Na terenie całej Wielkopolski posłowie i senatorowie Platformy Obywatelskiej organizują spotkania z mieszkańcami regionu w celu prowadzenia kampanii informacyjnej na temat projektowanej reformy emerytalnej. Dzisiaj poseł Adam Szejnfeld spotkał się z mieszkańcami Międzychodu. Podobne spotkanie poseł Szejnfeld zorganizował wcześniej w Wągrowcu i Rogoźnie, a udział w nich wziął senator Mieczysław Augustyn. Politycy PO wyjaśniają społeczeństwu, co zyskamy dzięki wprowadzeniu zmian do obecnego systemu emerytalnego oraz czego tak naprawdę należy się obawiać.

Do sali Starostwa Powiatowego przybili licznie mieszkańcy, obecny był również starosta i burmistrz Międzychodu. Mieszkańcy byli żywo zainteresowani projektowaną reformą oraz tym, co ona dla nich tak naprawdę oznacza.  Poseł Szejnfeld przedstawił zebranym prezentację przyczyn konieczności wprowadzania proponowanych zmian – wskazał m.in. na pogarszającą się demografię oraz wydłużanie się długości życia ludzi – oraz objaśnił najważniejsze zagadnienia związane z reformą.

Podniesienie wieku emerytalnego, czy zmniejszenie przywilejów emerytalnych określonych grup społecznych budzi często sprzeciwy, jednak nie ulega wątpliwości, że względów społecznych i ekonomicznych zmiany te są potrzebne – mówił poseł Adam Szejnfeld.

Ta reforma jest konieczna. Kiedyś osiem osób składało się po 200 zł na świadczenia jednego emeryta, teraz trzy osoby muszą płacić już po 400 zł. W przyszłości jedna osoba musiałaby odkładać aż 1600 zł miesięcznie by takie same świadczenie mogłoby być wypłacane. Takie wysokie obciążenia nie są do udźwignięcia przez obywateli, mówił poseł Adam Szejnfeld. Jeżeli wiek emerytalny ma się utrzymać na poziomie 67 roku życia, trzeba równocześnie ukrócić wiele przywilejów emerytalnych, które obecnie są zarezerwowane tylko dla niektórych grup, trzeba także walczyć z niżem demograficznym, ulepszyć opiekę zdrowotną, wprowadzać programy tworzenia miejsc pracy dla najmłodszych i dla najstarszych oraz zmienić zasady kształcenia – ocenił Adam Szejnfeld.

Dyskusja, która wywiązała się po prezentacji podziela salę na zwolenników i przeciwników reformy, lecz wyraźnie tych drugich było mniej, aczkolwiek stanowili bardziej aktyną w dyskusji grupę.

Szymon Galikowski

asystent posła Adama Szejnfelda

Reforma prokuratury z likwidacją albo przenoszeniem siedzib prokuratur rejonowych, reforma organizacyjna sądów, która doprowadzi do likwidacji siedzib sądów rejonowych w wielu powiatach, wcześniej podobne koncepcje i zmiany dotyczyły np. administracji celnej, czy administracji specjalnej, powodują, że wielu samorządowców obawia się, ze przygotowywana jest reorganizacja struktur administracji samorządowej, w szczególności powiatów. Dlatego też poseł Adam Szejnfeld zwrócił do Ministra Administracji i Cyfryzacji z pismem w tej sprawie.

Wiadomo, iż trwają prace merytoryczne, a więc badawcze i analityczne oraz toczy się dyskusja na temat obecnego i przyszłego modelu samorządowego, na temat jego potencjału, dochodów i wydatków, systemu organizacyjnego, czy stosunków podległości i nadrzędności. Występują też doniesienia o rozważanych ograniczeniach autonomii samorządu terytorialnego, w tym wprowadzania, choćby w niektórych sprawach i kompetencjach, modelu hierarchicznego pomiędzy gminą, powiatem i samorządowym województwem). Dlatego poseł Adam Szejnfeld zwrócił się z prośbą o informacje, w jakich gremiach i z czyim udziałem prowadzone są te pracy oraz analizy, jakiego zakresu one dotyczą i czy są publicznie dostępne na ten temat jakieś materiały?

Ponadto poseł Adam Szejnfeld chce również dowiedzieć się, jaką opinię ma Minister na temat koncepcji wprowadzenia w Polsce modelu metropolitalnego. Debaty na ten temat bowiem trwały w ostatnich latach bardzo długo, przygotowywano nawet projekty ustawowych rozwiązań, ale jednak w ostatnich miesiącach zapadła cisza w tym względzie. Chciałbym więc się dowiedzieć, czy koncepcja rozwoju Polski na bazie obszarów metropolitarnych została wyczerpana i ostatecznie zamknięta, czy też jednak jest i będzie kontynuowana, a jeśli tak, to kiedy można byłoby się spodziewać ewentualnych projektach w tym zakresie? – zapytał poseł Adama Szejnfeld.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Jednym z palących problemów społecznych na przyszłość jest reforma systemu emerytalnego. Aby społeczeństwo polskie było dobrze poinformowane o planowanej reformie, poseł Adam Szejnfeld odwiedza miasta Północnej Wielkopolski i przedstawia ich mieszkańcom założenia owej reformy. W dniu 3 kwietnia br. poseł Spotkał się z mieszkańcami Wolsztyna w Sali Sesyjnej Starostwa Powiatowego.

Konieczność przeprowadzenia reformy emerytalnej, w tym przede wszystkim podniesienia wieku, jest odległą przyszłością, ale działania należy podjąć już dziś. Obecny rząd podejmuje się tego koniecznego zadania z poczucia obowiązki i odpowiedzialności za przyszłe pokolenia, mówił poseł Adam Szejnfeld.

Polska należy obecnie do ostatniej grupy nielicznych krajów, w których najwcześniej przechodzi się na emeryturę – w szczególności dotyczy to kobiet – a mimo to, nie wprowadzono wydłużenia czasu trwania pracy zawodowej. Za nami jest już tylko np. Bułgaria, czy Rumunia. Trzeba też pamiętać, że rośnie dysproporcja między liczbą osób w wieku produkcyjnym i emerytalnym, ponieważ Polacy żyją dłużej, spada liczba narodzin i coraz więcej Polaków dłużej się uczy. To wszystko tworzy niezwykle pozytywne zjawisko rozwoju cywilizacyjnego naszego społeczeństwa, a więc tym bardziej muszą za tym postępem iść odpowiednie zmiany polskiego prawa. Niewprowadzenie reformy emerytalnej może doprowadzić do destabilizacji finansów publicznych lub spowolnieniem gospodarki – mówił poseł Adam Szejnfeld.

Zgodnie z obecnymi ustaleniami będzie istniała możliwość przejścia na emeryturę częściową – kobiety w wieku 62 lat, mężczyźni w wieku 65. Trzeba mieć jednak świadomość, że korzystanie z częściowej emerytury oznacza siłą rzeczy niższą emeryturę po 67 roku życia, ponieważ jest finansowana z uzbieranego kapitału. Wymogiem przejścia na emeryturę częściową ma być uzbieranie w stażu składkowym wymaganych lat – 35 lat dla kobiet i 40 dla mężczyzn. Możliwe będzie również sfinansowanie składki emerytalnej za czas urlopu wychowawczego dla wszystkich kobiet rodzących dzieci lub drugiego rodzica, jeśli zdecyduje się na urlop wychowawczy – dodał poseł.

Poseł Adam Szejnfeld przedstawił zebranym multimedialną prezentację i omówił najważniejsze zagadnienia związane z reformą. Wszyscy obecni zgodzili się, że zmiany są potrzebne. Pojawiały się oczywiście głosy niezadowolenia, ale poseł rzeczowo odpowiadał na pytania zadawane z sali rozwiewając wszelkie niejasności i powątpiewania.

Szymon Galikowski

asystent posła Adama Szejnfelda

Adam Szejnfeld, autor „Pakietu Szejnfelda” (blisko 40 ustaw deregulacyjnych) chciał zmienić także przepisy zawodów regulowanych, ale… go odwołano. Były przygotowane do zmian prawnych zawody oraz korporacje, lecz po moim odejściu wszystko wstrzymano. Ciągle się zastanawiam, kto i dlaczego oraz czy celowo i  świadomie, podłączył mnie do tzw. „afery”, po której zostałem odwołany z rządu. W moich kilkudziesięciu ustawach deregulacyjnych naruszyłem bowiem interes nie jednej osoby i nie jednej grupy – urzędniczej oraz korporacyjnej. Moje odejście oznaczało więc zamknięcie dalszych prac nad wieloma ustawami zmieniającym polskie prawo i odbierającymi wielu osobom oraz grupom ich uprzywilejowaną pozycję – mówi dzisiaj poseł Adam Szejnfeld.

Z dużą sympatią i poparciem przyjąłem wiadomości, iż Ministerstwo Sprawiedliwości przygotowuje projekty przepisów prawa ograniczające zasady i przepisy dotyczące zawodów regulowanych. Tym bardziej się ucieszyłem, że od lat jestem zwolennikiem tego rodzaju zmian. W latach 2008 – 2009 przygotowałem pierwszą ustawę deregulacyjną, tj. ustawę o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (którą nazywałem wtedy „Wielkie sprzątanie”; ostatecznie nazwano ją ustawą deregulacyjną). Weszła ona zresztą, razem z kilkudziesięcioma innymi ustawami, w skład rządowego tzw. Pakietu na rzecz przedsiębiorczości, które następnie zostały wszystkie przyjęte przez Sejm. Ustawa deregulacyjna, czyli ustawa o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców obowiązuje od 1 lipca 2010r. Projekt jednak przygotowany przeze mnie wcześniej zawierał przepisy deregulujące pierwszy katalog zawodów regulowanych, m.in. adwokata, radcy prawnego, lekarza, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, pielęgniarki, położnej, aptekarza, architekta, inżyniera budownictwa, urbanisty, zarządcy nieruchomości, pośrednika nieruchomości, rzeczoznawcy majątkowego, biegłego rewidenta, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego, psychologa, diagnosty laboratoryjnego, przewoźnika drogowego, czy przewodnika turystycznego. Niestety w uzgodnieniach międzyresortowych poprzedniej kadencji niemalże wszystkie te propozycje zostały wyeliminowane. Cieszę się więc, że obecnie to tego tematu się wraca – mówi autor pierwszych prób deregulacji zawodów, poseł Adam Szejnfeld.

Marta Łasak

asystentka posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

W uchodzącej za socjalny wzorzec Szwecji rząd rozpoczął debatę publiczną nad podwyższeniem wieku emerytalnego do… 75 lat. Obecnie na pełną emeryturę Szwedzi muszą pracować do 67 roku życia, ale rząd stawia sprawę jasno – jeśli pracujący obywatele chcą marzyć o dostatnim życiu na starość, muszą pracować dłużej. Według szacunków, co drugi z nowonarodzonych Szwedów dożyje stu lat i jeśli rząd nie podejmie kolejnych działań zmierzających do podwyższenia wieku emerytalnego, nie będzie miał kto pracować na przyszłych emerytów. Tak, na całe szczęście, jest również i w Polsce. Średnia życia bowiem u nas systematycznie wzrasta. To oczywiście pozytywny proces, świadczący o tym, że w naszym kraju żyje się coraz lepiej, ale wymaga od władzy i społeczeństwa przyjęcia rozwiązań będących konsekwencją rozwoju cywilizacyjnego.

W ciągu ostatniego półwiecza przeciętna długość życia w Polsce zwiększyła się niemalże o 10 lat. Na szczęście nic nie wskazuje, że ten trend się zmieni, wręcz przeciwnie – jak twierdzą demografowie, w 2060 roku kobiety średnio będą żyły 89,8 lat a mężczyźni 86,1 lat. Na to wszystko nakłada się ciągły spadek urodzeń, co spowoduje spadek ilości rąk do pracy o 4,9 mln osób już w roku 2040. Te trendy spowodują również to, że w społeczeństwie na jednego emeryta w roku 2060 będzie przypadało statystycznie tylko 1,3 osoby pracującej wobec stanu dzisiejszego, kiedy na jednego emeryta pracuje aż 3,9 osób. Jeśli taki proces trwałby dłużej bez żadnych zmian w prawie, to by utrzymać choćby minimalne świadczenia emerytalne należałoby podnieść składkę emerytalną z 19,5% do ok. 30% oraz podnieść VAT do ok. 30%. Być może konieczne byłoby też i inne działania ratunkowe, np. podniesienie podatków dochodowych. Nie ulega natomiast wątpliwości, ze to z kolei wywołałoby kryzys gospodarczy, spadek rozwoju i wzrost bezrobocia. Taki scenariusz byłby więc samobójczy.

Od kilkunastu lat ekonomiści, demografowie i socjolodzy apelują o podniesienie wieku przechodzenia na emerytury, ale przez ten czas niemalże wszystkie kolejne rządy bądź jedynie udawały, że nad zmianami pracują, albo zwyczajnie unikały podjęcia jakichkolwiek kroków. Przeważał zawsze doraźny interes polityczny. Znaczącym wyjątkiem były działania podjęte przez rząd Jerzego Buzka w 1999 r. Niestety, żadne późniejszy rząd nie kontynuował reformy, mimo, ze jej kolejne etapy były zaplanowane. Wszystko spadło wiec na obecną ekipę. Ale i teraz mamy do czynienia z „ciekawą”, bo karygodną sytuacją, mianowicie rząd Donalda Tuska wcześniej krytykowany za zbyt nieśmiałe reformy teraz spotyka krytyka za reformy zdaniem niektórych nazbyt radykalne! Co za przewrotność, trzeba przyznać.

Czy zaproponowane zmiany są faktycznie tak daleko idące? Według mnie o planowanych reformach można powiedzieć wszystko, ale na pewno nie, że są radykalne. Na tle Europy wykazujemy się znaczną powściągliwością, bo pełne wejście nowej ustawy w życie odłożono aż do 2040 r., a więc jej realizacja potrwa prawie 30 lat! Tymczasem na przykład dużo zamożniejsze od Polski Włochy podwyższają wiek emerytalny od razu. A trzeba w tym kontekście przypomnieć, że Polska wciąż należy do krajów, w których najwcześniej przechodzi się na emeryturę. Pozostajemy jednym z ostatnich krajów w UE, który nie podniósł wieku emerytalnego przynajmniej do 65 lat dla kobiet i mężczyzn. Obecnie tylko bowiem dwa kraje nie wydłużyły jeszcze wieku (Polska i Łotwa) i tylko cztery nie zrównały wieku kobiet i mężczyzn (Polska, Rumunia, Bułgaria i Słowenia).

Światowy kryzys, sytuacja Grecji, czy Węgier, pokazują, że nie można w nieskończoność finansować deficytu pożyczkami na rynku finansowym. Nie dlatego jednak rząd dąży do wprowadzenia reformy. Wobec przewidywanych zmian demograficznych, faktu wydłużania się długości życia w Polsce i spadku wskaźnika przyrostu naturalnego, działania zabezpieczające dostatni byt przyszłych emerytów są niezbędne. Na dodatek, większą część życia spędzamy ucząc się i na emeryturze, niż pracując. Mocno ogranicza to wpływy budżetowe i zagraża płynności finansowej kraju w przypadku jakichkolwiek zawirowań gospodarczych.

Długofalowym celem reformy jest to, aby polski emeryt za kilkadziesiąt lat nie miał kompleksów przy emerycie z Niemiec, czy państw skandynawskich. Będzie to niemożliwe, jeśli dziś nie podążymy z reformą systemu emerytalnego za resztą Europy. Wzrosnąć powinny zwłaszcza emerytury kobiet, które po wejściu w życie reformy emerytalnej będą pracować dłużej, a więc okres opłacania przez nie składek będzie także wydłużony.

Emerytura powinna być czasem odpoczynku w dostatku, wypracowanym przez lata aktywności zawodowej. Tymczasem wobec prognoz demograficznych na najbliższe 20-30 lat wybór, przed jakim staje Polska i cała Europa jest nieubłagany – albo wydłużenie wieku aktywności na rynku pracy albo emerytura w nędzy, na garnuszku młodszych członków rodziny. Polski emeryt zasługuje na życie równie dostatnie jak emeryt ze Szwecji, Niemczech czy Hiszpanii i dlatego rząd konsekwentnie dąży do wprowadzenia zapowiadanych reform. Szkoda tylko, że pozostałe parte najważniejszą reformę dla Polski i Polaków traktują jak grę polityczną a nie jak propaństwowe wyzwanie.

Adam Szejnfeld

Poseł na Sejm RP

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycuia.pl

Projekt wydłużenia i zrównania wieku emerytalnego wywołuje wiele kontrowersji. Przeciwnicy tej cywilizacyjnej konieczności twierdzą nawet, że propozycja zmian w tym zakresie jest niezgodna z konstytucją. Warto więc przypomnieć, iż Trybunał Konstytucyjny już w lipcu 2010 roku zalecił wydłużenie i zrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn. Mówi o tym postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 15 lipca 2010 roku (Sygn. akt S 2/10). Więcej informacji poniżej:

Celowość zrównania (i podniesienia) wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn według Trybunału Konstytucyjnego

Tocząca się w naszym kraju debata na temat projektu zrównania i przedłużenia wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn do 67 roku życia ostro podzieliła społeczeństwo, na co wskazują opublikowane niedawno wyniki badań opinii społecznej. Protagoniści, zaangażowani w natężający się spór, mają zamiar przedłożyć wyborcom pytanie o reformę w referendum powszechnym. Są też tacy politycy i eksperci, którzy zapewniają, że reforma może być sprzeczna z Konstytucją. Im, a także pozostałym uczestnikom debaty warto więc przypomnieć postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 15 lipca 2010 roku (Sygn. akt S 2/10), w którym zawarta została sugestia konieczności przeprowadzenia reformy zrównania i wydłużenia wieku emerytalnego. Rozprawie przewodniczył ówczesny Prezes Trybunału Konstytucyjnego sędzia Bohdan Zdziennicki. Gwoli przypomnienia przytaczamy tu najważniejsze fragmenty tego rozstrzygnięcia:

1.[...] Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zróżnicowany podstawowy wiek emerytalny kobiet i mężczyzn w powszechnym systemie emerytalnym, obowiązującym od 1 stycznia 1999 r., nie powoduje dyskryminacji kobiet. Wskazane zróżnicowanie jest uzasadnione potrzebą niwelowania występujących różnic społecznych i biologicznych pomiędzy kobietami a mężczyznami, stanowiąc uprzywilejowanie wyrównawcze usprawiedliwione w świetle norm konstytucyjnych.

Trybunał Konstytucyjny zwrócił jednak uwagę, że omawiana sytuacja ma charakter dynamiczny. Obecnie można zauważyć zmniejszanie się różnic o charakterze społecznym (funkcjonalnym). Z kolei różnice biologiczne między osobami obu płci mają charakter obiektywny i wobec tego będą występować zawsze. Różnice te będą jednak w przyszłości w mniejszym stopniu uzasadniać zróżnicowanie według kryterium płci rozwiązań prawnych dotyczących wieku emerytalnego, obejmujących ogół osób, gdyż w wielu zawodach nie wpływają, albo wpływają słabiej niż dawniej, na zagrożenie stanu zdrowia i jakość wykonywanej pracy.

Regulacje dotyczące wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn znajdują usprawiedliwienie w świetle norm konstytucyjnych, jednak nie można stwierdzić, że stanowią one rozwiązanie optymalne. W związku z powyższymi stwierdzeniami Trybunał Konstytucyjny postanowił zasygnalizować Sejmowi rozważenie potrzeby podjęcia działań ustawodawczych zmierzających do stopniowego zrównywania wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn.

2. Obserwowana od wielu lat zmiana wzorców kulturowych i społecznych w postaci realizowanych ról kobiet i mężczyzn w poszczególnych sferach życia, wzrost popularności partnerskiego modelu rodziny i aktywności zawodowej kobiet tworzą nowy kontekst społeczno-ekonomiczny dla określenia wieku emerytalnego. Wyrównywanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn, a także często podwyższanie go, wynika również z dostosowania systemów emerytalnych do zjawisk demograficznych: wydłużania się przeciętnego trwania życia, dłuższego przeciętnego wieku życia kobiet niż mężczyzn, poprawy stanu zdrowia ludności, spadku dzietności, który powoduje brak zastępowalności pokoleń. Zjawiska te, obserwowane we wszystkich krajach europejskich, składają się na proces starzenia się społeczeństw, który może zagrozić stabilności finansowej systemów emerytalnych i stworzyć problemy na rynku pracy.

3. [...]w świetle prawa europejskiego i międzynarodowego uprzywilejowanie wyrównawcze kobiet jest dopuszczalne, ale ma w założeniu charakter przejściowy i tymczasowy. Prawo unijne zezwala państwom członkowskim na utrzymywanie zróżnicowanego wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn. [...]. Należy zwrócić uwagę, że Komitet Praw Ekonomicznych, Społecznych i Kulturalnych ONZ w skierowanych w 2009 r. do polskiego rządu rekomendacjach dotyczących stosowania paktu zwrócił uwagę na potrzebę podjęcia działań w celu zrównania ustawowego wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn (Doc. E/C.12/POL/CO/5 z 2 grudnia 2009 r.).

4. Analiza reform systemów emerytalnych przeprowadzanych w państwach europejskich zmierzających do zrównania lub podwyższania wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn obrazuje, że proces ten jest długotrwały, a okresy przejściowe są znacznie rozłożone w czasie. Tytułem przykładu można wskazać, że w Belgii reforma trwała w latach 1997-2009, w Bułgarii w latach 2000-2009, na Litwie w latach 1995-2005, Łotwie w latach 1995-2009, Węgrzech w latach 1996-2009. Obecnie trwa reforma w Czechach od 1996 r., planowana do 2013, w Estonii od 2010 r., planowana do 2026 r., w Niemczech od 2010 r., planowana do 2029 r., w Rumunii od 2000 r., planowana do 2014 r., na Słowacji od 2004 r., planowana do 2014 r. i w Wielkiej Brytanii od 2010 r., planowana do 2020 r., zaś w Austrii i Danii reforma będzie trwała w latach 2024-2033. W państwach europejskich reforma systemu emerytalnego polega na proporcjonalnym i stopniowym podwyższaniu wieku emerytalnego w ciągu kilkuletniego okresu przejściowego (Czechy, Estonia, Węgry) lub wprowadzeniu podwyższonego wieku emerytalnego dla osób urodzonych w danym roku kalendarzowym (Malta, Grecja) albo stanowi kombinację dwóch powyżej wskazanych sposobów (Niemcy). Rozłożenie w czasie wskazanych reform służy poszanowaniu zasady ochrony praw nabytych.

5. Trybunał Konstytucyjny zwraca również uwagę na dyskusje prowadzone m.in. w ramach Unii Europejskiej dotyczące wydłużania aktywności zawodowej obywateli. [...] Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, że zrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn oraz wydłużenie czasu aktywności zawodowej są ze sobą wzajemnie powiązane. Jako jeden z celów Strategii Lizbońskiej wyznaczono podniesienie do 2010 r. wskaźnika zatrudnienia osób w wieku 55-64 lat do 50% oraz podniesienie o 5 lat efektywnego wieku emerytalnego, tj. wieku, w którym faktycznie następuje przejście na emeryturę. Na konieczność podwyższenia wieku emerytalnego w państwach członkowskich Unii Europejskiej zwróciła również uwagę Komisja Europejska w zielonej księdze w sprawie polityki emerytalnej opublikowanej 7 lipca 2010 r. Zdaniem Komisji, państwa powinny stopniowo podnosić wiek emerytalny swoich obywateli tak, aby ostatecznie okres emerytury nie przekraczał 1/3 średniej długości życia.

6. Przedstawione argumenty przemawiają za potrzebą rozpoczęcia działań ustawodawczych zmierzających do przeprowadzenia reformy systemu emerytalnego, która będzie uwzględniać odpowiednie kryteria demograficzne, ekonomiczne i społeczne. Specyfika wskazanej reformy wymaga rozłożenia procesu zrównywania wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn na wiele lat, a przede wszystkim podjęcia decyzji przez ustawodawcę na długo przed rozpoczęciem samego procesu podwyższania tego wieku. Takie działanie pozwoli osobom ubezpieczonym na racjonalne dostosowanie się do nowych warunków przechodzenia na emeryturę. Trybunał Konstytucyjny nie jest przy tym powołany do udzielania pozytywnych wskazówek dla ustawodawcy, co do kształtu przyszłych rozwiązań prawnych.

Źródło: Piotr Rachtan (obserwatorkonstytucyjny.pl)

Marta Łasak

Dyrektor Biura Poleskiego Posła Adama Szejnfelda

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Skąd brać pieniądze na emerytury?! Do tej pory w zasadzie nikt się tym za bardzo nie przejmował. „Przecież, jeśli teraz pracuję, to mi składki w księgowości potrącają i tyle”. Nie wiele więcej ludzie w zasadzie na ten temat wiedzą. No, niektórzy jeszcze, że na system ubezpieczeń społecznych, na przykład na renty, coś tam płaci też na pracowników jeszcze ich pracodawca. Ale co, kogo więcej obchodzi. Kiedy pracuję, to płacę składkę, a jak się zestarzeję i przestanę pracować, to mi zapłacą emeryturę i tyle. A kto zapłaci? No, przecież wiadomo – państwo! Do tego zresztą państwo ma ZUS, albo dla rolników KRUS, i z tych instytucji idą pieniądze na renty, jak ktoś nie może pracować z powodu utraty zdrowia lub na emerytury, gdy przekroczy się odpowiedni wiek. A co się stanie, jeśli w ZUS albo w KRUS zabraknie pieniędzy na wypłaty rent i emerytur, bo na przykład za mało będziemy wpłacać na te świadczenia? No, cóż, kto by się tym przejmował. Przecież ZUS to państwo, więc to państwo dopłaci brakujące pieniądze i po sprawie. A skąd państwo weźmie pieniądze? Głupie pytanie. Państwo ma pieniądza i tyle. To ono ma obowiązek dopłacić. Zresztą od tego jest rząd!

Ostatnie dni, to wielka publiczna, także medialna, debata na temat reformy systemu ubezpieczeń społecznych, głownie systemu emerytalnego. W ramach planowanych przez rząd zmian są między innymi ograniczenie przywilejów niektórych grup zawodowych, wydłużenie wieku emerytalnego i zrównanie tego wieku u kobiet i mężczyzn. Warto więc może przyjrzeć się skąd się biorą pieniądze na nasze emerytury i dlaczego te zmiany są potrzebne.

Najpierw najmniej radosna informacja – kasa na emerytury w systemie solidarnościowym (który znamy od czasów PRL-u) ale i w systemie kapitałowym (który obowiązuje dopiero od 1999 roku) jest zawsze w kieszeni podatników, w tym ubezpieczonych. Tak jest w Polsce, tak jest w Europie i tak jest wszędzie na świecie – i w krajach demokratycznych i w pozostałych, łącznie z czystą komuną. Przecież państwo samo z siebie nie ma pieniędzy, lecz zbiera je do dystrybucji w formie podatków od swoich obywateli. System ubezpieczeniowy (każdy rodzaj systemu w każdym kraju na świecie) zbiera te pieniądze od ubezpieczonych w formie składek. Gdy jest to czysty system solidarnościowy, to wszystko, co się od ludzi zbierze, następnie się równo na nich wszystkich dzieli i wypłaca. Dlatego wszyscy dostają proporcjonalnie równo, ale zarazem zawsze bardzo mało. W systemie kapitałowym (bądź mieszanym) pieniądze, które uzbiera się w postaci składek, dzieli się na wszystkich, ale już nie równo. Ci z systemu kapitałowego dostają tylko i wyłącznie tyle ile sami przez swoje całe życie zawodowe uzbierali. Dlatego w tym systemie są ludzie, którzy dostają więcej i tacy, którzy dostają mniej.

Teraz zastanówmy się, czy któryś z tych systemów jest obecnie samowystarczający? Nie. Każdy ma deficyt, bowiem ludzie w postaci składek ubezpieczeniowych wpłacają mniej niż w postaci emerytur z systemu wyciągają. Dlaczego tak się dzieje? Między innymi dlatego, że ludzie żyją coraz dłużej, a pracują tak samo krótko, jak kiedyś. Z tego powodu nie zdążą przez swoje życie zawodowe uzbierać wystarczającej kwoty, by starczyła na cały okres życia na emeryturze na odpowiednim poziomie. Z tych samych też powodów występują braki pieniędzy na emerytury w systemie solidarnościowym – długo żyjemy, ale krótko wpłacamy składki. Co się zatem dzieje, gdy brakuje pieniędzy? Ano, ktoś musi dopłacić, by ludzie nie przymierali z głodu na emeryturach. Kto dopłaca? Państwo. Skąd bierze pieniądze? Z podatków. Dzisiaj państwo dopłaca ponad 55 mld zł do ZUS i KRUS razem wziętych (w zaokrągleniu prawie cztery razy więcej do ZUS niż do KRS, ale m.in. dlatego, że różne mamy tu wielkości populacji ubezpieczonych), mimo, że na każdego emeryta dzisiaj pracuje prawie 4 pracowników. W przyszłości już nie 4 osoby a tylko niespełna 2 statystyczne osoby będą pracowały na emeryta. Skąd wtedy państwo weźmie pieniądze, by dopłacić do zbankrutowanego systemu? To jest już chyba pytanie retoryczne.

I ostatnia kwestia. Co więc należy zrobić w sytuacji braku pieniędzy w systemie emerytalnym na wypłaty świadczeń? Alternatywa jest tyko jedna. Albo dłużej żyjąc równocześnie dłużej będziemy pracowali i płacili składki na wyższe niż dzisiaj emerytury, albo wszystko zostanie po staremu, ale by ludziom można było wypłacać nadal emerytury (bardzo niskie) trzeba będzie znacznie podnieść składki emerytalno-rentowe oraz podatki. Tyle.

Adam Szejnfeld

Poseł na Sejm RP

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Każda rocznica stanowi dobrą okazję nie tylko do refleksji, ale też do oceny wpływu przeszłych wydarzeń na dzisiejsze życie. Rocznica, jaką obchodzimy w ciągu ostatnich dni dla mnie ma jednak szczególne znaczenie. Myślę bowiem, że w żaden sposób nie można zapomnieć o wydarzeniach, jakie miały miejsce 20 lat temu oraz bohaterach tamtych dni. To właśnie dzięki odwadze, zdecydowaniu i determinacji rządu Tadeusza Mazowieckiego, a przede wszystkim głównego autora reformy gospodarczej odradzającej się wolnej Polski ministra, wicepremiera Leszka Balcerowicza, udało się przeprowadzić Polskę i Polaków z komunizmu do kapitalizmu. Okres transformacji ustrojowej i gospodarczej był trudny, bolesny ale konieczny. Dzialania profesora miały cechy cięć chirurgicznych. Ich walorem była precyzja i szybkość. Tak, to właśnie Leszek Balcerowicz jest człowiekiem, który przeprowadził Polskę z gospodarki planowo –socjalistycznej, do gospodarki rynkowej. Dzisiejsza Polska nie byłaby taką, jaka znamy, bez decyzji i dokonań sprzed dwudziestu lat. To jest cud Balcerowicza, cud gospodarczy. Cieszę się i jestem dumny, że mogłem i nadal mogę z nim współpracować – mówi poseł Adam Szejnfeld.

Polska w okresie transformacji walczyła z galopującą inflacją a plan reform zapoczątkowany w 1989 r. był początkiem przełomu. Profesor Leszek Balcerowicz mówił: „Przy pracach nad każdą dużą zmianą należy wykonać trzy operacje – zdiagnozować sytuację, określić cele, które chce się zrealizować i zdecydować się na konkretne działania. Zaznaczył, że w okresie przemian w Polsce najtrudniejsze było wykonanie projektu gospodarczego, “zarówno pod względem intelektualnym, jak i praktycznym”. Dodał też, że grupa ludzi w Ministerstwie Finansów, która w 1989 r. pracowała nad budżetem, miała pouczcie misji. Przypomniał, że jednym z wyzwań tamtych czasów była “galopująca inflacja, od 20 do 50 proc. miesięcznie” a plan reform wcielony w 1989 r. był początkiem przełomu”.

Poseł Adam Szejnfeld wziął udział w Teatrze Wielkim we wspanialej gali poświeconej profesorowi Leszkowi Balcerowiczowi, jaka odbyła się w dniu 14 grudnia. Oprócz bohatera gali jej głównym gościem był premier Donald Tusk. Adam Szejnfeld z miejsca w loży rządowej mógł oglądać prapremierę filmu pt. „Balcerowicz – Gra o wszystko”. Film jest autorstwa Andrzeja Fizyka i Anny Więckowskiej, a wyprodukowany został przez Studio SCORPIO oraz HBO Central Europa, przy wydatnym wsparciu finansowym Grupy Enea. Także i Sejm oddal honory prof. Leszkowi Balcerowiczowi. Odbyło się to w dniu 17 grudnia w Sali Kolumnowej, a głównym mówca, oprócz jubilata, był marszałek Bronisław Komorowski.

****

Poprzez wprowadzenie w życie „Planu Balcerowicza” w przeciągu półtora roku doprowadzono do zdławienia hiperinflacji z poziomu prawie 700% (1990) do 60% rocznie, urealniono kurs walutowy złotego, wprowadzono jego wewnętrzną wymienialność, przeprowadzono reformę bankowości, zrównoważono detaliczny rynek wewnętrzny, rozpoczęto reformy podatkowe i ubezpieczeniowe. Zaczęło się budowanie dzisiejszej siły Polski w Unii Europejskiej, Polski w Europie i Polski w świecie – podsumowuje poseł Adam Szejnfeld.

Rafał Kus
asystent posła Adama Szejnfelda