę osób pozostających bez pracy, powinien istnieć niewielki popyt, a w ślad za tym i niskie ceny…? Odpowiedź była zaskakująco prosta: w tym mieście, podobnie jak w wielu innych miejscach w Polsce, dane na temat bezrobocia były nieadekwatne do rzeczywistości. Duża bowiem część osób formalnie bezrobotnych pracowała w Niemczech, zaś zarobione tam pieniądze inwestowała w Polsce, w swoim mieście. Ten transfer powodował, że ceny szły w górę. Jeśli tego rodzaju specyfik prowadzone badania nie biorą pod uwagę, a nie biorą, to później mamy do czynienia z fałszywymi wnioskami i nieprawidłową diagnozą sytuacji.

Prawie każdy posiada dzisiaj dom, samochód, a jednak Polacy nadal narzekają, deklarują niski stopień satysfakcji z życia?

Niemal w każdym gospodarstwie domowym, statystycznie rzecz ujmując, znajduje się jeden samochód. Dzisiaj mieszkanie, samochód, telewizor, urlop w kraju a nawet za granica, to już nie są nieosiągalne dobra dla przeciętnego Polaka. Klasa średnia, której jeszcze kilka lat temu w Polsce nie było, dzisiaj jest trzonem rozwiniętego społeczeństwa i ciągle się rośnie, co oznacza, że uszczupla się rozpiętość skrajności, czyli z jednej strony ubóstwa, a z drugiej, ultra bogactwa. I to jest bardzo pozytywny symptom.

A może rzeczywiście jest źle i istnieją obiektywne powody do niezadowolenia z poziomu życia?

Nie zgadzam się z tego typu diagnozą, aczkolwiek nie oznacza to, że powinniśmy się ze wszystkiego cieszyć. Rozwój gospodarczy trzeba prowadzić w tym kierunku, aby zwiększać obszary dobrobytu i minimalizować obszary biedy.

Lepsza jest strategia rozwoju równomiernego czy polaryzacyjno-dyfuzyjnego? Platformie Obywatelskiej zarzuca się, że forsuje dynamiczny rozwój metropolii kosztem prowincji, czyli bieguny wzrostu, tak zwane „lokomotywy” pędzą szybko do przodu, zaś cała reszta, a więc pozostała część tego społecznego pociągu, zostaje w tyle.

Z praktycznego punktu widzenia ten spór ideowy czy ekonomiczno-ideowy nie został rozstrzygnięty. Koncepcja metropolitarna nie została wprowadzona w życie, aczkolwiek nie do końca ją zarzucono.

A Pan, jako czołowy ekspert ekonomiczny PO, do której strategii się przychyla?

Jestem absolutnie przekonany, że tylko ośrodki metropolitarne mogą pociągnąć rozwój gospodarczy do przodu. Uciekając się do metafory: perła urośnie jedynie wokół ziarna, które później staje się jej jądrem. Coś musi być wywoływaczem rozwoju gospodarczego. Idea rozwoju równomiernego, rozproszonego, zatomizowanego, posiada bardziej charakter polityczny niż ekonomiczny. W Polsce stworzyliśmy na przykład system kilkunastu specjalnych stref ekonomicznych. Ich celem jest wspieranie rozwoju gospodarczego i tworzenie nowych miejsc pracy, głównie w miejscach, w których jest to pożądane ze względu na niski poziom dobrobytu czy wysoki pułap bezrobocia. Podobny charakter mają i inne programy rządowe, na przykład wspierające inwestycje szczególne ważne dla gospodarki. Żeby pozyskiwać inwestorów określono na tych terenach, na przykład na ścianie wschodniej, większe przywileje dla przedsiębiorców niż w pozostałych częściach kraju. Niestety niewiele to nie daje. Po prostu, jeżeli ktoś chce stworzyć fabrykę samochodów, czy części samochodowych, to woli Gliwice od Suwałk. I żadne kwestie związane ze zwiększeniem dostępności, czy preferencje finansowe nie są w stanie zmienić tego nastawienia. Chcę przez ten przykład wskazać, iż mamy ograniczony wpływ na zachowania inwestorów. Kierują się oni w swoich decyzjach bardzo szerokim katalogiem konkretnych kryteriów. Jestem więc zwolennikiem koncepcji metropolitarnej. Stworzenie określonych ognisk rozwoju poprzez metropolie później w sposób naturalny daje wartość dodaną i przesuwa rozwój na dalsze obszary. One promieniują dając pracę i dobrobyt coraz szerszym kręgom gmin i społeczności. Nie wyważamy w tym zakresie otwartych drzwi, gdyż regułę tę potwierdzają doświadczenia wielu krajów z całego świata. Myślę, że to jest słuszny kierunek.

Rząd Platformy Obywatelskiej spotkał się z totalną krytyką ze strony partii opozycyjnych i związku zawodowego „Solidarność” za wydłużenie wielu emerytalnego do 67 lat; z kolei wielu ekspertów ekonomicznych uważa, że ta reforma jest za mało ofensywna i implementowana w zbyt wolnym tempie. Kto ma rację?

Wprowadzamy niezwykle trudne zmiany w systemie emerytalnym pod groźbą poważnej utraty popularności społecznej, a nawet przegrania kolejnych wyborów. Jednak w tym przypadku mamy do czynienia z fundamentalnymi wyzwaniami dla przyszłości państwa. Osobiście również uważam, że tej reformie można by nadać bardziej zdecydowany przebieg. Biorąc pod uwagę przesłanki ekonomiczne oraz genezę problemu i zagrożenia demograficzne, powiedziałbym, że zmiany emerytalne powinny zostać szybciej i o wiele bardziej radykalnie wprowadzone. Ale jestem politykiem i wiem, że polityka to jest umiejętność przeprowadzenia zmian, które są możliwe. Ktoś, kto podejmuje się przedsięwzięć nierealnych albo nie jest politykiem, albo po prostu jest wariatem. Zaś nie ma niczego gorszego niż wariaci w polityce. Proszę zwrócić uwagę, że mimo to, iż chcemy wprowadzać zmiany emerytalne stopniowo, w ewolucji prawie 30-sto letniej, dając dodatkowo rozmaite rozwiązania pośrednie, takie jak na przykład emerytury częściowe, składki opłacane za kobiety przebywające na urlopach macierzyńskich czy wychowawczych, pewne przywileje dla rolników, budowana jest ogromna sfera społecznego oporu przed tym rozwiązaniem. Łatwo więc można byłoby sobie wyobrazić, co by się działo gdybyśmy powiedzieli, że od jutra wszyscy mają pracować dłużej. Ta reforma może zaważyć na przyszłych losach Platformy Obywatelskiej, jednak uważamy, że odpowiedzialność za państwo i za los przyszłych pokoleń nakazuje nam jej zrealizowanie. Fakt ten stanowi najlepsze zaprzeczenie kalumnii przez lata rzucanych pod adresem PO, jakoby nasza partia zabiegała jedynie o słupki poparcia sondażowego, a nie realizowała potrzebnych i koniecznych dla Polski reform.

***

Adam Szejnfeld – czołowy ekspert ekonomiczny Platformy Obywatelskiej, doświadczony samorządowiec i parlamentarzysta, były burmistrz miasta i gminy Szamocin (woj Wielkopolskie), nieprzerwanie od 1997 r. poseł na Sejm Rzeczpospolitej, w latach 1997-2001 z ramienia Unii Wolności, a później Platformy Obywatelskiej. Ukończył prawo na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 80. działał w legalnych, a następnie podziemnych strukturach „Solidarności”, był internowany w czasie stanu wojennego w ośrodkach we Wronkach i Gębarzewie. Współorganizator komitetów obywatelskich, prywatny przedsiębiorca oraz działacz społeczny. W okresie od 20 listopada 2007 do 7 października 2009 pełnił funkcję wiceministra gospodarki. Obecnie przewodniczy sejmowej Komisji Skarbu Państwa, a w poprzedniej kadencji był przewodniczącym nadzwyczajnej komisji „Przyjazne państwo”. Autor „Pakietu Szejnfelda”, zbioru niemalże 40 ustaw deregulujących polskie prawo gospodarcze. Laureat wielu nagród oraz wyróżnień biznesowych.

Poseł Adam Szejnfeld zaangażowany jest w sposób szczególny w prace i działalność na szczeblu krajowym, ale jak zawsze nie zapomina o Pile i Okręgu Pilskim. Jego działania na przykład na rzecz ochrony zdrowia, kultury, sportu i oczywiście rozwoju przedsiębiorczości wzmacniają rolę i znaczenie Wielkopolski Północnej-Zachodniej. Sprawom tym poświęcona była konferencja prasowa, którą zorganizowano w Biurze Poleskim w Pile w dniu 18 maja br.

Przykładowe działania posła Adama Szejnfelda na rzecz:

1. Rozwój przedsiębiorczości

• Poradnik dla przedsiębiorczych – Poseł Adam Szejnfeld przygotował Poradnik dla przedsiębiorczych, który zostanie zamieszczony na stronie internetowej posła Adama Szejnfelda – www.szejnfeld.pl. Dokument zawiera zbiór informacji dla przedsiębiorców, zarówno tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z biznesem, jak i tych, którzy prowadzą swoje firmy od wielu już lat. Znajdują się w nim informacje dotyczące finansowania działalności przedsiębiorstw oraz samego ich funkcjonowania. Młodzi przedsiębiorcy znajdą w nim odpowiedzi na pytania dotyczące pozyskania środków na otwarcie i pierwsze miesiące działalność własnej firmy. Doświadczeni biznesmeni znajdą w nim informacje na temat pozyskiwania funduszy na rozwój swoich firm oraz współpracy z instytucjami wspierającymi rozwój przedsiębiorczości. Osoby bezrobotne znajdą w nim porady dotyczące finansowania własnej działalności gospodarczej. W poradniku znajdują się informacje m.in. na temat:

- Pożyczek udzielanych na preferencyjnych warunkach, takich jak Inicjatywa JEREMIE oraz         JESSICA.  W poradniku znajdują się również informacje o działalności Funduszu Pożyczkowego „Wielkopolska Północ” oraz o wsparciu przedsięwzięć powiązanych z Regionalną Strategią Innowacji.
-  Poręczeń udzielanych przedsiębiorcom
-  Działalności Specjalnych Stref Ekonomicznych
-  Działalności klastrów
-  Możliwości doradczych oraz szkoleniowych udzielanych przez instytucje wspierające rozwój
-  przedsiębiorczości
-  Pomocy dla osób bezrobotnych związaną z podjęciem własnej działalności gospodarczej.

• Polfurnitur sp. z.o.o. w Białośliwiu. Miniony kryzys dał się we znaki znanej i szanowanej firmie z Białośliwia powiat pilski do tego stopnia, że wpadła ona w poważne kłopoty. Restrukturyzacja zatrudnienia, produkcji, wprowadzenie dyscypliny zarzadzania oraz negocjacje nowych kontraktów pozwalają jednak patrzeć już z nadzieją na przyszłość przedsiębiorstwa. Poseł Adam Szejnfeld wsparł władze firmy w podejmowanych przez nią działaniach ratunkowych, co otwiera dla niej dobre szanse.

2. Służba zdrowia

• Szpital w Pile. Prawie 3 mln zł zdobył pilski Szpital Specjalistyczny na zakup tomografu komputerowego. Dzięki temu będzie mógł być dokonany nie tylko zakup tego bardzo ważnego urządzenia, ale też przyspieszą prace nad utworzeniem Oddziału Onkologii w naszym szpitalu. W sprawy utworzenia oddziału i zdobywania środków finansowych na ten cel skutecznie zaangażował się poseł Adam Szejnfeld. Dobre efekty tych działań powinniśmy zobaczyć jeszcze w tym roku.
• CM Rakoniewice. Ochrona zdrowia jest ważna na każdym szczeblu, także regionalnym, powiatowym, czy lokalnym. Dlatego poseł Adam Szejnfeld podjął interwencję w sprawach kontraktów medycznych placówek z naszego terenu z NFZ. Spotkania w Ministerstwie Zdrowia, oficjalne pisma i zapytania poselskie dały oczekiwane skutki w bardzo wielu przypadkach, np. w sprawie Centrum Medycznego w Rakoniewicach w powiecie grodziskim. Dzięki interwencjom posła 2.600 pacjentów chorych na jaskrę i czekających na leczenie może teraz liczyć na pomoc i konieczne operacje.

3. Kultura

• MUSIC FESTIWAL & MASTER CLASS. Warsztaty muzyczne połączone z festiwalem MUSIC FESTIWAL & MASTER CLASS na stałe wpisały się w kalendarz wydarzeń kulturalnych w subregionie pilskim. Organizatorzy uzyskali ostatnio m.in. wsparcie finansowe w wysokości 120 tys. zł z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, co pozwoli spiąć finansowo tegoroczną edycje tej imprezy. Do budżetu festiwalu ma wpłynąć także 40 tys. zł z budżetu miasta, 30 tys. zł z budżetu województwa oraz 10 tys. zł ze starostwa. Poseł Adam Szejnfeld od samego początki festiwalu i warsztatów wspiera tę inicjatywę i pomaga w sprawach organizacyjnych. Dzięki temu to przedsięwzięcie może się odbywać w Pile podczas, którego podnosi się umiejętności młodych ludzi wykazujących nieprzeciętny talent muzyczny. Specjalizacją przedsięwzięcia jest gra na skrzypcach, altówce, wiolonczeli i kontrabasie. Poseł Szejnfeld pomógł także w uzyskaniu stypendium dla młodego i niezwykle utalentowanego skrzypka z Piły, Sebastiana Czai, na dalszą naukę gry na skrzypcach w szkole w Szwajcarii.
• XX Festiwal Blues Express. Blues Express, to już znana w całej Polsce wizytówka Wielkopolski Północnej. Pociąg bluesowy wyrusza każdego roku z Poznania i jadąc na festiwal do Zakrzewa zatrzymuje się na dworcach północnej Wielkopolskie, gdzie odbywają się koncerty bluesowe. Znakiem imprezy jest oryginalny parowóz, który ciągnie skład wagonów i to, że pociąg jest na stałe wpisany do rozkładu jazdy. Obecnie, jak i w latach poprzednich, poseł Adam Szejnfeld zaangażował się we wsparcie organizacyjne, w tym finansowe, tej wspaniałej imprezy, szczególnie, że będzie to już dwudziesta, jubileuszowa edycja święta bluesa w naszym regionie.
• Zabytkowa Parowozownia w Wolsztynie. Poseł Szejnfeld wspiera także działania w utrzymaniu wolsztyńskiej parowozowni, jako czynnie działającego zabytkowego obiektu. Niestety obecny status prawny parowozowni i system jej finansowania powoduje, że istnieją obawy o jej przyszłość. W związku z globalnym znaczeniem parowozowni dla tradycji i kultury trzeba podkreślić, iż nie jest to problem tylko lokalny, czy nawet regionalny. Parowozownia jest bowiem zabytkiem polskiego kolejnictwa, dziedzictwem narodowym i walorem promocji turystycznej nie tylko Wolsztyna, czy Wielkopolski, ale całej Polski. Dlatego też poseł Szejnfeld zwrócił się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Marszałka Województwa Wielkopolskiego, z prośbą udzielenia pomocy wolsztyńskiej parowozowni w dalszym jej funkcjonowaniu.

4. Sport

• Stadion lekkoatletyczny w Pile. Poseł Adam Szejnfeld aktywnie wspiera idee utworzenia centrum i ośrodka lekkoatletycznego na bazie stadionu miejskiego w Pile. Realizacja tej idei oznaczałaby dla Piły możliwość organizacji dużych imprez sportowych oraz stworzenia z miasta ogólnopolskiego ośrodka przygotowań dla reprezentantów Polski w lekkoatletyce. Rozmowy posła i prace w tym zakresie są daleko zaawansowane i rokują pozytywnie dla Piły i całego subregionu.
• Sportowy Ośrodek Siatkówki. Podobne do powyższych działania prowadzi poseł Adam Szejnfeld w zakresie utworzenia w Pile sportowego ośrodka kształcenia siatkarzy (SOS). Gdyby się te starania powiodły, mielibyśmy w Pile autentyczną wielkopolską stolicę piłki siatkowej kobiet i mężczyzn.

Platforma Obywatelska – przybywa kół i działaczy w subregionie pilskim (Nowy Tomyśl, Czarnków, Lubasz, Wronki).

Pomimo wieszczenia przez opozycję a niekiedy także niektórych publicystów politycznych, spadku popularności Platformy Obywatelskiej, PO nadal dobrze się ma, a nawet się rozrasta. Widać, ludzie rozumieją, że w drugiej kadencji rząd Donalda Tuska musi przeprowadzić wiele trudnych do zaakceptowania, ale koniecznych reform, dlatego nadal przybywa członków i struktur lokalnych PO. W naszym okręgu na przykład do PO wstąpił starosta nowotomyski pan Andrzej Wilkoński, a ostatnio w 3 gminach powstają nowe koła PO, tj. w gminie Czarnków, Lubaszu oraz we Wronkach.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Nowotomyska Izba Gospodarcza, w czwartek 17 maja br. świętowała 10 lat swojego istnienia. Podczas uroczystości obecni byli przedstawiciele władz samorządowych, przedsiębiorcy zrzeszeni w Izbie oraz poseł Adam Szejnfeld. Wielka Gala urządzona została w nowotomyskim hotelu HI-FI. Jest to wielkie święto lokalnego biznesu oraz całego Nowego Tomyśla.

Obchody 10-lecia istnienia nowotomyskiej Izby Gospodarczej to wielkie dokonanie wszystkich jej członków. Przedsiębiorcy skupieni wokół Izby odnieśli wspólnie wielki sukces, który przekłada się na całą gospodarkę Nowego Tomyśla. Podczas uroczystości obecnych było wielu znakomitych mieszkańców miasta, zaproszonych polityków oraz osób związanych z działalności Izby.

Nowotomyska izba Gospodarcza, przez ostatnie 10 lat odniosła wiele sukcesów. Były i są one wspólnym wysiłkiem osób, które przez ten czas pracowały na rzecz rozwoju lokalnej przedsiębiorczości oraz gospodarki. Wszystko to miało bezpośredni wpływ na rozwój Nowego Tomyśla oraz na życie jego mieszkańców. Dzisiejsza uroczystość jest więc jubileuszem nie tylko tej instytucji, ale przede wszystkim osób, które pracowały na jej sukces. Wszystkim wam gratuluje oraz życzę dalszych sukcesów, mówił podczas składania życzeń poseł Adam Szejnfeld.

Podczas obchodów jubileuszu wręczone zostały odznaczenia dla osób, które w szczególny sposób przyczyniły się do rozwoju Nowotomyskiej Izby Gospodarczej oraz wniosły duży wkład w jej działalność. Odznaczona została także i sama Izba odznaczeniem Marszalka Województwa Wielkopolskiego „Za zasługi dla Wielkopolski”.

Szymon Galikowski

asystent posła Adama Szejnfelda

Poseł Adam Szejnfeld zaproponował stworzenie Inkubatora Partnerstwa Publiczno-Prywatnego w Polsce, zanegował konieczność przeciwstawiania Europie liberalnej Europę socjalną oraz wyraził pogląd, iż nowoczesne państwo to regulator a nie właściciel. W dniach 14-16 kwietnia odbył się Europejski Kongres Gospodarczy w Katowicach. W tegorocznej edycji uczestniczyło sześć tysięcy osób, 900 prelegentów i 500 przedstawicieli mediów. Poseł Adam Szejnfeld, znany z swoich licznych inicjatyw na rzecz poprawy przedsiębiorczości w Polsce, został poproszony do wystąpieniu w trzech panelach dyskusyjnych pt. „Europa socjalna”, „Partnerstwo Publiczno-Prywatne” oraz „Polityka regulacyjna i wolny rynek”.

Poseł Adam Szejnfeld zaproponował stworzenie Inkubatora Partnerstwa Publiczno-Prywatnego w Polsce, zanegował konieczność przeciwstawiania Europie liberalnej Europę socjalną wyraził pogląd, iż nowoczesne państwo to regulator a nie właściciel.

Podczas panelu dyskusyjnego Europa socjalna, który odbył się w drugim dniu Kongresu 15 kwietnia br., podjęto problem finansów publicznych w krajach UE w perspektywie demograficznej, jakie zmiany należy wprowadzić, aby zawrócić niekorzystny trend demograficzny, a także o możliwościach i propozycjach rynku finansowo- ubezpieczeniowego. Uczestnicy panelu zastanawiali się czy Europa kiedykolwiek przestała być “socjalna” oraz jak kryzys finansowy osłabił, a może wzmocnił socjalne aspiracje polityków, rządów oraz społeczeństwa. Zastanawiano się czy Polska oraz jej władze posiadają strategię rozwoju uwzględniającą zmiany demograficzne, która pozytywnie wpłynie na strukturę finansów publicznych. Podjęto także niezwykle ważną kwestię bezpieczeństwa socjalnego i zdrowotnego Polaków. Podczas dyskusji żywo zastanawiano się czy i gdzie można doprowadzić do partnerstwa publiczno-prywatnego bądź podzielenia odpowiedzialności za bezpieczeństwo socjalne i zdrowotne miedzy państwem, pracodawcami, a osobami indywidualnymi, a gdzie “ciężar” powinności będzie spoczywał tylko na państwie i finansach publicznych. Oprócz posła Szejnfelda wśród panelistów znaleźli się prof. Jerzy Osiatyński doradca Prezydenta Bronisława Komorowskiego, Jacek Męcina – Sekretarz Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, Joanna Kluzik-Rostkowska, była Minister Pracy i Polityki Społecznej, czy prezes ZUS, były minister przewodniczący Komitetu Stałego rady Ministrów pan Zbigniew Derdziuk

W dniu 16 kwietnia poseł Adam Szejnfeld uczestniczył w panelach nt. Partnerstwa Publiczno-Prywatnego oraz Polityka regulacyjna a wolny rynek. Podczas pierwszego panelu prelegenci, którymi byli m.in. Irena Herbst, prezes zarządu Fundacji Centrum PPP, Jacek Sadowy, prezes Urzędu Zamówień Publicznych czy przedstawiciel Ministerstwa Finansów Agnieszka Szymczyk oraz samorządowcy Adam Fudali i Zbigniew Podraza, zastanawiali się dlaczego w Polsce pomimo starań PPP jest tak słabo wykorzystywane w Polsce. Przedstawiono również modele współpracy publiczno-prywatnej we wiodących gospodarkach Europy; sprawdzono potencjał podmiotów publicznych i firm do realizacji projektów PPP w Polsce oraz czy PPP nie daje dużych możliwości dla samorządów mających problemy. Na zakończenie przedstawiono projekty realizowane w formule PPP w różnych obszarach (sport i rekreacja, odpady i energetyka, infrastruktura komunikacyjna). Podczas ostatniej rozmowy na temat polityki regulacyjnej i wolnego rynku podjęto dyskusję czy regulacja rzeczywiście stoi na straży równych szans. Co jest ważniejsze wolność czy bezpieczeństwo, a także, jakie granice powinna mieć regulacja i czy jako narzędzie polityki nie psuje gospodarki. Na końcu postawiono tezy, kto skontroluje regulatora gospodarki i czy jest to konieczne. W tej dyskusji oprócz Adama Szejnfelda udział wzięli Maciej Bando, wiceprezes Urzędu Regulacji Energetyki; Jan Faryaszewszki, wiceprezes ds. Finansów Kompani Piwowarskiej SA; Andrzej Janiszowski, dyrektor w Polskim Górnictwie Naftowym i Gazownictwie SA; Małgorzata Krasnodębska-Tomkiel, prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów; oraz Jerzy Toczyski, prezes, dyrektor generalny, GlaxoSmithKline.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

W dniu 14 maja br. w siedzibie Business Centre Club w Warszawie, odbyła się debata na temat zatorów płatniczych. Gościem głównym „Okrągłego Stołu BCC” był poseł Adam Szejnfeld, twórca propozycji rozwiązania problemu łańcucha barku wzajemnych płatności.

W debacie oprócz Adama Szejnfelda – posła na Sejm RP, b. wiceministra gospodarki udział wzięli także: prof. Stanisław Gomułka – minister finansów w Gospodarczym Gabinecie Cieni BCC, główny ekonomista BCC; dr Krzysztof Matela – wiceprezes BCC, ekspert rynku windykacji, prezes EGB Investments; mec. Michał Jaskólski – ekspert prawny BCC, Kancelaria Prawna „Świeca i Wspólnicy” i dr Wojciech Warski – przewodniczący Konwentu BCC, minister w Gospodarczym Gabinecie Cieni BCC, a także przedstawiciele Ministerstwa Gospodarki oraz przedsiębiorcy.

Podczas debaty omówiono metody walki z zatorami płatniczymi postulowane przez przedsiębiorców i ekspertów, w tym pakiet przepisów przygotowany przez ministra Adama Szejnfelda. Przedstawiono także wyniki ankiety przeprowadzonej wśród firm członkowskich BCC nt. przyczyn, skutków oraz skali zatorów płatniczych. Pokazano jak z patologią zatorów płatniczych poradziły sobie inne europejskie gospodarki. Wypracowano także i uzgodniono konkretne propozycje działań, możliwych do podjęcia w Polsce, które pozwolą wyeliminować lub poważnie ograniczyć zjawisko zatorów płatniczych.

Jest kilka sposobów z radzeniem sobie z zatorami płatniczymi i niemocą, jaka powstaje na skutek łańcucha braku płatności wzajemnych wśród przedsiębiorców. Są to na przykład instrumenty systemu wymiaru sprawiedliwości z egzekucją i windykacją włącznie albo, zanim dojedzie do problemów, stosowanie rozwiązań rynkowych, jak np. faktoring, dyskont, rabaty za terminowe płatności, czy ubezpieczenia należności. Mimo to skala patologii zatorów wciąż się powiększa, dlatego poseł Adam Szejnfeld przygotował założenia do ustawy, która miałby wyeliminować a przynajmniej radykalnie ograniczyć omawiany problem.

Są dwa możliwe modele rozwiązań. Jeden, to ingerencja prawna w stosunki cywilno-prawne poprzez np. ustalanie ustawowych terminów płatności oraz stosowanych kar za ich naruszanie. Nie popieram tego rodzaju propozycji, bowiem ingerują one w prywatną sferę stosunków między przedsiębiorcami a ponadto mogłyby być niezgodne z konstytucyjną zasadą wolności umów. Innym rozwiązaniem jest stworzenie zachęt podatkowych, bez kosztów ze strony państwa, stymulujących terminowe realizowanie zobowiązań finansowych. Tym sposobem, najkrócej ujmując, może być wprowadzenie kasowej zasady płacenia podatków przez wierzyciela tylko w przypadku zobowiązań wymagalnych oraz zakaz włączania w koszty niezapłaconych faktur przez dłużnika – mówił poseł Adam Szejnfeld prezentując swoją koncepcję.

Na posiedzeniu podnoszono również, iż najdłużej swoje należności odzyskują mikro- i małe przedsiębiorstwa. Według Krajowego Rejestru Długów i Konfederacji Przedsiębiorstw Finansowych dla ponad 61% z nich zatory stanowią bardzo znaczącą barierę w rozwoju działalności. Tylko 13,8% mikro- i 7% małych firm nie ma w ogóle problemów z odzyskaniem swoich należności. Dla najmniejszych przedsiębiorstw, problemem może stać się już jedna niezapłacona przez klienta lub partnera faktura. Jeżeli opiewa na kilka tysięcy złotych lub gdy ich liczba się spiętrzy, doprowadzić to może nawet do upadku firmy. W badaniach, aż 20% przedsiębiorców z sektora MSP odpowiedziało, że kłopoty z odzyskiwaniem długów nieustannie narastają. Stan ten staje się niebezpieczny dla polskiej gospodarki, ponieważ małe i średnie przedsiębiorstwa dominują w całkowitej liczbie firm na naszym rynku.

(dane z www.egospodarka.pl, więcej www.bcc.org.pl )

Marta Łasak

Dyrektor Biura Posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Uprzejmie informuję,

że w dniach 14-16 maja w Katowicach

odbędzie się IV Europejski Kongres Gospodarczy.

Kongres jest trzydniowym cyklem debat i spotkań z udziałem sześciu tysięcy gości z Polski i z innych krajów europejskich. W blisko stu sesjach bierze co roku udział kilkuset panelistów. Co roku Kongres gości komisarzy unijnych, premierów państw europejskich i przedstawicieli polskiego rządu. Tematyka Kongresu obejmuje najbardziej istotne kwestie dla rozwoju gospodarczego i społecznego Europy. W roku bieżącym zakres tematyki, a przede wszystkim waga treści, które wypełnią kongresowe sesje, debaty i spotkania będzie szczególna – ze względu na sytuację w Europie i niespotykaną od lat skalę wyzwań, jakim wspólnie w Europie musimy sprostać.

Agenda, obejmująca blisko sto sesji zaplanowanych na trzy dni w jedenastu lokalizacjach w centrum miasta, z oczywistych względów uniemożliwia uczestniczenie we wszystkich wydarzeniach Kongresu.

Dlatego też serdecznie zapraszam na panele, w których będzie uczestniczył Adam Szejnfeld, przewodniczący sejmowej Komisji Skarbu Państwa:

15 maja 2012 r.

11.30-13.30

Hotel Monopol

Europa socjalna

– Finanse publiczne w krajach UE w perspektywie demograficznej

– Konieczne zmiany w systemach zabezpieczenia społecznego jako odpowiedź na trendy demograficzne. Rola i zakres odpowiedzialności państwa

– Świadomość i inicjatywa ubezpieczającego się

– Możliwości i propozycje rynku finansowo-ubezpieczeniowego

Oprócz posła Adama Szejnfelda udział w sesji zapowiedzieli m.in. (wykaz osób w kolejności alfabetycznej):

Zbigniew Derdziuk – Prezes, Zakład Ubezpieczeń Społecznych; Stanisław Kluza – Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego w latach 2006-2011; Joanna Kluzik-Rostkowska – Poseł na Sejm RP, Minister Pracy i Polityki Społecznej w 2007 roku; Jacek Męcina – Sekretarz Stanu, Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej; Jerzy Osiatyński – Doradca Prezydenta RP; Aleksandra Wiktorow – Prezes ZUS w latach 2001-2007, Kierownik, Katedra Spraw Społecznych, Akademia Finansów; przedstawiciel: Ministerstwo Finansów

16 maja 2012 r.

9.00-11.00

Hotel Monopol

Polityka regulacyjna i wolny rynek

– Regulacja na straży równych szans – idea i praktyka

– Wolność czy bezpieczeństwo? Obszary regulacji i domena wolności. Gdzie są granice?

– Regulacja narzędziem polityki, czyli jak nie zepsuć gospodarki

– Metody wprowadzania w życie nowych norm. Stabilność, przewidywalność, czas na adaptację

– Gospodarka, polityka, odpowiedzialność. Kto skontroluje regulatora?

Oprócz posła Adama Szejnfelda udział w sesji zapowiedzieli m.in. (wykaz osób w kolejności alfabetycznej):

Maciej Bando – Wiceprezes, Urząd Regulacji Energetyki; Mirosław Barszcz – Doradca Ministra Sprawiedliwości; Jan Faryaszewski – Wiceprezes ds. Finansów, Kompania Piwowarska SA; Andrzej Janiszowski – Dyrektor, Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA; Małgorzata Krasnodębska-Tomkiel – Prezes, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów; Andrzej Malinowski – Prezydent, Pracodawcy Rzeczypospolitej Polskiej;; Jakub Szulc – Sekretarz Stanu, Ministerstwo Zdrowia; Jerzy Toczyski – Prezes, Dyrektor Generalny, GlaxoSmithKline; Przemysław Wipler – Poseł na Sejm RP; przedstawiciel: Ministerstwo Gospodarki

16 maja 2012 r.

11.30-13.30

Śląski Urząd Wojewódzki

Partnerstwo publiczno-prywatne. Doświadczenia europejskie

– Modele współpracy publiczno-prywatnej we wiodących gospodarkach Europy

– PPP w Polsce – wreszcie przełom? Uwarunkowania prawne i praktyka

– Potencjał podmiotów publicznych i firm do realizacji projektów PPP w Polsce

– PPP jako odpowiedź na problemy samorządów

– Projekty realizowane w formule PPP w różnych obszarach (sport i rekreacja, odpady i energetyka, infrastruktura komunikacyjna)

Oprócz posła Adama Szejnfelda udział w sesji zapowiedzieli m.in. (wykaz osób w kolejności alfabetycznej):

Adam Fudali – Prezydent Rybnika; Irena Herbst – Prezes Zarządu, Fundacja Centrum PPP, Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki w latach 2002-2005; Rafał Jurkowlaniec – Marszałek Województwa Dolnośląskiego; Marcin Oszczak – Radca Prawny, Starszy Prawnik, Departament Energetyki i Projektów Infrastrukturalnych, CMS Cameron McKenna LLP; Andrzej Panasiuk – Prezes Zarządu, Dyrektor Generalny, TK Telekom Sp. z o.o.; Zbigniew Podraza – Prezydent Dąbrowy Górniczej; Jacek Sadowy – Prezes, Urząd Zamówień Publicznych; Adam Szejnfeld – Poseł na Sejm RP, Sekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki w latach 2007-2009; Agnieszka Szymczyk – Senior Banker, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju; przedstawiciel: Ministerstwo Finansów

(źródło http://www.eecpoland.eu/)

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Część publicystów, dziennikarzy i polityków ubolewa od jakiegoś czasu nad narastającą polaryzacją społeczeństwa i utrwalaniem tych podziałów poprzez okopywanie się w swoich poglądach, brak cierpliwości do dyskusji czy chociażby wysłuchiwania poglądów innych osób. Najczęściej mówi się tu o podziale politycznym, na „lud smoleński” i całą resztę. Taki podział to nic nowego i w dużej mierze pokrywa się z preferencjami politycznymi. Wyborcy PiS-u stają po jednej stronie barykady, wyborcy PO i PSL po drugiej.

Ten obraz, w którym, jak twierdzą publicyści, mamy dwa narody skupione wokół obozów partyjnych wydaje mi się wszakże uproszczony. Mamy bowiem jeszcze jakieś grupki wokół Palikota, czy Millera, a tak naprawdę podziałów mamy więcej i nie koniecznie skupione są one na kwestiach politycznych. Dzielą nas kwestie światopoglądowe, religijne, gospodarcze, pochodzenie, wykształcenie, wiek i stosunek z tego powodu do świata zewnętrznego i wiele, wiele innych.

Często spotykam się z opiniami idealizującymi lata PRL-u pod tym względem, a przynajmniej ukazującymi obóz opozycjonistów, jako niemal pozbawiony podziałów. To nie prawda – różniliśmy się już wówczas i to znacznie, jednoczyła nas jednak walka ze wspólnym wrogiem. Nie było na przykład jednomyślności, co do tego, w jakim kierunku starania o niepodległość powinny zmierzać. Czy starać się z władzą negocjować, czy też może walczyć na śmierć i życie. Podobnie różnie widzieliśmy przyszłość po ewentualnym upadku komuny. Zapewniam, że ówcześni opozycjoniści dyskutowali o tym bardzo płomiennie, a dyskusje te nie zawsze kończyły się sympatycznie. Ale jednak dyskutowaliśmy! Słuchaliśmy się nawzajem, cierpliwie i w stonowany sposób staraliśmy się wzajemnie przekonać. Jeśli argumenty drugiej strony były trafniejsze potrafiliśmy przyznać rację. W sprawach fundamentalnych zazwyczaj udawało nam się znaleźć kompromis, albo każdy obstawał przy swoim, ale bez zachowywania urazy „na pokolenia”.

Dziś męczy nas nie tylko szukanie kompromisu, ale już nawet wzajemne wysłuchiwanie i debatowanie. To błąd, który zdarza się popełniać przedstawicielom opozycji, ale również i rządzącym.  Obecny rząd chciał to zmienić. Zwłaszcza premier niejednokrotnie pokazał, że nie boi się trudnych dyskusji i kontaktu z oponentami. Jednak nie da się w ten sposób stanowić prawa. Niestety, w wielu przypadkach się to nie udaje. Ludzie swoje odmienne opinie personalizują stając naprzeciw sobie nie po to by dyskutować, ale po to, by tylko negować. Dotyczy to nie tylko przedstawicieli władzy, polityków, ale również związków zawodowych, organizacji społecznych, przedstawicieli partnerów1). Wydaje się wiec, ze poza poprawa kultury politycznej potrzebujemy w Polsce zmiany systemu i zasad konsultacji, i tych politycznych i tych społecznych.

Sprawa ACTA pokazała, że obecny mechanizm dialogu stosowany przez ostatnie dwadzieścia lat nie jest doskonały. Ludzie biorący udział w konsultacjach społecznych wcale nie odzwierciedlają na przykład przekroju społeczeństwa, a natura tych konsultacji nie jest w stanie oddać dynamizmu zmian w nim zachodzących. Dlatego choć wydawało się, że w przypadku ACTA wszystko zrobiono w zgodzie z prawidłami sztuki, to do czynienia mieliśmy z szerokim protestem. Musimy wyciągnąć z tego wniosek i stworzyć nowocześniejsze i doskonalsze metody konsultowania się rządu z obywatelami. Być może będą one bardziej długotrwałe i skomplikowane, być może będą droższe, ale powinny dawać władzy szerszy obraz poglądów dominujących w całym społeczeństwie, a nie w zorganizowanych grupach interesu.

Żadnej demokratycznie wybranej władzy nie stać na ignorowanie vox populi. Dotychczas rządowi udawało się często trafnie odgadywać nastroje społeczne i przekonywać do pomysłów wymagających poświęceń, ale bez udoskonalenia narzędzi konsultowania przepisów ze społeczeństwem niemożliwe będzie racjonalne rządzenie. To jest wyzwanie dla całej klasy politycznej.

Adam Szejnfeld

Poseł na Sejm RP

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl