W latach sześćdziesiątych Mao Zedong, przywódca Chińskiej Republiki Ludowej, w związku z pogarszającą się sytuacją gospodarczą i rosnącym zapotrzebowaniem na finansowanie armii oraz rozpasanej biurokracji, podjął decyzję o przeprowadzeniu rewolucyjnej reformy rolnej. Aby zapewnić zwielokrotnienie plonów nakazał na terenie całego kraju siać ziarno tak gęsto, jak tylko się da. Zbyt gęsty jednak siew spowodował, że ziarna nie mogły wykiełkować, a te które przebiły się ku niebu więdły z braku dostępu do słońca i powietrza. Reforma rolna Mao, wraz z innymi cudownymi pomysłami „wspaniałego wizjonera”, zamiast „wielkiego skoku” doprowadziła do wielkiego głodu i śmierci dziesiątek milionów obywateli Państwa Środka.  Przywódca wiedział jednak lepiej, więc nikt nie odważył mu się sprzeciwiać…

W Polsce, już za chwilę, czeka nas rewolucja pod hasłem “500 plus”. Przywódca polskich przemian, Jarosław Kaczyński wraz ze swoim rządem i prezydentem, próbują nas przekonać, że sztandarowa obietnica wyborcza PiS, będzie pierwszą prawdziwą reformą prorodzinną w Polsce. Dzięki temu wprowadzi Polskę na ścieżkę dobrobytu oraz wiecznej szczęśliwości, ale co najważniejsze, uzdrowi sytuację demograficzną naszego kraju. Czyżby? Wydaje się bowiem, że jedynym celem tej reformy nie jest wzrost prokreacji, ale zbicie politycznego kapitału. Z tych też powodów program powinien nazywać się raczej „500 za głos”, a nie „500 plus” chyba, że ten plus oznacza… właśnie głos!

Wspomniane „500 plus” jest równocześnie nożem wbitym w plecy następnych pokoleń, ponieważ to one będą musiały spłacać koszty „reformy” wielce oświeconego. Ale co gorsze, to wyborcze oszustwo postawi pod znakiem zapytania także szanse Polski na długofalowy rozwój. Owszem, na szczęście nie skończy się pewnie głodem i śmiercią milionów tak, jak w Chinach, ale nieodwracalnie może nas wepchnąć w pułapkę średniego rozwoju. Po skończeniu się bowiem pieniędzy z unijnej kasy nie da się przecież łatwo połączyć sztywnych wydatków na realizację „500 plus” i kosztów zdobywania przewag konkurencyjnych w globalnej gospodarce. Albo, albo! Cóż…, często w historii miliony musiały cierpieć z powodu jednostek. Teraz może się to powtórzyć. Tym razem w… Polsce.

Mocne słowa? Wcale nie. Przez ostatnie 25 lat krok po kroku tworzyliśmy warunki dla rozwoju nowoczesnego społeczeństwa opartego na klasie średniej, ponieważ to właśnie ona, w każdym rozwiniętym kraju, jest podstawą siły, motorem rozwoju i gwarantem trwałości państwa. Klasa średnia to ludzie samodzielni i ambitni, mający jasno określone cele i plany, będący w stanie sami zorganizować sobie życie, a tylko w wyjątkowych sytuacjach liczący na wsparcie innych. Inaczej niż za komuny, kiedy niemal każdy element naszej codzienności – od prawa do życia, czyli praca i mieszkanie, po prywatne potrzeby, jak wypoczynek, kultura i sztuka – był reglamentowany i uzależniony od dobrej woli oraz wsparcia władzy. Skutkiem tego samodzielność społeczna zaginęła, a w to miejsce pojawiało się społeczeństwo roszczeniowe. I co? Państwo w latach osiemdziesiątych…. zbankrutowało!

Te czasy na szczęście są za nami, choć zamiana, i to tylko częściowa, pasywnej postawy na aktyną zajęła nam aż ćwierć wieku. Ponad dwadzieścia pięć lat temu zaczęliśmy bowiem realizować niełatwy plan budowy nowoczesnego społeczeństwa. Udało się, choć jeszcze nie w pełni. Zmieniła się nasza mentalność, kultura pracy, podejście do życia. Ludzie więcej zaczęli wymagać od siebie, a jednocześnie także więcej dawać innym, mniej natomiast oczekiwać od państwa. Niestety, teraz to wszystko może zostać zniszczone, i nie chodzi tylko o budżet. Oczywiście, problemem są gigantyczne konsekwencje finansowe „500 za głos”. Już teraz, aby zdobyć dwadzieścia miliardów, które rząd potrzebuje na sfinansowanie kupowania głosów wyborców, powoduje nakładanie nowych podatków, za co zapłacimy my wszyscy – klienci, konsumenci i kooperanci. Gorsze jednak będą niemalże nieodwracalne zmiany w świadomości społecznej, w mentalności, w kulturze… Grozi nam powrót do niesamodzielnego społeczeństwa biernych jednostek liczących jedynie na to, że „władza da”, bo „władza ma”. To śmiertelne zagrożenie dla rozwoju i budowania siły Polski. Wprowadzane zmiany rozciągają bowiem konsekwencje programu rozdawnictwa już nie tylko na lata kadencji partii dzisiaj rządzącej, ale także na dziesiątki lat w przyszłości. Zagrożenie to wynika z tego, że to co zmienia się inżynierią psychologii społecznej w ludzkich umysłach w krótkim czasie, potem naprawia się przez lata, przez pokolenia. Nawet dwa, trzy, nieraz cztery… Sto lat może więc minąć, zanim ludzie w Polsce zapomną o „500 plus”, choć już po kilku latach mogą nie pamiętać o PiS!

Adam Szejnfeld

Poseł do parlamentu Europejskiego

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

Uprzywilejowany kierowca znacznie przekraczający prędkość mija kolejne skrzyżowania na czerwonym świetle. Pędzi jak oszalały nawet w nocy. Na każdym kroku łamie przepisy ruchu drogowego. Zatrzymany odpowiada jednak na stawiane zarzuty: Mam do tego prawo! Czy słusznie? Hym… to zależy od sytuacji, gdyż nawet kierowca uprzywilejowanego pojazdu musi się trzymać obowiązujących przepisów.

Czy 18 proc. wyborców uprzywilejowało Prawo i Sprawiedliwość do tego stopnia, że bez względu na sytuację partia ta może łamać prawo konstytucyjne oraz naruszać zasady państwa demokratycznego? Większość rządząca bowiem, podobnie, jak wspomniany kierowca pojazdu uprzywilejowanego, pędzi przez Polskę nocą nawet bez ostrzegawczych syren i świateł.  Zmienia kierunki jazdy nie sygnalizując tego innym użytkownikom ruchu. Pędzi po autostradzie pod prąd, a potem mknie przez chodniki i ścieżki rowerowe w sobie tylko znanym kierunku. Zajeżdża drogę innym pojazdom, demoluje przystanki i w końcu parkując na miejscu dla inwalidów odpiera zarzuty: Mamy prawo! Wygraliśmy wybory!

W retoryce Prawa i Sprawiedliwości, partii puchnącej od buty i zachłyśniętej pychą po wyborczym zwycięstwie, nie ma miejsca na słowo „odpowiedzialność”. O pojęciach typu „wyrozumiałość”, „życzliwość”, „uprzejmość”, „szacunek”, „dialog”… należy chyba już zupełnie zapomnieć. Czy jednak zdobycie władzy, nawet jednopartyjnie, oznacza brak konieczności oglądania się na zdanie innych? Czy taka sytuacja daje zwycięzcom bezgraniczne prawo do decydowania o wszystkim i wszystkich i to bez względu na obowiązujące przepisy prawa oraz zasady ustrojowe? Wydaje się, że jest to pytanie jedynie retoryczne.

Niestety, minęły zaledwie miesiące od wyborów prezydenckich i tygodnie od wyborów parlamentarnych, a już za obecną politykę partii Jarosława Kaczyńskiego musimy się nie tylko wstydzić, ale i płacić wysoką cenę.  Polska stała się pierwszym w historii krajem, wobec którego Komisja Europejska wszczęła procedurę ochrony praworządności. Podobnie, w związku z łamaniem zasad demokracji, odbyła się w Parlamencie Europejskim debata nad sytuacją w naszym kraju. Dołączyliśmy tym samym do oskarżanych o to samo Węgier, a polska premier, podobnie jak Victor Orban, musiała tłumaczyć się ze swoich działań w Strasburgu.

Od ćwierćwiecza wszyscy bardzo ciężko pracujemy, by skończyć ze złymi stereotypami opisującymi Polskę i Polaków.  Budujemy na świecie nowy obraz demokratycznego państwa o dobrze rozwijającej się gospodarce i wykształconych obywatelach. Udało się. Zaczęliśmy liczyć się na międzynarodowej arenie. Skuteczna obrona polskiej gospodarki przed skutkami światowego kryzysu i recesji w Europie, stała się kolejnym milowym kamieniem na drodze nowego postrzegania Polski. Później było już tylko lepiej. W Globalnym Indeksie Konkurencyjności skoczyliśmy o 12 pozycji, w Indeksie Wolności Gospodarczej o 41, a w rankingu Doing Business Banku Światowego aż o 50 miejsc. To wszystko udało się osiągnąć zaledwie w ciągu 8 lat! Dzięki wspólnej pracy nadrobiliśmy dziesięciolecia zaniedbań i chyba pierwszy raz w nasz historii zaczęliśmy być cenieni – i na Wschodzie, i na Zachodzie.

Niestety, wystarczyły niespełna trzy miesiące działalności rządów Prawa i Sprawiedliwości, byśmy to wszystko zaczęli tracić. Cóż, dom buduje się długo, lecz spalić go można niemalże w jednej chwili. Podobnie jest z dobrym wizerunkiem… Dla naszych zagranicznych partnerów Polska, wcześniej stabilny i wiarygodny partner gotowy do konstruktywnego rozwiązywania trudnych problemów, stała się nagle enfant terrible Unii Europejskiej.

Adam Szejnfeld

Poseł do Parlamentu Europejskiego

www.szejnfeld.pl

www.kobiecastronazycia.pl

W tej kamienicy, w której syn mój razem ze mną żył,
– Drewniane schody, brudne ściany, kibla biel –
Mieszkał przez ścianę jakiś podejrzany dla mnie typ,
No, ale ja byłem w AK – a on w AL.

Na schodach mijaliśmy się nie mówiąc sobie nic.
Dopóki noża w brzuch nie wsadzi – wszystko gra!
A wszystko nas dzieliło – łączył nienawistny fryc,
No, ale tamten był w AL – a ja w AK.

Jacek Kaczmarski, „Dylemat”

„Zgoda buduje, bo Polska jest najważniejsza”. Czy to zdanie brzmi znajomo? Jeśli tak, to kto, albo która partia posługuje się tym sloganem, na przykład w trwającej kampanii wyborczej? Podpowiem – żadna. To zdanie powstało bowiem z połączenia haseł wyborczych Bronisława Komorowskiego i Jarosława Kaczyńskiego z czasów kampanii prezydenckiej w 2010 r. Ba! znalazło się ono nawet na egzemplarzu Konstytucji RP, wspólnie podpisanej przez obu kandydatów, a następnie przekazanej na aukcję Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Tak, tak, tej samej WOŚP, która nas fascynuje i tej, którą zajadle zwalcza prawica. No cóż, ale my jesteśmy z PO, a oni są z PiS.

Gdy spojrzeć w przeszłość, to można mieć wrażenie, że ten zapomniany przypadek w kampanii sprzed pięciu lat, to istny science fiction. No, ale to nieodosobniony epizod. W przeszłości działy się niekiedy i większe cuda. Wcześniej, np. w 2002 roku, ale szczególnie w 2005 roku, kiedy rozważano powołanie koalicji „POPiS”. Widać więc, że dzisiejsi polityczni wrogowie jeszcze niedawno rozważali nawet wspólne rządy. Hym…,  lepiej wrócimy do poprzednich wyborów prezydenckich. Wtedy cudowna przemiana prezesa PiS skończyła się bardzo szybko. Nastąpiło to zaraz po tym, jak  PKW ogłosiła wyniki II tury wyborów prezydenckich. Nie minęło kilka dni i rozpoczęła się PiS-owska kampania pogardy wobec głowy państwa wybranej w demokratycznych wyborach. Trwała ona całe pięć lat kadencji. Na początku padały jedynie „łagodne” określenia typu, że B. Komorowski jest prezydentem z przypadku, lub że w dużej mierze został wybrany przez nieporozumienie… Inauguracją festiwalu nienawiści był bojkot uroczystości zaprzysiężenia prezydenta Komorowskiego. Nie pojawił się na niej Kaczyński, ani ważni posłowie największej partii opozycyjnej. Później było – jak w filmach Alfreda Hitchcocka – już tylko gorzej… Partia Kaczyńskiego bojkotował prezydenta, lekceważyła, wyśmiewała… Odmawiała jakiejkolwiek współpracy, nawet w sprawach najważniejszych – bezpieczeństwa narodowego. Kaczyński nie przyjmował na przykład zaproszeń do udziału w posiedzeniach RBN. To, coś nie do pomyślenia i nie do zrealizowania w naszym środowisku politycznym, ale my jesteśmy z PO, a oni są z PiS.

To już jednak przeszłość. Teraz, od kilku tygodni mamy nowego prezydenta Polski. I co? Czy Platforma Obywatelska bojkotuje wybór Andrzeja Dudy na prezydenta w demokratycznych wyborach? Czy insynuuje, że doszło do przypadku, pomyłki, czy fałszerstwa wyborczego? Czy pluje i wylewa kubły pomyj na nowego lokatora Belwederu? Nie! Zarówno prezydent Komorowski, jak i popierające go środowisko polityczne, przyjęło porażkę z pokorą i stroni od pogardliwych, czy lekceważących komentarzy. Dlaczego? Bo my jesteśmy z PO, a oni są z PiS.

Przyjdzie jeszcze oczywiście czas na analizę prezydentury Andrzeja Dudy. W czasie kampanii bowiem dzisiejszy prezydent złożył wiele obietnic i podjął wiele zobowiązań. Będzie trzeba sprawdzić, jak się z nich wszystkich wywiąże. Możemy jednak mieć pewność, że rząd, z panią premier Ewą Kopacz na czele, będzie w imię interesu państwa i społeczeństwa, a także zgodnie z tradycją i kultura polityczną, współpracował z nowym prezydentem. Jasno i stanowczo, aczkolwiek uprzejmie, będzie mówić też o tym, co jest możliwe do zrealizowania, a co nie. Jeśli będzie trzeba, to będziemy również wyraźnie przypominać panu prezydentowi i partii Jarosława Kaczyńskiego, że konstytucyjnym obowiązkiem rządu jest stanie, w imię bezpieczeństwa obywateli, na straży finansów publicznych oraz budżetu państwa. Tym się różnimy z PiS, bo jesteśmy z PO.

Czas pokaże, jak w takiej sytuacji zachowa się Andrzej Duda – czy będzie prezydentem wyborców tylko jednej partii, czy też będzie w stanie szukać kompromisów ponad politycznymi i partyjnymi podziałami. Pierwsza decyzja w sprawie referendum źle wróży tej idei, ponieważ odpowiada na zapotrzebowanie tylko jednego środowiska politycznego. Wszystko jednak można naprawić. Wystarczy jedynie odrobina chęci i maksimum determinacji. Wtedy może się między nami jeszcze wszystko dobrze ułożyć, mimo, że my jesteśmy z PO, a on jest z PiS.

Adam Szejnfeld

Poseł do Parlamentu Europejskiego

www.szejnfeld.pl

www.kobeicastronazycia.pl

Podczas posiedzenia Rady Ministrów, która odbyła się w dniu 30 maja br., minister gospodarki przedłożył informację o realizacji ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych.

Pod koniec 2011 r. inwestorzy działający w strefach zatrudniali 241,6 tys. osób. Nowe miejsca pracy stanowiły 75,7 proc. i utworzono je w wyniku realizacji nowych inwestycji. W 2011 r. liczba miejsc pracy wzrosła o 16,8 tys., tj. o 7,5 proc. w stosunku do 2010 r. Największy przyrost zatrudnienia odnotowano w strefie słupskiej - 26,4 proc. Był on w dużym stopniu efektem działania spółek: Nordglass II (zwiększenie zatrudnienia o 156 osób), Jeronimo Martins  Dystrybucja (o 150)  i Paula Trans (o 107). Drugie miejsce zajęła strefa warmińsko-mazurska, w której liczba miejsc pracy, w stosunku do 2010 r., zwiększyła się o 14,9 proc. Taką dynamikę zatrudnienia osiągnięto dzięki działalności m.in.: LG Electronics Mława (wzrost zatrudnienia o 897 osób), Michelin Polska (o 285) i Sweedwood Poland (o 223). Najwięcej nowych miejsc pracy w 2011 r. stworzyły strefy: starachowicka (wzrost o 39 proc.), słupska (o 32 proc.), warmińsko-mazurska (ponad 29 proc.) i mielecka (o ok. 15 proc.). Spadek zatrudnienia dotyczył jedynie dwóch stref: suwalskiej (o 0,3 proc.) i pomorskiej (o 2,4 proc.). Od początku funkcjonowania stref przedsiębiorcy zainwestowali w nich 79,7 mld zł. W 2011 r. nakłady inwestycyjne firm wzrosły o ponad 6,45 mld zł, tj. o 8,8 proc. w stosunku do 2010 r. Zainwestowany w strefach kapitał w 75 proc. pochodził z 6 krajów: Polski, Niemiec, USA, Holandii, Japonii i Włoch. Najwięcej inwestowały firmy branży motoryzacyjnej (25 proc. wydatków inwestycyjnych), a następnie producenci wyrobów z gumy i tworzyw sztucznych (10 proc.) oraz przedsiębiorstwa wytwarzające wyroby z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych (9,4 proc.). Największa koncentracja branżowa dotyczyła 3 stref: legnickiej i katowickiej (dominował w nich przemysł motoryzacyjny) oraz warmińsko-mazurskiej (dominowały inwestycje związane z produkcją wyrobów z gumy i tworzyw sztucznych). Powstałe skupiska firm działających w tych samych, pokrewnych lub komplementarnych sektorach, stanowią bazę do tworzenia i rozwijania klastrów (chodzi o przedsiębiorstwa, które nie tylko konkurują ale także współpracują ze sobą, i w ten sposób osiągają trwałą przewagę konkurencyjną). Do końca 2011 r. nakłady na budowę infrastruktury w strefach wyniosły 2 516,2 mln zł, czyli wzrosły o 343,4 mln zł w stosunku do 2010 r. Spółki zarządzające zwiększyły nakłady na promocję stref o 22,4 proc. (wzrost z 4,9 do 6 mln zł w 2011 r.). W 2011 r. łączny obszar specjalnych stref ekonomicznych wzrósł o ok. 939 ha do 15 046 ha. Średni stopień ich zagospodarowania osiągnął 61 proc. Największy stopień zagospodarowania odnotowały strefy: pomorska (74,3 proc.), warmińsko-mazurska (71,8 proc.) i suwalska (71,2 proc.). Z kolei najmniej gruntów wykorzystano w strefach: legnickiej, kamiennogórskiej i katowickiej. Wydano 188 zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie sse (najwięcej w strefach: kostrzyńsko-słubickiej i łódzkiej - po 22).

W dniu 8.05.2012 r. odbyło się posiedzenie Rady Ministrów, na którym zostały przyjęte następujące dokumenty:

Informacje:

Informacja na temat wybranych wskaźników makroekonomicznych stanowiących podstawę do prac nad projektem ustawy budżetowej na 2013 r., przedłożona przez ministra finansów

Minister finansów prognozuje, że w 2013 r.: realny wzrost PKB wyniesie 2,9 proc., a średnioroczna inflacja – 2,7 proc.

Oznacza to, że w 2013 r. wzrost gospodarczy będzie szybszy o 0,4 pkt. proc. niż w 2012 r. Natomiast w kolejnych latach, przy założeniu stabilizacji cen na rynkach surowcowych, presja inflacyjna będzie się zmniejszać, chociaż w 2012 r. będzie jeszcze wysoka.

Rząd zobowiązany jest przedstawić Komisji ds. Społeczno-Gospodarczych – do 10 maja – wstępną prognozę wielkości makroekonomicznych stanowiących podstawę do prac nad projektem ustawy budżetowej na następny rok.

Projekty nowelizacji ustaw:

Projekt ustawy o zmianie ustawy Prawo zamówień publicznych oraz ustawy o koncesji na roboty budowlane lub usługi, przedłożony przez prezesa Urzędu Zamówień Publicznych

W projekcie nowelizacji Prawa zamówień publicznych uwzględniono przede wszystkim przepisy dyrektywy obronnej 2009/81/WE, dotyczącej udzielania zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa. Dotyczą one:

• ochrony interesów gospodarczych państw członkowskich;

• większej swobody zamawiających w zakresie udzielenia zamówień;

• szybkości przeprowadzenia postępowania;

• zastosowania trybów niekonkurencyjnych;

• odpowiedniego zabezpieczenia interesów zamawiającego w zakresie bezpieczeństwa dostaw oraz ochrony informacji niejawnych.

Do projektu nowelizacji ustawy Prawo zamówień publicznych włączono nowy rozdział zawierający przepisy odnoszące się do zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa. Dzięki temu powstanie pełna, przejrzysta i spójna regulacja,

w której ujęte będą systemowo procedury udzielania różnego rodzaju zamówień publicznych (klasycznych, sektorowych oraz w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa).

Projektowane przepisy zapewniają możliwie szeroki udział polskich przedsiębiorstw w uzyskaniu, realizacji lub podwykonawstwie zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa udzielanych w Polsce oraz właściwą ochronę informacji wrażliwych z punktu widzenia bezpieczeństwa państwa. Chodzi m.in. o przepisy umożliwiające zamawiającemu określenie szczególnych warunków realizacji zamówienia (np. w sferze zachowania bezpieczeństwa informacji lub dostaw), wykluczenia z udziału w postępowaniu podmiotu, który naruszył zobowiązania w dziedzinie bezpieczeństwa dostaw bądź podmiotu nieposiadającego odpowiedniego poziomu wiarygodności.

Nowe przepisy zapewnią nie tylko prawidłową implementację przepisów dyrektywy obronnej i wypełnienie zobowiązania wynikającego z Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFU), będą także chroniły polski przemysł obronny i wzmacniały jego rozwój m.in. przez:

• sformułowanie zasady, zgodnie z którą w postępowaniu o udzielenie zamówień publicznych w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa będą mogli brać udział wyłącznie wykonawcy mający siedzibę w jednym z krajów członkowskich UE, na terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz wykonawcy mający siedzibę na terytorium kraju, z którym UE lub Polska zawarła odpowiednią umowę międzynarodową (w uzasadnionych przypadkach możliwe będzie uczestniczenie w konkretnym postępowaniu wykonawców mających siedzibę także na terytorium innych państw niż powyżej określone);

• zapewnienie bezpieczeństwa dostaw m.in. w sferze organizacji i lokalizacji dostaw (chodzi o ich wielkość i terminowość), gwarancji realizacji zamówienia w przypadku wzrostu potrzeb zamawiającego (np. w sytuacji kryzysowej);

• wyłączenie z obowiązku stosowania procedur przewidzianych ustawą m.in. w zakresie zamówień wyłączonych na podstawie art. 346 TFU oraz w zamówieniach na dostawy i usługi o wartościach poniżej progów unijnych, do których dyrektywa nie ma zastosowania;

• określenie procedur mających zastosowanie do oceny występowania istotnego interesu bezpieczeństwa państwa, czemu ma służyć m.in. przepis upoważniający Radę Ministrów do wydania (na wniosek ministra obrony narodowej i w porozumieniu z innymi ministrami) rozporządzenia w sprawie określenia trybu oceny występowania podstawowego interesu bezpieczeństwa państwa.

Przepisy nowelizowanej ustawy nie będą obejmować zamówień, którym nadano jedną z klauzul tajności (tajne, ściśle tajne). W projekcie znalazły się ponadto inne wyłączenia stosowania Prawa zamówień publicznych, chodzi np. o wyłączenia zamówień dotyczących szeroko rozumianej działalności wywiadowczej (obejmującej także tzw. wywiad wewnętrzny, związany m.in. z bezpieczeństwem ekonomicznym kraju lub bezpieczeństwem wewnętrznym państwa).

Zgodnie z projektem nowelizacji ustawy, ochrona bezpieczeństwa państwa będzie realizowana m.in. w następstwie:

• zniesienia obowiązku stosowania proponowanych przepisów do zamówień, których realizacja zobowiązałaby Polskę do dostarczenia informacji, których ujawnienie uznaje ona za sprzeczne z jej podstawowymi interesami bezpieczeństwa;

• zapewnienia bezpieczeństwa informacji przed niedozwolonym dostępem, jako szczególnie wrażliwego aspektu zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa;

• umożliwienia zamawiającym zweryfikowania (pod kątem zapewnienia ochrony informacji niejawnych) podwykonawców oraz odsunięcie pracowników i innych osób współpracujących z wykonawcą na podstawie umów cywilnoprawnych od czynności związanych z realizacją zamówienia zarówno na etapie prowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia, jak i na etapie realizacji samej umowy.

Przyjęcie nowych przepisów poprawi racjonalizację wydatków publicznych w zakresie zakupów w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa. Dzięki nim możliwe będzie dokonywanie lepszych jakościowo dostaw, usług i robót budowlanych w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa, po atrakcyjnych cenach, co w konsekwencji obniży wydatki budżetu państwa na te cele.

Projekt nowelizacji przewiduje zwiększenie przejrzystości udzielania zamówień publicznych przez obowiązek publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej albo Biuletynie Zamówień Publicznych. Wszczynanie procedury w drodze jawnego oraz publicznego ogłoszenia umożliwi ubieganie się o nie wszystkim zainteresowanym na równych i zapewniających zachowanie uczciwej konkurencji zasadach.

Zakłada się, że projektowane zmiany będą służyć także m.in.:

• wzrostowi innowacyjności zamówień publicznych (chodzi o dopuszczenie stosowania dialogu technicznego przez zamawiających);

• zwiększeniu udziału małych i średnich przedsiębiorstw w realizacji zamówień publicznych (możliwość zobowiązania koncesjonariusza do wyboru podwykonawców w trybie postępowania konkurencyjnego oraz rozszerzenie metod prekwalifikacji wykonawców w oparciu o obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria);

• poszerzeniu rynku zamówień publicznych otwartych na konkurencję (udzielanie zamówień „sektorowych” poniżej progów unijnych w oparciu o zasady równego traktowania, niedyskryminacji, przejrzystości, itp.);

• odbiurokratyzowaniu zamówień sektorowych przez zwolnienie zamawiających sektorowych z obowiązku żądania dokumentów od wykonawców objętych systemem kwalifikowania.

Należy podkreślić, że wprowadzone przepisy, które wykraczają poza implementację dyrektywy obronnej, będą służyć zamawiającym udzielającym wszystkich przewidzianych w ustawie Prawo zamówień publicznych rodzajów zamówień, tj. klasycznych, sektorowych oraz w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa.

Założenia:

Założenia do projektu ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej, przedłożone przez ministra zdrowia

Proponowane zmiany wynikają z oceny dziesięciomiesięcznego okresu funkcjonowania ustawy o działalności leczniczej. Zgłoszono w nim wiele wątpliwości interpretacyjnych oraz nieścisłości. Nowe propozycje usuną te niejasności i zagwarantują, że system ochrony zdrowia będzie funkcjonował bez zakłóceń.

Z założeń wyłączono problematykę ubezpieczeń z tytułu zdarzeń medycznych. Rozwiązania dotyczące tej kwestii zostaną przedstawione w projekcie nowelizacji ustawy.

Proponowane zmiany obejmą m.in. następujące kwestie:

• Katalog podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz prowadzenie przez nie działalności leczniczej

Doprecyzowano definicję “przedsiębiorstwa” przez jednoznaczne wskazanie, że w jednym przedsiębiorstwie wykonywany jest jeden rodzaj działalności leczniczej. Zdaniem projektodawców nie ograniczy to możliwości wykonywania przez ten sam podmiot różnych rodzajów tej działalności.

Zaproponowano, aby ratownictwo medyczne było wykonywane zarówno w ramach działalności ambulatoryjnej, jak i stacjonarnej i całodobowej, w tym szpitalnej.

Kolejna kwestia dotyczy wykonywania działalności leczniczej przez organizacje prowadzące działalność pożytku publicznego. Chodzi o wyłączenie tej działalności z przepisu stanowiącego, że działalność lecznicza jest działalnością gospodarczą regulowaną. W konsekwencji organizacje te nie będą musiały rejestrować się jako przedsiębiorcy.

• Zaopatrywanie pacjentów szpitali w znaki identyfikacyjne

Rozszerzony zostanie przepis o danych identyfikacyjnych pacjentów szpitali, co odnosi się przede wszystkim do danych identyfikacyjnych noworodków. Nowy znak, zgodnie z założeniami, będzie uzupełniony o dane matki, płeć, godzinę i minutę urodzenia dziecka. Pozwoli to uniknąć pomyłek i zapewni prawidłowe ustalenie tożsamości noworodka.

• Zamówienia na świadczenia zdrowotne

Podmiot wykonujący działalność leczniczą będzie mógł udzielać zamówienia na świadczenia, których sam nie wykonuje, ale które mieszczą się w profilu podmiotu przyjmującego zamówienie.

• Wsparcie związane z przekształceniem samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w spółkę kapitałową

Proponuje się wprowadzenie możliwości uzyskania dotacji z budżetu państwa w wysokości spłaconych, przez podmioty tworzące, kredytów samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Będzie to możliwe w ramach tych samych środków finansowych przeznaczonych na wsparcie przekształceń samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w spółki kapitałowe.

Zgodnie z założeniami, w ustawie będą również uregulowane kwestie finansowe. Chodzi np. o możliwość przeksięgowania niezamortyzowanej części środków, które przed 1 lipca 2011 r. zwiększyły fundusz założycielski samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej na międzyokresowe rozliczenia przychodów.

Zaproponowano określenie zasad ustalania wysokości dotacji i sposobu jej rozliczania dla podmiotów utworzonych w tym samym roku, w którym następuje przekazanie środków.

Przygotowała Anna Kuracka

W dniu 20.04.2012 r. odbyło się posiedzenie Rady Ministrów, na którym zostały przyjęte następujące dokumenty:

Projekty nowelizacji ustaw:

I. Projekt ustawy o zmianie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, przedłożony przez ministra spraw wewnętrznych.

Rząd przyjął przepisy reformujące system zaopatrzenia emerytalnego służb mundurowych. Zachowano w nim dotychczasową zasadę, że funkcjonariusze i żołnierze zawodowi będą nabywać prawo do emerytury z budżetu państwa w ramach odrębnego systemu zaopatrzeniowego, ale zmieniono długość stażu służby i wiek przejścia na emeryturę. Zmiana zasad przechodzenia na emeryturę funkcjonariuszy i żołnierzy zawodowych została zapowiedziana w listopadowym exposé premiera Donalda Tuska.

Nowy system obejmie osoby, które wstąpią do służby po wejściu w życie nowych przepisów, czyli na początku 2013 r. Aby przejść na emeryturę trzeba będzie spełnić łącznie dwa warunki: skończyć 55 lat i przepracować 25 lat. Obecnie nabycie praw emerytalnych nie zależy od wieku, wystarczy jedynie 15 lat stażu pracy. Nowe propozycje zmierzają do wydłużenia okresu służby o 10 lat i wprowadzają obowiązek ukończenia 55 lat.

Zgodnie z projektem, funkcjonariusze i żołnierze pozostający w służbie w dniu wejścia w życie nowych przepisów będą mogli wybrać, czy chcą odejść na emeryturę na obowiązujących (starych) zasadach, czy na nowych.

Projekt przewiduje rozwiązania dotyczące sytuacji, gdy funkcjonariusz lub żołnierz – w dniu zwolnienia ze służby – przepracował 25 lat, ale nie ukończył 55 lat. Będzie on mógł nabyć prawo do emerytury w dniu osiągnięcia tego wieku, ale pod warunkiem, że zwolnienie ze służby nastąpiło nie z jego winy, a przyczyną była np. likwidacja jednostki organizacyjnej, jej reorganizacja połączona z redukcją etatów, a także orzeczenie o trwałej niezdolności do służby.

Zgodnie z projektem nowelizacji, emerytura będzie wynosić 60 proc. podstawy jej wymiaru po 25 latach służby i wzrastać ma o 3 proc. za każdy kolejny rok służby. Maksymalny wymiar emerytury nie będzie mógł przekroczyć 75 proc. podstawy. Ponadto, tak jak dotychczas, emerytura będzie mogła być podwyższana o 0,5 proc. podstawy jej wymiaru za każdy pełny miesiąc pełnienia służby na froncie w czasie wojny oraz w strefie działań wojennych.

Podstawę wymiaru emerytury mundurowej ma stanowić średnie uposażenie z 10 kolejnych lat służby wraz z nagrodą roczną i dodatkami stałymi. Funkcjonariusz lub żołnierz będzie mógł sam wybrać najbardziej korzystny dla siebie okres 10 lat, który będzie podstawą do wyliczenia przyszłego świadczenia. Projektowana regulacja nie przewiduje łączenia emerytury z rentą.

Wprowadzenie tych zmian ograniczy liczbę świadczeń emerytalnych wypłacanych z budżetu państwa. Obecny system jest bardzo kosztowny i z każdym rokiem coraz droższy.

Proponowane zmiany mają też zachęcić dobrze wyszkolonych i doświadczonych funkcjonariuszy oraz żołnierzy do dłuższej aktywności zawodowej, zwłaszcza że stosowanie nowoczesnych technologii poprawia warunki pracy i służby oraz sprzyja bardziej efektywnej działalności.

II. Projekt ustawy o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw, przedłożony przez ministra pracy i polityki społecznej.

Od 2013 r. stopniowo będzie zrównywany i podwyższany wiek przechodzenia na emeryturę kobiet i mężczyzn – docelowo będziemy pracować do 67 roku życia. Przyjęcie tego rozwiązania oznacza, że rząd jest zdecydowany przeprowadzić jedną z najważniejszych reform społecznych, którą premier zapowiedział w exposé.

Projekt nowelizacji zakłada, że od 1 stycznia 2013 r. wiek emerytalny będzie wydłużany. Z każdym kolejnym rokiem będziemy pracować dłużej, czyli docelowe 67 lat kobiety osiągną w 2040 r., a mężczyźni w 2020 r. Nowe regulacje objęłyby kobiety urodzone po 31 grudnia 1952 r. i mężczyzn urodzonych po 31 grudnia 1947 r. Oznacza to, że do 67 roku życia będą pracować kobiety mające dzisiaj 38 lat.

Jednocześnie wprowadzona zostanie możliwość przejścia na emeryturę częściową. Będzie ona adresowana do osób, które nie osiągnęły wieku emerytalnego (67 lat dla kobiet i mężczyzn). Na częściową emeryturę kobiety będą mogły przejść po ukończeniu 62 lat, a mężczyźni po ukończeniu 65 lat. Do tego będzie konieczny staż ubezpieczeniowy: dla kobiet – co najmniej 35 lat, dla mężczyzn – co najmniej 40 lat. Do stażu ubezpieczeniowego będą wliczane okresy: składkowe (okres ubezpieczenia, czyli np. praca na podstawie umowy o pracę, okres pobierania zasiłku macierzyńskiego) i nieskładkowe (np. okres pobierania wynagrodzenia chorobowego, zasiłku chorobowego lub opiekuńczego, świadczenia rehabilitacyjnego).

Wysokość emerytury częściowej wynosiłaby 50 proc. pełnej kwoty emerytury z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i nie byłaby podwyższana do kwoty najniższej emerytury. Pobrane emerytury częściowe zostałyby odliczone od zgromadzonego kapitału emerytalnego. Emerytura częściowa podlegałaby waloryzacji. Byłaby wypłacana bez względu na wysokość osiąganych dochodów z pracy i bez konieczności rozwiązania stosunku pracy. Prawo do częściowej emerytury rolniczej przysługiwałoby również ubezpieczonym rolnikom.

Nowe regulacje dotyczyłyby systemu emerytalnego rolników oraz przechodzenia w stan spoczynku prokuratorów i sędziów. Bez zmian pozostałby wiek uprawniający do świadczeń o charakterze wygasającym, tj. do emerytur pomostowych i świadczeń kompensacyjnych nauczycieli. Nie zmienią się również warunki nabywania prawa do świadczeń przedemerytalnych.

Projekt przewiduje, że jedynie do końca 2017 r. z wcześniejszego przejścia na emeryturę będą mogli skorzystać rolnicy, a z przejścia w stan spoczynku – sędziowie i prokuratorzy, po spełnieniu określonych warunków (staż i wiek). W związku ze zrównaniem wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn powinien być zrównany również okres składkowy i nieskładkowy, który warunkuje prawo do podwyższenia świadczenia emerytalnego do kwoty emerytury minimalnej. Dlatego proponuje się stopniowe podwyższanie z 20 do 25 lat okresu składkowego i nieskładkowego, uprawniającego kobiety do otrzymywania emerytury minimalnej. Docelowy staż na poziomie 25 lat, uprawniający kobiety do wypłaty emerytury minimalnej, zostałby osiągnięty po 31 grudnia 2021 r.

Ponieważ zmiany proponowane w projekcie nowelizacji będą miały wpływ na sytuację społeczną i gospodarczą, konieczny będzie przegląd funkcjonowania systemu emerytalnego po wejściu w życie nowych rozwiązań i przedkładanie Sejmowi informacji o skutkach ich obowiązywania – nie rzadziej niż co 4 lata. Pierwszy przegląd działania systemu powinien nastąpić w 2016 r.

W związku ze zmianą wieku emerytalnego zmodyfikowany zostanie program „Solidarność pokoleń. Działania dla zwiększenia aktywności zawodowej osób w wieku 50+”, który zawiera pakiet działań zmierzających do zwiększenia zatrudnienia osób powyżej 50. roku życia. Dla osób w wieku 60+ zostanie przygotowany oddzielny program działań prozatrudnieniowych. Chodzi o zachęcenie do pracy pracowników powyżej sześćdziesiątego roku życia, umożliwienie im pozostania na rynku pracy oraz wspieranie równości płci na tym rynku.

Ta reforma to kolejny krok w kierunku wprowadzenia niezbędnych zmian w systemie emerytalnym. W ramach reformowania tego systemu rząd wprowadził w 2009 r. emerytury pomostowe, porządkując w ten sposób prawo do przechodzenia na wcześniejszą emeryturę i wiążąc je ściśle z charakterem i warunkami wykonywanej pracy. Obecnie w efekcie podwyższenia wieku emerytalnego do 67 roku życia należy oczekiwać wzrostu poziomu świadczeń emerytalnych wypłacanych w przyszłości z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto, wydłużenie wieku emerytalnego powinno zwiększyć średnie tempo wzrostu PKB w latach 2010-2060 o 0,1 pkt. proc. W rezultacie poziom PKB w 2060 r. (po reformie) byłby wyższy o 5,1 proc. (w porównaniu ze scenariuszem nie zakładającym zmian w systemie emerytalnym). O tyle samo wzrósłby też poziom PKB per capita.

Zgodnie z prognozami Głównego Urzędu Statystycznego, w 2035 r. liczba Polaków spadnie do 35,9 mln, a liczba ludności w wieku poprodukcyjnym przekroczy 9,6 mln (wzrost o 3,5 mln w porównaniu z 2007 r.), co oznaczać będzie, że co czwarty Polak osiągnie wiek emerytalny. Jednocześnie GUS prognozuje, że w 2035 r. ludność w wieku produkcyjnym zmniejszy się o 3,7 mln (w porównaniu z rokiem 2007) i wyniesie 20,7 mln osób. Natomiast liczebność dzieci i młodzieży w wieku do 17 lat spadnie w 2035 r. o 1,9 mln i wyniesie 5,6 mln.
Kraje europejskie zdają sobie sprawę, że podnoszenie wieku emerytalnego to poważne wyzwanie. Zmiany dotyczące ustawowego wieku emerytalnego wpisują się w szerszy kontekst realizacji nowego programu społeczno-gospodarczego Unii Europejskiej – „Europa 2020 – Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego integracji społecznej”. W dokumencie określono cel zatrudnieniowy na poziomie 75 proc. dla grupy w wieku 20-64. Jednocześnie rok 2012 ustanowiono Europejskim Rokiem Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej. Oznacza to, że kwestie dłuższej aktywności osób starszych na rynku pracy są jednym z głównych tematów prowadzonej obecnie debaty publicznej.

Szczegółowe informacje na temat reformy emerytalnej dostępne są na stronie internetowej www.emerytura.gov.pl oraz pod numerem infolinii 0-801 88 99 44.

Przygotowała: Katarzyna Prędota

Źródło: http://www.premier.gov.pl/rzad/decyzje_rzadu/decyzje_z_dnia/date:20120420/

W dniu wczorajszym premier Donald Tusk podpisał nominację dla poznańskiej posłanki Agnieszki Kozłowskiej – Rajewicz na stanowisko pełnomocniczki rządu ds. równego traktowania. Wielkopolanka będzie sekretarzem stanu w kancelarii premiera i zastąpi na stanowisku pełnomocnika Elżbietę Radziszewską.

Źródło: http://www.wielkopolski.platforma.org

Zaproponowane przez rząd rozwiązania w „ustawie okołobudżetowej” uzupełniają plan finansowy państwa na 2012 r., którego jednym z najważniejszych celów jest zahamowanie szybkiego wzrostu długu publicznego, aby w 2012 r. nie został przekroczony drugi próg ostrożnościowy (55 proc.). W projekcie ustawy budżetowej zastosowano już tzw. dyscyplinującą regułę wydatkową, niemniej w dalszym ciągu konieczne są działania, które uniemożliwią przekroczenie poziomu deficytu budżetowego wyznaczonego w budżecie na rok 2012.

Najważniejsze propozycje zmian:

Nie wzrośnie fundusz wynagrodzeń państwowych jednostek budżetowych (dla tej grupy one pozostaną na poziomie przyjętym w roku 2011). Zamrożone zostaną także podstawy naliczania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych na poziomie z 2011 roku.

Zmiany związane z zamrożeniem wynagrodzeń sędziów i prokuratorów:

W 2012 r. podstawą ustalenia wynagrodzenia dla sędziów i prokuratorów będzie poziom przeciętnego wynagrodzenia z roku 2011. Oszczędności z tytułu zamrożenia płac sędziowskich i prokuratorskich wyniosą ok. 140 mln zł.

Zmiany w Ordynacji podatkowej

Zaproponowane przepisy wykluczają możliwość omijania tzw. podatku Belki, czyli podatku od zysków z odsetek kapitałowych. Przyjęto metodę zaokrąglania podstaw opodatkowania lokat oraz pobieranych kwot podatku od tych przychodów do pełnych groszy w górę. Przyjęcie reguły zaokrąglania w górę wyeliminuje możliwość naliczania odsetek kapitałowych od niewielkich kwot lub w odstępach krótszych niż jeden dzień. Ocenia się, że roczne wpływy do budżetu państwa zwiększą się – począwszy od 2012 r. – o ok. 380 mln zł.

Zmiany w akcyzie od paliw silnikowych i wyrobów tytoniowych:

Podwyższona zostanie stawka akcyzy na olej napędowy i biokomponenty. Przewiduje się, że z tytułu zwiększenia akcyzy na paliwa silnikowe do budżetu trafi ok. 2,2 mld zł.

W przyszłym roku akcyza na wyroby tytoniowe wzrośnie o 4 proc., a do budżetu wpłynie dodatkowo ok. 245 mln zł.

Inne zmiany:

a.. Ograniczenie wysokości dotacji z budżetu państwa dla Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do wysokości 30 proc. wydatków Funduszu, przeznaczonych na dofinansowanie wynagrodzeń osób niepełnosprawnych;
b.. Szkolenia, staże podyplomowe i rezydentury dla lekarzy, lekarzy dentystów, pielęgniarek i położnych będą w 2012 r. finansowane ze środków Funduszu Pracy.

Szejnfeld ponownie do rządu, zapowiedź rywalizacji Grupiński – Dzikowski, parytety nie tylko dla kobiet, lecz również dla mężczyzn oraz wybory, wybory, wybory… oto tematy zakończonego w niedzielę 7 lutego br. ostatniego w bieżącej kadencji posiedzenia Rady Regionu Wielkopolskiej Platformy Obywatelskiej. Zjazd odbył się w Hotelu Sypniewo, gmina Margonin, powiat chodzieski.

Członkowie władz wielkopolskiej Platformy poprzez aklamację wyrazili poparcie dla powrotu posła Adama Szejnfelda do rządu i kontynuacji jego pracy na rzecz rozwoju gospodarczego, w tym deregulacji polskiego prawa.

Interesującą wszystkich informacją było potwierdzenie przez posła Rafała Grupińskiego chęci kandydowania w najbliższych wyborach na przewodniczącego Regionu. Waldy Dzikowski miałby więc silnego rywala w konkurencji o fotel szefa Wielkopolskiej PO. Zjazd wyborczy zaplanowano na dzień 17 kwietnia br.

Najdłuższą dyskusję wywołał projekt uchwały o wprowadzeniu minimalnych parytetów dla obu płci w wyborach do władz struktur Platformy Obywatelskiej. Dopiero wyraźne poparcie dla uchwały udzielone ze strony posła Adama Szejnfelda i zaproponowany przez niego tekst pozwoliły zdobyć dla tej propozycji większość głosów.

Zarząd i Rada PO zajęły się także sprawą wzmocnienia współpracy między PO a Stowarzyszeniem Młodzi Demokraci. Podjęto w tym zakresie decyzję o udzieleniu wsparcia finansowego dla Stowarzyszenia w zakresie jego statutowej działalności.

Na zjeździe dokonano również kooptacji siedmiu nowych członków Rady, w tym trzy kobiety. Odbyło się to w tajnym głosowaniu na podstawie statutu PO. Nowymi członkami Rady Regionu zostali: Bożena Henczyca, Krystyna Wiłkoszarska, Hubert Świątkowski, Rafał Zdzierela, Adam Mytych, Piotr Florek i Magdalena Plesińska.

Zjazd kończy kadencję obecnych władz, więc członkowie Rady zapoznali się z informacjami dotyczącymi działalności struktur: regionalnej, powiatowych i gminnych. W Wielkopolsce PO zorganizowana jest w 137 kołach i działa we wszystkich powiatach. Łącznie do partii należy ponad 2.800 członków, w tym 142 samorządowców. Rada Regionu odbywała w tym czasie 9 zjazdów a Zarząd Regionu spotykał się 40 razy. Rada Regionu na swych zjazdach przyjęła 14 uchwał a Zarząd ponad 100.

Ostatnie posiedzenie Rady miało charakter wyjazdowy. Tym razem władze PO gościła Wielkopolska Północno-Zachodnia. Warto przypomnieć, iż pomysłodawcą i inicjatorem posiedzeń wyjazdowych Zarządów oraz Rad PO był Adam Szejnfeld, wiceprzewodniczący Regionu PO w Wielkopolsce. W zamyśle tym było realizowanie idei integrowania całej Wielkopolski, jej poszczególnych subregionów, mieszkańców i członków PO. Wcześniej posiedzenia władz PO odbywały się wyłącznie w Poznaniu. Dzięki zmianom, kierownictwo regionu PO mogło spotykać się ze swoimi członkami już nie tylko w Poznaniu, ale także m.in. w Baranowie, Pile, Jarocinie i Koninie.

Antoni Kolasa
Dyrektor Biura Poselskiego Adama Szejnfelda