Wystarczy nie kraść!

Czyli o tym skąd „sukcesy” finansów publicznych PiS.

YES! YES! YES! Nie, nie chodzi o Mistrzostwa Europy w siatkówkę. Być może za kilka dni rzeczywiście będziemy mogli cieszyć się z sukcesu naszych siatkarzy. Już teraz jednak Polacy mogą pękać z dumy z zupełnie innego powodu. Na całym świecie bowiem odbywają się międzynarodowe konferencje i sympozja z udziałem najwybitniejszych ekspertów. Publikowane są kolejne opasłe tomy analiz i raportów na temat, skąd państwo ma mieć pieniądze… I… nic. A tu nagle, właśnie u nas, w kraju nad Wisłą, odkryta została w końcu recepta na bolączkę, z którą prędzej czy później musi zmierzyć się każdy, kto stoi u steru władzy.

Odkrycie na miarę Nobla z ekonomii, to: „Wystarczy nie kraść!” Wystarczy uczciwie rządzić, a pieniądze znajdą się na wszystko i dla wszystkich. Te słowa, jak mantrę, powtarza premier Beata Szydło z wicepremierem Mateuszem Morawieckim, a za nimi reżimowa telewizja i chórek prawicowych publicystów. Kolejne dumnie prezentowane liczby, procenty, wskaźniki i wykresy mają dowodzić, że Polska, jeszcze przed kilkunastoma miesiącami w ruinie, dziś nagle jest krainą mlekiem i miodem płynącą. Toż to bogate państwo dobrobytu, którego władze dbają w końcu o swoich obywateli, nie szczędząc pieniędzy na ich potrzeby, a przy tym utrzymują kraj w doskonałej kondycji gospodarczej. Po prostu wystarczy nie kraść – próbują wmówić nam propagandziści sukcesu PiS. Ale trzeba być kompletnym ekonomicznym dyletantem, aby wierzyć w takie dyrdymały.

Prawda jest taka, że skokowy wzrost dochodów i spadek deficytu nie wziął się znikąd. W 2016 roku dochody polskiego budżetu zostały m.in. zasilone gigantyczną, ale jednorazową (!) kwotą 9,2 mld zł wpływów z aukcji częstotliwości LTE. Budżetowi pomogły również bardzo wysokie dywidendy Narodowego Banku Polskiego wynoszące niemal 8 mld zł za 2015 rok i 8,74 mld zł za rok ubiegły. To także nie są ani stałe i pewne dochody budżetu państwa, ani zależne od rządu. Nie ma na nie wpływu fałszywa koncepcja okradania własnego kraju przez rządzących! Na tym jednak nie koniec. W 2016 roku finanse państwa wypadły wyjątkowo dobrze także dzięki zaskakującej nadwyżce budżetowej samorządów w wysokości 7,7 mld zł, która oczywiście została zaliczona na poczet pozytywnych efektów rządów PiS. Tymczasem w tamtym okresie Polska, przez nieudolność władz centralnych, tylko w niewielkim stopniu wykorzystywała środki z wieloletnich ram finansowych UE na lata 2014-2020. Samorządy nie inwestowały, bo nie mogły, a zatem nie wydawały pieniędzy. Te natomiast PiS zaliczył na swoje konto.

Bez wątpienia najlepszym przykładem kreatywnego podejścia obecnych władz do budżetu państwa są sztuczki z VAT-em. Uszczelnienie systemu VAT było jedną ze sztandarowych obietnic wyborczych Prawa i Sprawiedliwości. I proszę bardzo, jak na zamówienie, mamy spektakularny sukces. Styczeń 2017 roku przyniósł aż 25,3-procentowy wzrost wpływów z podatku VAT, a budżet państwa wzbogacił się niemal o 22 mld zł. Wystarczy nie kraść – pieją z zachwytu wyznawcy „dobrej zmiany”. Prawda jest jednak taka, że dochody z VAT to różnica między przychodami, a zwrotami tego podatku. Aby pochwalić się świetnymi danymi na początku roku, wystarczyło zamataczyć księgowo danymi na przełomie roku i tyle. Hokus pokus, czary mary i już mamy wynik doskonały!

Niestety, Prawo i Sprawiedliwość lubi za wszelką cenę budować jedynie własną popularność oraz pobudzać konsumpcję na kredyt. Oszczędzanie, szykowanie się na „czarną godzinę”, wspieranie inwestycji, które jako jedyne stanowią fundament trwałego wzrostu gospodarczego, jakoś ich nie rajcuje. I tak, dla inwestycji w Polsce „dobra zmiana” okazała się bardziej dotkliwa niż globalny kryzys finansowy, czy kryzys zadłużeniowy w strefie euro. W 2016 roku nastąpiło dramatyczne tąpnięcie. Zapaść w inwestycjach, to spadek o niemal 8 procent! przez co wzrost gospodarczy Polski w ubiegłym roku wyhamował do zaledwie 2,7 proc. Niestety, w większości branż plany inwestycyjne firm na ten rok są równie skromne. Dzieje się tak ponieważ brakuje rozwiązań proinwestycyjnych i realnego wsparcia dla przedsiębiorców, mnożone są natomiast kontrole i kolejne administracyjne szykany.

Wszelkie triki, kombinacje i innego rodzaju machinacje pudrujące wizerunek rządu tracą jednak na znaczeniu, gdy uświadomimy sobie, że dług finansów publicznych właśnie przekroczył bilion złotych, czyli 1000 miliardów. Relacja długu do PKB sięgnęła 54 procent i niebezpiecznie zbliża się do 55-procentowego progu ostrożnościowego. Jeśli „wystarczy nie kraść”, jak mówią rządzący, to powstaje pytanie, gdzie wyparowują pieniądze publiczne, których ubytek PiS musi łatać kolejnymi pożyczkami?! Dług Polski bowiem rośnie i to szybko mimo dobrej koniunktury na świecie i silnego ożywienia gospodarczego w Unii Europejskiej.

Polska PiS stała się, niemal z dnia na dzień, jednym z najbardziej zadłużonych krajów w naszym regionie. Wystarczy porównać: relacja długu do PKB na przykład na Litwie oscyluje na poziomie 40 procent, w Czechach – 37 procent, w Bułgarii nie przekracza 30 procent, a w Estonii wynosi zaledwie 9,5 procent. O tych niewygodnych danych oczywiście z obozu władzy nikt się nawet nie zająknie. Pojawia się jednak pytanie: Kto więc teraz kradnie?!

Adam Szejnfeld

Poseł do Parlamentu Europejskiego

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

www.facebook.com/PoselSzejnfeld/

www.twitter.com/szejnfeld

www.instagram.com/szejnfeld/

#Gospodarka #Finanse #Przedsiębiorczość #AdamSzejnfeld

Piątek, godzina 17:00. Czuję się trochę niewyraźnie, łamie mnie w kościach, boli zaczerwienione gardło! Ech, chyba znów grypa. Postanowiłem wyjść na chwilę z biura, aby skoczyć do apteki. Niestety, już była zamknięta. Zupełnie zapomniałem, że apteki są tu czynne tylko do 17-tej…. Nie poddałem się jednak, słyszałem bowiem o takiej jednej w okolicy, która podobno łamie przepisy i jest czynna dłużej. Niestety, i tym razem trafiłem kulą w plot. Również była zamknięta. Odszedłem z kwitkiem, ale w nadziei, że może w supermarkecie uda mi się kupić coś w zamian za leki i witaminy. Może miód i cytrynę. Wraz z gorącą herbatą, powinny pozwolić przeżyć choć do jutra. Wiedziałem, że sklep w pobliżu otwarty jest aż do 19-tej, więc najpierw wróciłem do pracy po swoje rzeczy. I to był błąd. Gdy dostałem się do supermarketu, było już za późno. Zamknęli. Co robić?! Jutro sobota, wszystko czynne jest jeszcze krócej, a w niedzielę sklepy, w tym apteki, są całkowicie zamknięte. Czekać do poniedziałku?

Moi pracownicy mają lepiej. Jakoś sobie radzą. Albo biorą oficjalnie kilka godzin, czy nawet cały dzień urlopu na zakupy, albo po prostu…. wychodzą gdzieś, niby „w celach służbowych”. W konspiracji wyskakują na miasto, błyskawicznie coś tam kupują do lodówki i wracają. No, po prostu istne podziemie, podziemie zakupowe. Ja oczywiście przymykam na to oko, bo przecież jakoś trzeba żyć. Wszak, to jakieś wariackie warunki, w których człowiek przestaje się liczyć niby w imię liczenia się człowieka!

W Brukseli, od poniedziałku do piątku większość sklepów jest czynna jedynie do godziny 18-tej, w piątki często krócej, a w niedzielę są całkowicie zamknięte. Nawet apteki. Może komuś, kto pracuje na zmiany, albo posiada umowę na nienormowany czas pracy, to jakoś nie przeszkadza w normalnym życiu, ale tym, co idą do pracy rano, a wracają wieczorem, niszczy całkowicie życie. Wieczny pospiech, wieczne polowania na wolną chwilkę, wieczne wyskoki na zakupy i do tego… zmarnowany weekend. Dlaczego? Bo w sobotę zamiast odpoczywać trzeba szybko gdzieś pojechać i zanim zamkną sklepy kupić wszystko co się da. Inaczej kłopot murowany! Tak oto funkcjonuje stolica Zjednoczonej Europy. Teraz natomiast niektórzy chcieliby te, na głowie postawione zasady, wprowadzić i w Polsce!

W Belgii, podobnie jak w kilku innych państwach Unii Europejskiej, ograniczenie czasu pracy sklepów oraz zakaz handlu w niedzielę obowiązuje już od wielu lat. W najbliższą niedzielę na przykład, na zakupy nie wybiorą się mieszkańcy 12. krajów Starego Kontynentu. Trzeba jednak pamiętać, że w pozostałych 16-tu jeszcze nie zwariowano. Jest normalnie, czyli handel i usługi są dla konsumentów, a nie konsumenci dla handlu i usług.

W przeszłości było wiele przyczyn wprowadzanych ograniczeń w handlu, w tym zakazu sprzedaży w niedzielę, z którego zresztą niektóre kraje obecnie zaczynają się już wycofywać, np. Niemcy. Były to na przykład motywacje religijne. Chodziło o to, by ludzie w niedziele chodzili do kościołów, a nie do sklepów. Stało się inaczej. Ludzie i owszem, w niedziele do sklepów nie chodzą, bo są zamknięte, lecz do kościołów też nie chodzą, mimo, że są otwarte.

Innymi przyczynami były prawa pracownicze wywalczone przez związki zawodowe na przestrzeni ubiegłego pięćdziesięciolecia. Można by rzec – prawa służące jednym przeciwko drugim. Każdy pracownik bowiem jest też konsumentem, klientem i musi mieć szansę godzenia swoich obowiązków zawodowych z prywatnymi. Tu takiej szansy się nie daje. Zresztą, świat lat pięćdziesiątych wyglądał inaczej i dzisiaj wygląda inaczej. Sam pamiętam czasy, kiedy do pracy szło się na godzinę siódmą rano i wracało o godzinie piętnastej. Człowiek miał dla sobie całe popołudnie. Można było załatwiać, i sprawy służbowe, i prywatne, z zakupami włącznie. Dzisiaj jest inaczej. Zmieniło się. Pracujemy od rana do wieczora. Otwarte więc w ciągu dnia sklepy nie wiadomo komu służą, a zamknięte wieczorem i w niedziele ograniczają swobody i wymuszają pracownicze podziemie zakupowe. Na szczęście jest jeszcze Internet, ale to jest oferta tylko dla części osób. Nie wszyscy chcą i nie wszyscy mogą kupować w sieci netu.

Obecnie to, z czego kraje Europy najchętniej już by się wycofały, to u nas chce się dopiero wprowadzić. Ten „polski poślizg” nikomu jednak nie wyjdzie na dobre. Zwiększy bezrobocie, zmniejszy wpływy podatkowe do budżetu oraz zakłóci nasz codzienny rytm życia. Tyle z tej „dobrej zmiany” będzie. Nie przybędzie też od tego ludzi na kościelnych mszach i nie ubędzie rodziców z dziećmi w ogródkach jordanowskich. Ludzie sami bowiem wiedzą najlepiej czego potrzebują dla siebie i swoich bliskich. Nie ma więc co bezrefleksyjnie małpować wszystkiego, co gdzieś obowiązuje. Nie każdy bowiem but pasuje na każdą stopę.

Adam Szejnfeld

Poseł do Parlamentu Europejskiego

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Jastrowie, powiat Złotów, było celem dzisiejszej wizyty posła Adama Szejnfeld, który odwiedził firmę P.H.U. NORIS, działającą w branży przetwórstwa rolno-spożywczego. Przedsiębiorstwo działa od 1992 roku i jest jednym z największych graczy na rynku mrożonek. Posiada swoje zakłady w Jastrowie, Rogoźnie i Drawskim Młynie.

Podczas spotkania z władzami przedsiębiorstwa poseł Adam Szejnfeld rozmawiał o rynku przetwórstwa warzyw, owoców i runa leśnego w Polsce oraz rynkach zbytu w Europie oraz na świecie. Przedsiębiorstwo poza skupem i mrożeniem owoców oraz runa leśnego posiada także własne plantacje, m.in. malin, truskawek i ostatniego hitu firmy, własnej odmiany poziomki Noris. Głównym przedmiotem produkcji w Jastrowiu są natomiast grzyby. Ponad 55% produkcji firmy Noris przeznaczonych jest na eksport do wielu krajów większości kontynentów. Firma eksportuje swoje wyroby także do Chin, w tym przypadku chodzi o mrożone truskawki. Przedsiębiorstwo na stałe zatrudnia około 350 osób, z w sezonie ich liczba wzrasta nawet do ponad tysiąca osób.

Wizyta była kolejnym spotkaniem posła Adama Szejnfeld w ramach bezpośrednich spotkań z polskimi  przedsiębiorcami bezpośrednio w firmach zlokalizowanych w naszym regionie. Ich celem jest zapoznawanie się zakresem działalności, planami na przyszłość, a także ewentualnymi barierami, jakie dotykają polskich przedsiębiorców na naszym rynku.

Szymon Galikowski

asystent posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Tworzenie kultury innowacyjność, wspieranie konkurencyjności polskich przedsiębiorstw oraz tworzenie nowych miejsc pracy zawsze było bliskie posłowi Adamowi Szejnfeldowi. Podobne cele ma Polska Fundacja Promocji Kadr (PFPK), dlatego też 11 czerwca br. poseł Adam Szejnfeld spotkał się z prezesem Fundacji Jackiem Wojciechowiczem.

Przedmiotem rozmów posła Adama Szejnfelda i przewodniczącego Jacka Wojciechowicza były m.in. tematy wsparcia programów rozwoju innowacyjności w polskiej gospodarce, aktywizacja ludzi młodych oraz w wieku „60+” a także szkolenie kadr dla polskiej gospodarki. Podczas spotkania rozmawiano także o najnowszym programie PFPK dotyczącego „Partnerstwa dla innowacji”. Obecnie innowacje to nie tylko B+R, ale także wysoko interaktywny proces współpracy, również instytucji partnerskich i użytkowników. Kluczowym dla rozwoju innowacyjności polskiego biznesu wg Fundacji jest uruchomienie interakcji pomiędzy grupą partnerów. Raporty eksperckie, oprócz rekomendacji dotyczących polityk rządowych, zmiany kryteriów wsparcia inicjatyw innowacyjnych, podkreślają potrzebę stworzenia warunków nawiązywania współpracy między sieciami inwestorów a inkubatorami przedsiębiorczości i funduszami podwyższonego ryzyka, powstania i rozwoju sieci inwestorów prywatnych, rozwoju platform wymiany doświadczeń w zakresie inwestowania, kojarzenia inwestorów z przedsiębiorcami, kształtowania gotowości inwestycyjnej przedsiębiorstw.

Na zakończenie spotkania prezes Wojciechowicz zaprezentował polsko-rosyjską inicjatywę pod nazwą Międzynarodowy Instytut Rozwoju Miast

***

Polska Fundacja Promocji Kadr powstała w 1989 roku na podstawie decyzji Ministra Przemysłu, a jej założycielami były: Ministerstwo Finansów, Komitet Badan Naukowych i Agencja Rozwoju Przemysłu S.A. Jej pierwszym prezesem (obecnie prezes honorowy) został profesor Bogdan Wawrzyniak. Fundacja od początku należała do czołowych polskich instytucji zajmujących się doskonaleniem i promocją kadr dla wsparcia wyzwań dla Polski wynikających z konieczności rozwoju konkurencyjności Polski, transformacji polskiej gospodarki w kierunku gospodarki opartej o wiedzę. Fundacja odegrała bardzo istotną rolę dla kształtowania zasobów ludzkich między innymi w procesie akcesji do Unii Europejskiej, a następnie w procesie konwergencji. Do celów statutowych Fundacji należą: Przyczynianie się do upowszechniania nowoczesnej wiedzy z zakresu zarządzania zasobami ludzkimi w organizacji i gospodarce opartej na wiedzy oraz projektowania i wdrażania efektywnych systemów ZZL, zapewniających sprawne funkcjonowanie podmiotów gospodarczych, instytucji i organów państwowych oraz kształtowanie kompetencji zawodowych kadry kierowniczej i specjalistycznej, niezbędnych w nowoczesnych organizacjach w gospodarce opartej na wiedzy.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Pomagamy przedsiębiorczym

Adam Szejnfeld, przewodniczący Komisji Skarbu Państwa, 23  maja br. wziął udział w Wielkiej Gali Nagród Lewiatana, która odbyła się w Filharmonii Narodowej. Jak co roku Kapituła przyznała nagrody im. Andrzeja Wierzbickiego, im. Władysława Grabskiego oraz Nagrody Specjalne. W tym roku laureatami zostali Dariusz Miłek, Mikołaj Dowgielewicz, Mariusz Walter oraz ks. Adam Boniecki.

Nagrodę im. Andrzeja Wierzbickiego dla wyróżniającego się przedsiębiorcy, za zbudowanie firmy, która jest symbolem polskiego sukcesu po 1989 roku otrzymał Dariusz Miłek, założyciel i większościowy udziałowiec firmy NG2. (m.in. sieć sklepów obuwniczych pod markami CCC, Quazi i Boti). Nagrodę im. Władysława Grabskiego dla osobistości życia publicznego, która w sposób decydujący przyczyniła się do rozwoju przedsiębiorczości otrzymał Mikołaj Dowgielewicz, były sekretarz stanu ds. europejskich i polityki ekonomicznej. Kapituła nagrodziła go za profesjonalne i bardzo dobrze przyjęte na forum międzynarodowym przygotowanie polskiej prezydencji w Radzie Unii Europejskiej.

Nagrodę specjalną zarząd przyznał Mariuszowi Walterowi za biznesowy sukces, który nadaje styl polskiej przedsiębiorczości, kontynuując jej najlepsze tradycje. Mariusz Walter jest współwłaścicielem grupy ITI, twórcą sukcesów TVN. Nagrodę za odważne myślenie, przyznaną przez zarząd PKPP Lewiatan i Fundację na Rzecz Myślenia im. Barbary Skargi, dostał ksiądz Adam Boniecki, publicysta, były redaktor naczelny „Tygodnika Powszechnego” w latach 1999-2011.

Gali towarzyszyła debata poświęcona nowym wymiarom odpowiedzialności, postrzeganej z różnej perspektywy – biznesowej, etycznej, społecznej, cywilizacyjnej. A więc: na ile kryzys zmienia nasze postawy i zachowania, rewiduje dotychczasowe systemy wartości, stwarza nowe wymagania i konieczności, jak wpływa na relacje społeczne, jak zmienia kryteria ocen moralnych, ekonomicznych, politycznych? Na ile globalizacja i nowe technologie zmieniają zakres tej odpowiedzialności.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Eksperci, prawnicy, przedsiębiorcy, samorządowcy…. Bardzo wielu obywateli uważa, że w Polsce istnieje nadmierna liczba instytucji kontrolnych działających niezależnie od siebie, a posiadających podobne zakresy działania i kompetencji. Pomimo przeprowadzenia na niespotykaną skalę deregulacji przepisów gospodarczych, w tym także dotyczących zasad prowadzenia kontroli, nie dokonano jednak dotąd racjonalizacji ilości i zakresu kompetencji samych instytucji kontrolnych. Dlatego też poseł Adam Szejnfeld skierował zapytanie do Prezesa Rady Ministrów w tej sprawie.

Bardzo często jedna kontrola nie wie nic o działaniach innej kontroli, a już na pewno o jej wynikach, bowiem najczęściej podlegają one innym organom nadrzędnym. Skutkuje to nie tylko brakiem przepływu informacji, ale przede wszystkim brakiem synergii działania, wywołując najczęściej dezinformację. Możliwość zaistnienia od czasu do czasu jakiejś szkodliwej w swoich skutkach sytuacji potwierdza dobitnie, że nie w ilości instytucji kontrolnych należy upatrywać klucza do osiągania pożądanych, pozytywnych efektów stania państwa na straży porządku i bezpieczeństwa społecznego oraz zdrowia i życia ludzi, ale w strukturze organizacyjnej całego systemu oraz poszczególnych instytucji z osobna, w stosowanych technikach, przepływie informacji oraz w systemie egzekwowania efektywności działania, napisał m.in. w swoim zapytaniu poseł Szejnfeld.

Istnienie nadmiernej ilości instytucji kontrolnych nie służy państwu, ponieważ:. zwiększa ponad poziom faktycznych potrzeb ilość osób zatrudnionych w administracji kontrolnej, zmniejsza efektywność działania organów administracji publicznej, zwiększa finansowe koszty tej działalności, obniża autorytet państwa poprzez postrzeganie administracji, jako rozrosłej, niesterowalnej
i źle zorganizowanej. Problem ten jest uciążliwy przede wszystkim dla obywateli, w tym przedsiębiorców, co powoduje: dyskomfort spowodowany ciągłą obawą przed powtarzającymi się w tym samym albo podobnym zakresie kontrolami, państwo odbierane jest, jako „policjant” kontrolujący obywatela na każdym kroku, często bez powodu i to wielokrotnie, bo przez różne instytucje – uważa poseł Adam Szejnfeld.

Wydaje się więc, że po dokonanych do tej pory słusznych działaniach deregulacyjnych należy przystąpić do następnego etapu deregulacji w tym zakresie, a mianowicie do gruntownego przeglądu organów i instytucji wykonujących funkcje kontrolne w państwie w odniesieniu do obywateli, w tym przedsiębiorców. W mojej ocenie celem powinny być zmiany instytucjonalne i organizacyjne
w obszarze organów administracji kontrolnej. Działania powinny skutkować redukcją ilości instytucji kontroli oraz koncentracją pozostałych organów, przy oczywistym zachowaniu niezbędnych instytucji koniecznych do realizowania obowiązków przynależnych państwu – podkreślił poseł Adam Szejnfeld

Poseł Adam Szejnfeld stwierdził, że przystępując do opracowania założeń zmian, a następnie samej ustawy mającej na celu racjonalizację ilości instytucji kontrolnych oraz ich kompetencji, według niego należy dokonać m.in.:

•    Oceny aktualnej liczby instytucji kontrolnych, ilości osób realizujących zadania kontrolne
w poszczególnych podmiotach kontrolujących, a także ponoszonych przez państwo kosztów tej działalności oraz uzyskiwanych w zamian efektów,

•    Ustalić obszary kompetencji poszczególnych instytucji kontrolnych oraz zakresy ewentualnego częściowego albo całkowitego nakładania się tych obszarów z kompetencjami innych instytucji kontrolnych w celu wyeliminowania sporów kompetencyjnych poprzez likwidację, separację albo koncentrację określonych instytucji lub ich kompetencji.

•    Zbadać organizację oraz system wymiany informacji pomiędzy poszczególnymi instytucjami kontroli oraz organizację współpracy tych instytucji ze sobą oraz organami nadrzędnymi.

•    Zidentyfikować główne problemy związane z wykonywaniem kontroli oraz finalnie przygotować propozycje racjonalizacji (likwidacji, koncentracji, konsolidacji) poszczególnych instytucji oraz obszarów kontroli.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Polski przemysł odlewniczy jest jedną z nielicznych branż sprywatyzowanych niemal w 100% przez polski kapitał. Jako jeden z przykładów dobrego zarządzania, a także systematycznego rozwoju firmy można wskazać Odlewnię Żeliwa „DRAWSKI” S.A. w Drawskim Młynie, powiat czarnkowsko-trzcianecki. Poseł Adam Szejnfeld odwiedził te firmę w dniu 2 kwietnia br.

Podczas wizyty w fabryce poseł miał okazję zapoznać się z najnowocześniejszą linią odlewniczą ze Stanów Zjednoczonych, którą dysponuje to przedsiębiorstwo, jako jedyna firma w Europie. Dzięki nowocześniej technologii firma może poszczycić się wysokiej, jakości produkcją oraz zadowoleniem swoich klientów. Przed zwiedzeniem firmy poseł Adam Szejnfeld spotkał się z prezesem Ryszardem Kielczykiem oraz wiceprezesem Tadeuszem Jurgą. W wizycie posłowi towarzyszyła posłanka Maria Janyska

Pamiętam trudne czasy przemian, a potem kryzysów gospodarczych na świecie i w Europie. Zawsze dotykały one w sposób szczególny Odlewnię w Drawskim Młynie. Niejednokrotnie wieszczono, ze nie przetrwa, że upadnie. Firma jednak pod bardzo dobrym kierownictwie, jak statek na wzburzonym oceanie, potrafiła omijać rafy i unikać zderzeń ze skalami problemów ekonomicznych. Wyszła na prosta i świetnie się rozwija inwestując w swoja przyszłość. Należy pogratulować wiec zarządowi i załodze tego sukcesu – mówił poseł Adam Szejnfeld.

****

Odlewnia Żeliwa “Drawski” S.A. jest spółką akcyjną z większościowym udziałem spółki DrawInvest Sp. z o.o. Drawski Młyn. Udział tej spółki wynosi 90,66 % ogółu akcji odlewni. Mniejszościowi udziałowcy to osoby prywatne, pracownicy odlewni. Za datę rozpoczęcia działalności uznaje się rok 1854. Obecnie rocznie produkujemy około 10 tysięcy ton odlewów, z czego ok. 25% produkcji jest eksportowana. Swoje wyroby eksportuje do Finlandii, Danii, Szwecji, Norwegii, Wielkiej Brytanii, Irlandii, Niemiec, Belgii, Holandii, Francji, Hiszpanii. Firma zatrudnia ponad dwieście osób i ciągle się rozwija.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Gonić króliczka czy złapać króliczka? Oto jest pytanie! Takie rozstrzygnięcie jest tym bardziej ważne, jeśli dotyczy spraw publicznych. W polityce niestety mamy do czynienia nazbyt często z gonieniem niż z łapaniem i są tego stanu różne przyczyny. W jednych przypadkach to autentyczny brak innej możliwości w danym czasie, ale w innych po prostu łatwiej jest gonić, niż złapać króliczka. Trzeba bowiem mieć nieprzeciętne umiejętności, a jeśli już zadanie nawet się uda, to i tak pojawi się następny króliczek. Praca więc przynosi małe efekty pochłaniając duże nakłady.

Jest w Polsce oto taki króliczek, który jest ścigany przez wiele lat, w trakcie wielu kadencji, w zasadzie przez wszystkie opcje polityczne. Tym króliczkiem jest biurokracja. By złapać króliczka i zrobić z niego pieczeń na niedzielny stół, politycy co kilka lat chwytają w ręce broń, co się zowie deregulacja i jadą na polowanie. Jednym w tej dziedzinie udaje się więcej, innym mniej, ale w zasadzie nadal nic się nie zmienia. Polski króliczek biurokracji nadal ma się nieźle pasąc się na łąkach wciąż rozrastającego się prawa. Paragrafy tu, paragrafy tam, żyć nie umierać. Mnożą się więc nam w tym dobrobycie króliczki na potęgę, bez żadnej szkody dla swojej populacji. Kolejne też zastępy polityków mają w naszym kraju, co robić i o co (z czym) walczyć.

Jakie są przyczyny takiego stanu rzeczy i co należałoby zrobić, by wreszcie królik w potrawce znalazł się na niedzielnym stole? Wydawałoby się, że odpowiedz jest trudna, a rozwiązanie niemożliwe. Na szczęście jest inaczej, ale trzeba podjąć się po pierwsze wielkiego wyzwania, a po drugie aż w dwóch dziedzinach – stanowienie prawa i stosowanie prawa. Zanim jednak przejdę do przygotowania polowania, a więc określenia charakterystyki koła łowieckiego, analizy topograficznej terenu oraz identyfikacji stanu pogłowia królików, to najpierw  refleksja generalna.

W Polsce nader często słyszę, że deregulacja prawa jest kluczem do sukcesu polskiej gospodarki. Od tego procesu zależy wszystko. No, chciałbym w tym kontekście powiedzieć, iż jest to stawianie sprawy na głowie. Myślenie, że jak poprawimy jedną, czy drugą ustawę, że jak zderegulujemy jedną, czy drugą dziedzinę, to nagle będzie rozkwit jest pozbawione ekonomicznych podstaw. Nie będzie bowiem żadnego rozkwitu, jeśli nie będziemy kompleksowo tworzyli podstaw upragnionego przez nas wszystkich rozwoju. Gospodarka, to system naczyń powiązanych. By się rozwijała równolegle trzeba spełnić ogromną ilość różnych, ważnych i niezależnych od siebie warunków. Muszą być zdrowe finanse o niskim długu sektora publicznego i niskim wskaźniku deficytu budżetowego. Muszą być realizowane zadania inwestycyjne w infrastrukturę: i tę kolejową, i tę drogową, i tę lotniczą, i tę telekomunikacyjną. Muszą być podejmowane zadania w zakresie ochrony środowiska, firmy bowiem muszą mieć gdzie zrzucać ścieki i wywozić śmieci. Musi być zagwarantowany dostęp do źródeł energii, a więc należy umożliwiać realizację inwestycji tak w wytwórczość jak i przesył. Muszą być podejmowanie i wdrażane kolejne instrumenty wsparcia małych i średnich przedsiębiorstw, także w ich ekspansji za granicę. W końcu muszą być tworzone warunki dla rozwoju innowacyjnej gospodarki opartej na wiedzy… Tak można konieczne warunki narodowego powodzenia wymieniać godzinami. Jeśli jeden element tego łańcucha nie zaistnieje, to cały system źle działa. W tym łańcuchu wzajemnych zależności i twórczego budowania są oczywiście także i przepisy prawa, ale trzeba je nie tylko zmieniać, poprawiać, ale przede wszystkim należy stworzyć w systemie prawodawstwa wreszcie nową jakość.

W Polsce już niemalże od dwudziestu lat różne ekipy od Leszka Balcerowicza, poprzez Jerzego Hausnera, kończąc na podpisanym autorze niniejszego tekstu, podejmowały zadania deregulacyjne na różnych frontach walki z króliczkiem. Dawały one nawet niezłe efekty, ale niestety najczęściej tylko przejściowo. Nasz niewinny bowiem króliczek, to tak naprawdę wredna hydra, której jeśli odetnie się jeden łeb, to zaraz w to miejsce wyrastają dwie nowe głowy. Jak sobie więc z tym poradzić?  Najważniejsza jest reforma systemu stanowienia prawa. W Polsce nadal bowiem tworzone są buble prawne, a ludzie boją się udać w swojej sprawie do urzędu. Jest tak dlatego, że system tworzenia prawa niewiele różni się od tego z czasów PRL-u, a podejście urzędników do obywateli zbyt często przypomina stosunek sprzedawcy do klienta, w sklepie, w którym półki są puste: „nic nie ma i nic nie będzie”, „jak się da, to się zobaczy”….

Reforma, którą mam na myśli jest zmianą niemalże ustrojową, bardzo trudną do przeprowadzenia legislacyjnie, ale też i politycznie. Wiele podmiotów bowiem, także partii, musiałoby odstąpić od dzisiejszych uprawnień i zgodzić się na zasadnicze zmiany. Te musiałby zresztą dotknąć bardzo wielu dziedzin, środowisk i osób, na przykład profesorów prawa i tworzonej przez nich doktryny. Trudno wszak, jeśli kilkadziesiąt lat się wykładało w takim a nie innym duchu, jeśli przez kilkadziesiąt lat tworzyło się takie a nie inne normy prawa i zasady doktryny, jeśli przez kilkadziesiąt lat pisało się dziesiątki komentarzy, glos, artykułów, to nagle wszystko to przekreślić i powiedzieć – co było, to nie ma, tworzymy wszystko od nowa. Zresztą oczywiście nie o to chodzi. Specjalnie przerysowuję temat, aby wskazać, że pole bitwy nie jest wygodne, a zadanie nie jest łatwe. Inną przykładową grupą oporu, wbrew pozorom, są dziennikarze i media, bowiem krytykując, często bez wyraźnej podstawy, polityków wymuszają na niech nie zawsze potrzebne działania. Najczęściej nie są to rozwiązania systemowe – na nie bowiem potrzeba czasu, a tego dziennikarz nie posiada – lecz doraźne, te bowiem zaspokajają potrzebę napisania tekstu na jutro albo nagrania tzw. setki do TV już na „za pięć minut”.

Oczywiście, bardzo często z ważnymi rozwiązaniami nie można czekać na zmiany systemowe, dlatego w ostatniej kadencji powstał m.in. „Pakiet na rzecz przedsiębiorczości” liczący prawie czterdzieści ustaw. Ich rozwiązania są bardzo dobrze oceniane, choć jak wszystko, co dobre w Polsce, mało znane. Warto więc przypomnieć, iż w ostatnich czterech latach wprowadziliśmy dla przedsiębiorców ułatwienia na przykład w zakresie podejmowania, a szczególnie prowadzenia działalności gospodarczej. Dobrym przykładem może tu być zasada „zgłoś i działaj” a szczególnie „zero okienka”, w którym za darmo, bez wychodzenia z domu, czy z biura można zarejestrować firmę praktycznie od ręki. Zderegulowaliśmy też prawo, np. zamieniając obowiązek przedstawiania licznych zaświadczeń na prawo składania zwykłych oświadczeń, radykalnie ograniczyliśmy zakres kontroli w firmach, wprowadziliśmy do prawa domniemanie uczciwości podatnika, dorozumianą zgodę administracji, możliwość zawieszenia działalności gospodarczej oraz po wielkich bojach z opozycją, także zupełnie nowe przepisy ustanawiające odpowiedzialność urzędniczą oraz transparentność działania administracji publicznej. Zmieniliśmy też przepisy ustawy o rachunkowości, by łatwiej i taniej małe firmy realizowały swoje obowiązki wobec fiskusa, ustanowiliśmy partnerstwo publiczno-prawne i upadłość konsumencką, obniżyliśmy do minimum wymagany kapitał założycielski spółek kapitałowych, zlikwidowaliśmy „areszty wydobywcze”. Zmniejszyliśmy reglamentację administracyjną działalności, czyli ilość i uciążliwość koncesji, zezwoleń, pozwoleń. Dużym osiągnięciem jest także zlikwidowanie walutowości prawa dewizowego oraz wprowadzenie ułatwień w swobodnym przekształcaniu się firm, np. spółdzielni, czy przedsiębiorstw osób fizycznych w spółki prawa handlowego. Dokonaliśmy depenalizacji polskiego prawa gospodarczego radykalnie zmniejszając odpowiedzialność karną i finansową przedsiębiorców. Znieśliśmy również lub zmniejszyliśmy wysokość większości opłat związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Równie ważne są zmiany w prawie podatkowym, jak choćby trzykrotne skrócenie okresu zwrotu podatku VAT, czy wprowadzenie ulgi inwestycyjnej dla małych firm, czy też wprowadzenie przepisów o elektronicznych deklaracjach oraz e-fakturach. Nie bez znaczenia są też zmiany dotyczące gospodarczego wymiaru sprawiedliwości i egzekucji należności. Przykładem może być sąd elektroniczny i rejestracja spółek z ograniczoną odpowiedzialnością w ciągu 24 godzin. Znieśliśmy też obowiązek posługiwania się numerem REGON a w działalności pozagospodarczej również numerem NIP. Takich ważnych rozwiązań są setki. Ale co z tego? Można by z żalem powiedzieć – nic! Bo nadal odbiorcy prawa mają przeświadczenie, że zmieniło się niewiele. Skąd się to bierze? Po pierwsze z ich kontaktów z często bezduszną administracją, a po drugie z napływu informacji o powstających nowych bublach prawnych. Nasz więc króliczek biurokracji nadal spokojnie się pasie na łące polskiego prawa i administracji.

Celem postulowanych przeze mnie zmian powinno być zmniejszenie liczby przepisów oraz zwiększenie transparentności tworzenia prawa, tak aby ludzie wiedzieli, co, kiedy i dlaczego władza chce zrobić. Kolejna sprawa to zwiększenie jasności i czytelności norm oraz ulepszenie przepisów w zakresie oceny skutków regulacji. I rozwiązanie najważniejsze, to wprowadzenie do systemu najsilniejszej bariery tworzenia nowych obciążeń. Role tę może wypełnić jedynie ustanowienie obowiązku oceny kosztów regulacji dla obywateli, a więc także i dla przedsiębiorców. Ten element jest najważniejszy, dlatego że bez niego nie da się ograniczyć biurokracji. Mając natomiast takie rozwiązanie w systemie można skutecznie w określonym czasie, nie tylko zahamować generowanie nowych biurokratycznych norma, ale także zmniejszyć koszty już obowiązującego prawodawstwa. Mam tu na myśli nowy system, który zobowiązywałby do wyliczania, jakie koszty dla obywateli generuje każdy kolejny przepis, a zarazem uniemożliwiałby uchwalanie prawa pogarszającego aktualną sytuację ludzi.

Potrzeba taka występuje, bowiem wszystko świadczy, że obecnie nie mamy w kraju dobrego i sprawnie działającego systemu stanowienia prawa, budującego przede wszystkim stabilność i czytelność norm prawnych. Obowiązujący system daje szerokie możliwości „nadprodukcji” przepisów, niedobrego niekiedy pospiechu w ich przyjmowaniu, ale co najgorsze, psucia często nawet bardzo dobrych projektów w trakcie pracy nad nimi na poszczególnych etapach ścieżki legislacyjnej, szczególnie w parlamencie. Sytuację taką wykorzystują rożne podmioty zainteresowane ścieżką legislacyjną. Z jednej strony jest to klasa urzędnicza, ale z drugiej strony także korporacje zawodowe oraz grupy interesów poszczególnych sektorów, branż i środowisk. Uważam więc, że w ramach postulowanej reformy warto byłoby rozważyć podjęcie kilku rozwiązań. Na przykład w zakresie dalszej modernizacji zasad przygotowywania projektów ustaw w rządzie, czy zmiany procedur dokonywania uzgodnień międzyresortowych i konsultacji społecznych. Podobnie, sugerowana byłaby przeze mnie zmiana przepisów dotyczących procesu legislacyjnego w ramach działania Sejmu i Senatu. Trudnym do wprowadzenia, ale wydaje się, że koniecznym zadaniem powinno być także ujednolicenie obowiązków związanych z przygotowaniem projektów ustaw, bez względu na podmiot posiadający inicjatywę legislacyjną, a więc niezależnie, czy to jest Prezydent, Rada Ministrów, posłowie, albo Senat. Ustanowienia nowych zasad planowania i realizacji procesu legislacyjnego, w tym wydłużenie standardowego procesu legislacyjnego na wszystkich szczeblach, to kolejne zadanie. Oczywiście przy jednoczesnym stworzeniu katalogu kryteriów nadawania statusu pilnego określonym, szczególnym projektom. Status taki determinowałby czas pracy nad danym projektem, łącznie z radykalnym skróceniem tego procesu w szczególnych sytuacjach, a więc w zakresie ochrony dóbr powszechnie cenionych, np. ochrona zdrowia i życia ludzi, ochrona środowiska naturalnego, ochrona finansów publicznych, ochrona bezpieczeństwa państwa i społeczeństwa. Nowy system planowania i stanowienia prawa powinien doprowadzić także do stabilizacji prawa. Dokonania zmiany regulacji dotyczących zasad przeprowadzania konsultacji społecznych z partnerami społecznymi w celu ich rozszerzenia i upowszechnienia, to kolejna konieczność. Ważne powinno być również wprowadzenie okresowych przeglądów prawa polskiego i europejskiego pod względem aktualnej potrzeby (niezbędności) funkcjonowania danej regulacji.

Koncepcja poprawy polskiego prawodawstwa powinna być kompleksowa, dlatego to, co już przytoczyłem, uzupełniłbym propozycją wprowadzenia programu zawierającego mechanizm redukcji kosztów i innych obciążeń obywateli, w tym przedsiębiorców. Powinno się to odbywać na podstawie przyjętych przez rząd strategii określających cel obniżenia kosztów oddziaływania prawa na obywateli i przedsiębiorców w planowanym czasie. Ideą programu powinna być redukcja obciążeń biurokratycznych (zmniejszenie ilości i dokuczliwości obowiązków na rzecz administracji publicznej) i finansowych (zmniejszenie kosztów załatwiania spraw przez obywateli, w tym podatników i przedsiębiorców, w organach administracji publicznej). Chodzi o koszty tak te bezpośrednie, np. opłaty, jak i te pośrednich, np. poświęcony przez obywatela czas na załatwienie danej sprawy. Program redukcji obciążeń biurokratycznych i finansowych dla obywateli powinien określać procent zmniejszenia obciążeń na dany okres sprawozdawczy.

Jak już zaznaczyłem wcześniej, nie tylko sama deregulacja i reforma systemu tworzenia prawa jest konieczna, ale również zmiana zasad stosowania prawa. W przeciwnym razie nieskuteczne polowania na króliczka będą trwały nadal. Nie da się bowiem osiągnąć poprawy sytuacji interesantów, jeśli administracja nie będzie przyjazna obywatelom. Trzeba więc zmienić kulturę pracy oraz nastawienie urzędnika do petenta, wręcz zmienić mentalność urzędniczą. Konieczne są też działania na rzecz ujednolicenia oraz upowszechnienia zasad i procedur działania administracji. Nie mniej ważne powinno być także przestrzeganie norm etycznych pracy urzędników, bez względu na ich status prawny. Dla obywatela bowiem nie jest ważne, czy urzędnik jest członkiem korpusu służby cywilnej, czy nie, czy jest pracownikiem z wyboru, powołania albo czy pracuje na umowę o pracę, kontrakt, czy zlecenie albo umowę o dzieło. Nie jest też ważne, czy jest mianowany i podlega określonym restrykcjom dyscyplinarnym, czy też nie. Ważne jest tylko to czy, jak, i w jakim czasie profesjonalnie oraz życzliwie załatwił jego sprawę. Poprawę można byłoby osiągnąć poprzez nowoczesny dobór kadr, edukację, szkolenia i w końcu poprzez wdrożenie systemu badania i egzekwowania efektywności pracy urzędników. W każdej firmie się to robi, dlaczego więc nie można byłoby takich zasad wprowadzić w administracji? Działania powyższe wydają się konieczne, zbyt często bowiem występują przypadki braku realizowania albo złego realizowania uchwalonych przepisów prawa przez pracowników administracji rządowej i samorządowej. Krytyka jednak tego stanu kierowana jest zawsze pod adresem polityków. Jeśli słusznie, to tylko dlatego, że tego zadania jeszcze nikt z determinacją się nie podjął.

Adam Szejnfeld

(Autor jest prawnikiem,

posłem, byłym wiceministrem gospodarki,

autorem dziesiątek ustaw deregulacyjnych).

Stolica Polski doczekała się swojego kongresu gospodarczego. W dniach 6-8 marca 2012 r. w Warszawie zaplanowano Polski Kongres Gospodarczy, który stanowi jedno z największych spotkań przedstawicieli rządu, administracji publicznej, polityków, przedstawicieli świata nauki oraz najważniejszych reprezentantów świata biznesu. Poseł Adam Szejnfeld został poproszony przez organizatorów do uczestnictwa w pierwszym panelu, nt. „Szanse rozwojowe dla Polski wobec obecnej sytuacji finansowej i gospodarczej Europy – czy potrafimy je wykorzystać?” Na gali wieczornej natomiast poseł Adam Szejnfeld wręczał nagrody kongresu dla wybijających się banków i bankowców w minionym roku. W drugim natomiast dniu Kongresu poseł Szejnfeld wystąpi w panelu poświęconym energetyce jądrowej. W Kongresie udział wzięło pięciu premierów, ministrowie, najważniejsi przedsiębiorcy i menedżerowie kraju.

Europejski kryzys zadłużenia –szansa, czy zagrożenie, dla Polski? Jak Polska powinna skorzystać na stagnacji w UE? Dyscyplina fiskalna – cel nadrzędny, czy elastyczne narzędzie wspierające wzrost gospodarczy?  Czy sama dyscyplina fiskalna wybawi nas z obecnego kryzysu? Więcej, czy mniej, integracji gospodarczej i politycznej w Unii?  Na ile proponowana głębsza integracja leży w interesie Polski? Czy stać nas na pozostawanie wciąż w drugim kręgu UE? Czy polska przedsiębiorczość ochroni nas przed kryzysem? – te oraz wiele innych zagadnień zostało poruszonych podczas dyskusji panelowej. Pozostałymi uczestnikami panelu byli: Zbigniew Jagiełło, Prezes Zarządu PKO Bank Polski; Krzysztof Kalicki, Prezes Deutsche Bank Polska, prof. Małgorzata Zaleska, Członek Zarządu, Narodowy Bank Polski.

Żyjemy w gospodarce, której rytm nadaje konkurencja „szarych komórek”, czyli gospodarce opartej na wiedzy. Przyszłość, to „konkurencja krzemu i grafenu”, czyli innowacyjna gospodarka nowych technologii. Jeśli Polska ma być więc konkurencyjna w Europie i na świecie, to musi budować nowoczesną gospodarkę nowych technologii. Przeszedł też czas na zwiększenie internacjonalizacji polskich firm. Ekspansja handlu towarami i usługami już nie wystarczy, trzeba będzie w sposób bezpośredni podbijać zagraniczne rynki – tłumaczył podczas dyskusji poseł Adam Szejnfeld.

Polski Kongres Gospodarczy w Warszawie został połączony z konferencjami towarzyszącymi – XII Sympozjum Świat Telekomunikacji, XV Międzynarodową Konferencją Energetyczną, Kongresem Spółek Giełdowych oraz Banking Forum – które przez ostatnie lata wpisały się na stałe w kalendarzu najważniejszych wydarzeń rynku telekomunikacyjnego, mediów, finansowego, energetycznego. Dzięki temu istnieje możliwość rozszerzenia debaty na temat aktualnej sytuacji gospodarczej kraju o szczegółowe zagadnienia z różnych sektorów.

Pierwszego dnia Polskiego Kongresu Gospodarczego, tj. 6 marca br., odbyła się również Wielka Gala, podczas której nagrodzone zostały najważniejsze osobowości i firmy, którzy w 2011 r. przyczynili się znacząco do rozwoju polskiej branży telekomunikacyjnej, mediów oraz finansowej. Poseł Adam Szejnfeld został poproszony przez organizatorów do wręczenia statuetek Liderów Świata Bankowości.

Poniżej przedstawiamy zwycięzców statuetek Lidera Świata Bankowości:

1. W kategorii Najlepszy Bank – duży – z kapitałami własnymi większymi niż 1,5 mld PLN – PKO Bank Polski

2. W kategorii Najlepszy Bank – mały i średni – z kapitałami własnymi mniejszymi niż 1,5 mld PLN – Alior Bank

3. Najciekawsza innowacja bankowa – Usługa Biometrii – Podkarpacki Bank Spółdzielczy

4. W kategorii Najbardziej mobilny bank – BRE Bank – za mBank, MultiBank

5. W kategorii Menedżer roku – Wojciech Sobieraj – Prezes Zarządu, Alior Bank

6. W kategorii Najszybciej rozwijający się bank  – Alior Bank

7. W kategorii CSR – Program “Obsługa Bez Barier” Banku Zachodniego WBK

8. W kategorii Człowiek Roku – Józef Wancer

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl